5
1267 Words
AUTHOR'S NOTE
Hello, dear readers!
Welcome to "The Dangerous Obsession"—a story filled with unexpected encounters, complicated emotions, and a hint of mystery. As you dive into Cath’s journey, you’ll witness her struggles, determination, and the intriguing relationship she unknowingly steps into.
This story is not just about romance but also about self-worth, resilience, and how love can sometimes be found in the most unexpected places.
I hope you enjoy every twist and turn of this tale! Thank you for reading, and feel free to share your thoughts—I’d love to hear from you.
Happy reading!
—Author
_______________________________________________________
CATH POV
“Anong ibig mong sabihin na ako na ang personal maid mo?”
Hindi ako makapaniwala sa sinabi ni Damon. Napatayo ako mula sa upuan, at ramdam ko ang malamig na tingin niya sa akin. Hindi ko alam kung nagbibiro lang siya o seryoso, pero sa itsura niya ngayon—walang duda, hindi ito biro.
Si Ruid, na halatang naiinis, ay agad ding tumayo. “Kuya, bakit mo kailangang kunin si Cath? She’s already working under me. Hindi mo siya pwedeng kunin basta-basta!”
Damon took a sip from his whiskey, unfazed by his younger brother’s reaction. “I don’t need your permission, Ruid. I already told you—she’s mine now.”
Napalunok ako. Bakit parang hindi lang tungkol sa trabaho ang sinasabi niya?
“I’m not an object na pwedeng pag-agawan,” matapang kong sabi.
For the first time since this conversation started, Damon looked straight into my eyes. “You’re right. But you are under this household, which means I have the right to assign you wherever I want.”
“Hindi ako pumayag dito,” sagot ko.
His lips curved into a slight smirk. “Then say no.”
Napalunok ako ulit. Bakit parang may challenge sa tono niya? Alam kong kaya kong tumanggi, pero sa paraan ng pagsasalita niya, parang hindi niya tatanggapin ang sagot na ‘hindi.’
“Damon, you can’t just—”
“Enough, Ruid,” malamig niyang putol sa kapatid niya. “I don’t want to argue with you over this. Just accept it.”
Tiningnan ko si Ruid, na halatang nagpipigil ng inis. Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang pinaglalaban niya rito. Gusto ba niya akong protektahan mula kay Damon, o ayaw lang niyang mawalan ng personal maid?
Biglang lumapit si Ma’am Lari sa amin. “Oh my, what’s happening here?” tanong niya na may nakakalokong ngiti. “Nag-aagawan ba kayong magkapatid sa isang maid?”
“Mom, hindi ito nakakatawa,” reklamo ni Ruid.
Tumawa lang si Ma’am Lari at lumapit sa akin. “Well, Cath, mukhang ikaw ang pinag-aagawan ng dalawang anak ko. What do you think? Kanino ka?”
Parang napako ako sa kinatatayuan ko. Bakit parang ako ang pinapipili?
Tiningnan ko si Ruid, na halatang ayaw akong ibigay kay Damon, at tiningnan ko rin si Damon, na mukhang hindi tatanggap ng pagtanggi.
Wala akong nagawa kundi ang huminga nang malalim. “I’ll do whatever the household decides.”
Napangisi si Damon. “Good.”
“Cath—” reklamo ni Ruid, pero agad siyang tinapik ni Ma’am Lari.
“Oh, come on, Ruid. Hayaan mo na si Damon. Besides, gusto kong makita kung paano niya hahawakan ang isang katulad ni Cath,” nakangiting sabi ni Ma’am Lari bago siya umalis.
Dahil wala na akong magagawa, napabuntong-hininga ako. “So, kailan ako lilipat sa inyo?”
“Now.”
“What?!”
Damon didn’t wait for my reaction. “Kunin mo na ang gamit mo. Simula ngayon, sa akin ka na magtatrabaho.”
Parang gusto kong magreklamo, pero alam kong wala nang silbi.
Kaya ito na.
Simula ngayon, ako na ang personal maid ni Damon Octavian.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, may kaba akong nararamdaman.
---
CATH POV
Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan habang naglalakad papunta sa kwarto ni Damon. Pakiramdam ko, may mali sa nangyayari, pero wala naman akong magawa. Masyadong matigas ang ulo ni Damon, at kahit anong tutol ni Ruid, wala rin namang nangyari.
“Cath, sigurado ka bang okay ka lang?” tanong ni Kyla, isa sa mga maid na kasama ko kanina.
Ngumiti ako nang pilit. “Wala naman akong choice, ‘di ba?”
Umiling siya. “Mag-ingat ka kay Boss Damon. He’s... not like Ruid.”
Alam ko na ‘yun. Si Damon ay parang malamig na bato—walang emosyon, laging seryoso, at mukhang walang pakialam sa iba. Pero hindi ko rin alam kung bakit gustong-gusto niya akong kunin bilang personal maid.
Pagdating ko sa harap ng pintuan ng kwarto niya, huminga ako nang malalim bago kumatok.
KNOCK! KNOCK!
“Come in,” malamig niyang sagot mula sa loob.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at pumasok. Lalo akong kinabahan nang makita ko ang itsura ng kwarto niya—malaki, malinis, at puro dark colors. Halos walang dekorasyon, at ang tanging naroroon ay isang malaking kama, isang bookshelf na puno ng mga librong hindi ko kilala, at isang working desk na may ilang papeles at laptop.
Damon was sitting on the couch near the window, reading something. Nang tingnan niya ako, ramdam ko ang malamig niyang titig.
“You’re late,” sabi niya.
Napakunot-noo ako. “I was just getting my stuff—”
“I don’t like waiting, Cath.”
Tsk. Ano bang problema ng taong ‘to?
“Okay, ano ang gusto mong gawin ko ngayon?” tanong ko, hindi na tinatago ang inis sa boses ko.
Tumayo siya at lumapit sa akin, kaya napaatras ako nang bahagya. “First rule: You will only speak when necessary.”
Napairap ako. “So, gusto mo akong maging tahimik na personal maid?”
“Exactly.”
Napatikom ako ng bibig.
“Second rule: You will follow everything I say. No questions.”
“Wait—”
He gave me a sharp look. “Did I stutter?”
Natahimik ako.
“Good.” Tumalikod siya at naglakad pabalik sa upuan niya. “Your job starts now. Clean this room.”
Napanganga ako. “Ha? E, malinis naman ‘tong kwarto mo?”
“Then clean it again.”
“Seriously?”
“You just broke rule number two.”
Napalunok ako.
Oh my God. Anong pinasok ko?!
Pinisil ko ang sintido ko at nagbuntong-hininga. Wala na akong magagawa. Pumayag na ako sa trabaho, kaya wala akong choice kundi sundin siya.
“Fine,” sabi ko habang kinukuha ang cleaning materials.
Habang naglilinis ako, ramdam ko ang titig niya sa akin, pero sinubukan kong hindi iyon pansinin. Ayoko nang bigyan pa siya ng dahilan para pagalitan ako.
Pagkalipas ng ilang minuto, natapos ko na ang paglilinis. Humarap ako sa kanya. “Tapos na.”
Tumayo siya at tiningnan ang paligid. Mukha namang wala siyang reklamo.
“Good.”
Akala ko tapos na ang araw ko, pero bigla siyang naglakad papalapit sa akin. Nang tumayo siya sa harapan ko, napaatras ako nang bahagya.
“Tomorrow, you’ll wake up at 5 AM. You’ll prepare my coffee, fix my schedule, and make sure that nothing is out of place. Understood?”
Tumango ako.
“Good. Now, leave.”
Napakurap ako. “Yun lang?”
Ngumiti siya nang bahagya. “Disappointed?”
“Of course not!” sagot ko agad.
“Then go.”
Hindi na ako nag-aksaya ng oras at lumabas agad ng kwarto niya.
Pagkasara ko ng pinto, napasandal ako sa pader at huminga nang malalim.
Diyos ko.
Simula pa lang ito, pero parang gusto ko nang umalis.
Ano ba talaga ang balak ng lalaking ‘to?!
---
- Writer
