The Wife In Paper

"Can you please stop acting that you're concern with me." Sigaw ni Froilan sa'kin bago 'to umalis sa harap ko. nakipag bugbugan lang naman siya because of Anya. Rayver is a badboy in our school, and I don't know kung paano ako na-inlove sa kanya e hindi naman niya ako gusto, ang galing diba? I'm so inlove with him. pero siya iba ang gusto. "I'm your wife Rayver, natural lang na mag-alala ako sa'yo," saad ko. Tumawa siya ng pagak sa sagot ko. " Monica, you're just my wife in paper, so itigil muna ang pag-alala mo sa'kin, dahil hindi ko kailangan ang concern mo ang kailangan ko'y  layuan mo ako. Just leave me alone. Monica!" Sigaw niya sa'kin bago mag-walkout sa harap ko, leave you alone? Tumawa ako ng mapait at doon nalang kumawala ang luhang kanina pa gustong kumawala, What the hell is happening in this world?  Can you please help me to unlove him! Ugh! Ang sakit talaga sa feeling na wala siyang paki sa'kin na puro Anya na lang siya. Uuwe siya ng bahay na lasing at puro Anya na lang ang nasa bibig niya. Anong meron kay Anya na wala ako? Maganda naman ako, sexy, higit sa lahat may kaya naman sa buhay. Pinunasan ko ang mga luhang nag kalat sa pisngi ko at tumungo sa kusina para ipagluto ang asawa ko. "Kain ka na Froilan," saad ko. Kararating lang niya at mukhang amoy alak siya. Mukhang sa bar nanaman ito nag punta kasama barkada niya. "Ayokong kumain na kasama ka," malamig niyang turan. Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakikitungo niya sa'kin, I mean noong kinasal kami okay naman siya. Actually lahat ng picture namin ay kahit napipilitan siya'y ngumiti parin siya. Highschool pa lang gusto ko na siya, pero 'di niya alam iyon at wala akong planong sabihin dahil masasaktan lang ako. Ngumiti nalang ako kahit sa kaloob-looban ko'y para na akong unti-unting inaalisan ng laman ng loob. "Kumain na ako, kaya kumain kana rin," sabi ko kahit hindi naman talaga ako kumain. Actually hinihintay ko talaga siya para naman may kasalo ako. Pero ayaw niya pala akong kasalo, dalawang linggo na kaming kasal at ganito nalang siya palage, ganito ang pakikitungo niya sa'kin. Naiinggit nga ako kay Anya e kasi sila sobrang sweet nila. nagagawa niya iyon kasi walang nakaka-alam na kasal kami at mabuti na iyon kasi wife in paper lang naman daw ako sabi n'ya. Umupo na siya sa harap ng pagkain at nagsimulang kumakain, habang yung mga bulate ko sa tiyan nag gigyera na, punyeta talaga kalma lang okay, papakainin ko kayo mamaya, so kalma guys. Para akong tanga na sinusuway ang mga bulate ko sa tiyan, sana naman hindi sila tumunog habang pinagmamasdan ko ang asawa kong sobrang gwapo na kumakain. "Don't stare at me! it's annoying. just leave me alone," malamig niyang sabi. Hindi na ako nagpaalam at umakyat na ako sa itaas kung nasaan ang kwarto namin. Sa Isang kwarto lang kami pero hindi naman siya natutulog sa kama e, nasa sofa lang siya, pinalagyan panya iyan para lang di kami magtabi. Takot yatang ma rape, tinitiis ko lang ang sarili kung rape-in siya, just kidding guys, may natitira panaman akong hiya sa katawan, asawa ko siya pero 'di ko kayang gawin iyon. Tahimik akong umupo sa kama habang walang tigil sa pagdaloy ang mga luha ko, the heck! Bakit ba 'di ako masanay sa inaasta niya sa'kin? Sana masanay na ako kasi wala akong planong iwan siya ngayong alam ko na sa sarili ko na mahal na mahal ko na pala siya, Ipaglalaban ko siya kay Anya. Kahit na sa simula palang ay wala na akong laban, lalaban ako hanggang kaya ko pa. Martyr na akong martyr pero wala akong pake! Mahal ko siya e. Nakarinig ako ng katok sa labas, dali-dali kung pinunasan ang mga luha ko bago ko buksan ang pinto. Pagka bukas ko'y mukha agad ni Froilan ang bumungad sa akin. Nakakunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. "Pwede bang wag kang mag drama, nakakairita e," sabi niya. See wala talaga siyang pake sa feelings ko. "Namimiss ko lang ang parents ko." Pumasok siya at nilagpasan ako. "I don't care, Bakit pa kasi pumayag kang ipakasal sa'kin. Wag kang mag-drama kung ayaw mong itapon kita sa labas," he said. Humarap ako sa kanya at agad na nanlaki ang aking dalawa dahil sa nakita ko. Para akong nakakita ng ahas at hindi makagalaw dahil natatakot na matuklaw ng ahas sa harap ko. "Tatayo kalang ba diyan o papanoorin mo akong nakahubad?" tanong niya. Dali-dali akong lumabas habang hawak-hawak ang dibdib kung sobrang bilis ng kabog na animo'y akala mo nakipagkarera sa libo-libong kabayo. Sunod kung hinawakan ang pisngi kung kulang nalang ay mapapaso ako sa init. Ghad! Nakita ko talaga iyon....Ang armas niya? Kanina lang nasasaktan ako, ngayon kumakabog ng mabilis ang letseng puso ko, tapos may gana pa akong pagnasahan yung asawa kung masungit? Ako paba to? Engkanto naba to? "Hindi ako uuwe ngayung gabi so wag kang magpapasok ng ibang lalake dito, kung malaman kung may pinapasok ka malilintikan ka talaga sa'kin," he said. Kakauwe lang niya tapos aalis nanaman at hindi pa uuwe ngayong gabi, Double kill na talaga ako nito. "Anong akala mo sa'kin may lalake? Kahit wife in paper lang ako may respeto pa naman ako sa relasyon natin," saad ko. "Good! wag mong sabihin kay daddy ang mga pinaggagawa ko kung ayaw mong iwan kita," Sabi niya. "May klase bukas, kaya umuwe kanang maaga, baka tumawag si daddy at itanong ka," sabi ko nalang, ayokong iwan niya ako. "Wala akong pake sa klase ko, I'm with Anya. So gumawa ka nalang ng palusot," he said. Parang pinunit ang puso ko, kaya naman pala hindi uuwe kasi kasama niya pala ang kabit niya? "O-okay....be happy," sabi ko. Ang sakit talaga na ang sarili mong asawa 'di ka kayang mahalin at pahalagaan. "Please be with me tonight....please Froilan," Wala akong kasama sa bahay at takot akong mag-isa. hindi ako sanay na mag-isa sa isang bahay. Bumalik ako sa kama at maingat na humiga, niyakap ko ang unan ni Froilan at pumikit. KINAUMAGAHAN ay nagising akong wala parin si Froilan, kaya nauna na akong pumasok sa school at heto't kasama ko ang kaibigan kong si Venice. "Oh! Kumusta naman kayo ng babaero mong asawa?" tanong niya. alam niyang kasal kami ni Froilan. "Okay lang naman," turan ko. "Ohh! Speaking of your playboy husband. And wow! Kasama niya pa ang mistress." Tiningan ko ang bagong dating na sina Froilan at Anya. Parang ahas na nakalingkis sa braso ng asawa ko si Anya. Parang tinutusok ng karayom ang puso ko sa nakita ko. Ang sweet-sweet nilang dalawa. Nginitian konsi Venice at hindi pinahalatang nasasaktan ako. "Wag kangang maingay baka marinig tayo ng mga classmate natin at malaman pang kasal kami ni Froilan," saway ko sa kanya. "Nasasaktan ka nanaman," aniya. "Please shut your mouth na, baka marinig pa tayo ni Froilan e," "So it's true that you love him?" Taas kilay niyang tanong. Tumango ako sa tanong niya sa akin. "That's the reason why I'm  agreed to marry him, dahil mahal na mahal ko siya since highschool pa kami," tugon ko. "Pero look at him, he's happy with Anya. you know that right?" Tumango ako bilang sagot "Move on kana. Masyado kang mabait para sa gagong 'yan!" She rolled her eyes. "You know me, hindi ako susuko sa pagmamahal ko sa kanya," "Martyr ka talaga," saad ni Venice. "I don't care," "You're stupid, kitang-kita muna nga na may iba siya." Kumagat siya sa burger niya. Nandito pala kami sa cafeteria, lunch break na at nasa ikatatlong table naman namin sila Froilan at Anya na naglalampungan. Sounds bitter ba? Nasasaktan na ako dito e pero okay lang. Alam kung may plano ang diyos para sa'kin. Sarap lang talagang iguhit sa utak ko na sana later mahal na rin ako ni Froilan. Sarap siguro sa pakiramdam na mahal namin ang isa't-isa no? "Ganun naman talaga pag nagmahal Venice. nagpapakatanga at nagiging martyr na rin pag sobrang mahal muna iyong tao. Kakainin mo iyang mga lumalabas sa bibig mo pag pinana kana ni kupido." Uminim ako sa inorder kung Juice. Sumulyao ako sa gawi nila Froilan at kumabog ng mabilis ang puso ko nang magtama ang aming mata. Kumunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. maya-maya pa'y kay Anya na siya nakatingin at nakangiti pa ito kay Anya. "Hindi kalang pala martyr ngayong taon, hugutera ka na palang gaga ka!" Natawa ako sa sinabi niya. "Stop staring them, masasaktan ka lang, hindi ko gustong nakikita kang nasasaktan Monica. You're my bestfriend and I care for you." Hinawakan niya ang pisngi ko. "Salamat Venice, kahit ganito ako katanga you care for me parin," "Don't mention it, I will support you Monica, basta tell me kung sasaktan ka niya ipapa-assassinate ko siya kila  Harvey at Kiro." Nanlaki ang dalawang mata ko sa sinabi niya. Maaaring gawin niya iyon kaya umiling ako, kilala ko ang binanggit niyang mga pangalan at isa silang assassin. Kaya nilang gawin iyon kay Froilan. "Don't do that! Froilan is nice to me," "Make sure, you know Harvey and kiro right?" Tumango ako. I know them, nakilala ko sila last years at mga kaibigan siya ni Venice. "Saan naba sila ngayon?" tanong ko. Kiro is so kind but i know he's dangerous, and harvey is so masungit. Alam ko talagang mapanganib siya, madali siyang magalit kasi nakita ko na siyang galit. Natapunan lang siya ng juice noon tapos halos maihi sa takot yung waitress sa isang restaurant. Harvey and Kiro is nice to me. "Sa Spain, you miss them?" Tumango ako bilang sagot. "Yes! Specially Kiro," "Tumawag si Kiro sa akin at uuwe magbabakasyon daw silang dalawa ni Harvey dito sa pinas," wika ni Venice. "Really?" Tumango siya bilang sagot. "May welcome party sila. Come with me," she said. "Sure," Nang matapos na kaming mag-lunch ay bumalik na kami sa next subject. Pareho kami ni Froilan ngayon ng section and finally makakasama ko nanaman siya at magkatabi sa upuan. At walang asungot na ahas na lilingkis sa kanya. Umupo na ako sa tabi niya at tahimik lang siyang nagbabasa ng libro. Ang sipag niya mag-aral ah? Nang maka-upo na ako'y tiningnan niya ako ng masama na para bang may ginawa akong hindi niya nagustuhan. "Hindi ka pupunta sa party na iyon," mahinang sabi niya pero may diin ang bawat bigkas niya. "Huh?" "Sabi ko wag kang pumunta, mag usap tayo sa bahay pag-uwe." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay bumalik ang paningin niya sa librong binabasa niya. Narinig niya kaya ang pinag-usapan namin ni Venice? NANG NASA bahay na kami ay tinapon ni rayver ang bag niya sa sofa at masama akong tiningnan. "Ano? Pupunta ka sa party ng lalake mo?" tanong niya sa akin habang masama akong tiningnan. "Harvey and Kiro is my friend. So can you please calm down." mahinahon kung sabi sa kanya. So narinig niya nga talaga ang pinag-usapan namin ni Venice. "But you said! Kiro is cute...are you admiring him?" tanong niya sa akin. Lihim akong napangiti at kinilig dahil sa sinabi niya. "Bakit? Masama bang magka-crush?" tanong ko. Wala naman akong crush kay Kiro pero tinitesting ko lang siya. "Hindi masama pag walang asawa, you're not single Monica. Can you please put that in your mind that you're taken and not a f*****g single." Umalis siya sa harap ko at nagtungo sa kawarto namin. Wag kang assuming Monica hindi iyon nagseselos. Nagmadali akong umakyat para mag palit ng pambahay, magluluto pa ako ng pang-dinner namin at sana naman pumayag siyang saluhan ko siya mamaya. Nadatnan ko siyang nagtitipa sa laptop niya, may business din kasi siya. Well working student siya. Isa siyang CEO sa kumpanya nila. "f**k!" malutong niyang mura. Kinuha niya ang cellphone sa tabi ng laptop niya at may kung ano-anong tinipa. Makalipas ang ilang minuto ay ngumiti siya, I'm sure it's Anya. Kumirot ang puso ko sa nakikita ko, nakangiti siya habang may ka-text. Agad akong pumasok sa bathroom namin at nagpalit ng pambahay. Pagkalabas ko'y sa laptop na siya nakatingin. Mayamaya pa'y tumayo siya at tiningnan ako. " Aalis ako ngayon, pero uuwe din ako," anito. Siguro makikipag kita siya kay anya. "D-dito ka ba kakain?" nauutal kung tanong sa kanya. Nasasaktan ako sa isiping magde-date nanaman sila ni yanya. pero lage mong tandaan monica. "Mag dinner date kami ni Anya ngayon so no." Nasa harap siya ng salamin at inaayos niya ang sarili niya. "O-okay then," sagot ko. Lumabas na ako dahil hindi ko na mapigilan ang mga luha ko, kaya kusa na silang bumagsak sa pisngi ko. What the hell? Martyr talaga ako? Pagka-alis niya'y nagmukmok lang ako sa kwarto, wala na akong ganang kumain kaya hindi na ako nagluto pa, wala namang silbe e. Hindi ako makatulog dahil gusto ko pa rin na hintayin ang pagdating ni Froilan. Its 10pm, pero wala pa rin si Froilan. Pumikit ako nang maramdaman kung maiiyak nanaman ako, f*****g s**t! Talaga. Chineck ko ulit ang oras, it's 11pm na, wala parin siya.....ano na kaya ang ginagawa niya sa mga oras na ito? He's with Anya, malamang masaya sila? Kumabog nang mabilis ang puso ko nang marinig ko ang sasakyan ni Froilan. Nag madali akong bumaba at halos madapa ako sa hagdan sa pagtakbo ko, nang makarating ako sa parking lot namin ay nakita kung lumabas ang kaibigan ni Froilan na si Matteo. Tiningnan niya ako ng may lungkot sa mukha niya bago buksan ang pinto ng kotse. Napasinghap ako ng makita ko ang asawa ko. Sugatan ang bandang kilay niya, What happen to him? At mukhang lasing pa? " Froilan is drunk," saad niya. "Anong nangyare sa kanya at bakit may mga pasa siya?" tanong ko. "Nakipagsuntukan ang asawa mo," sagot niya sa akin. "Pakitulungan na lang akong dalhin siya sa kwarto." Inalalayan niya si Froilan. Lasing na lasing ang asawa ko. Anong nangyare at bakit nakipagsuntukan siya? "A-anya..." Lasing na nga puro Anya pa rin ang laman ng bibig. "He's so freaking annoying, argh!" Matteo whispered. Nang maihiga nanamin si Froilan sa kama ay tiningnan ako ni Matteo. "Ang swerte ni Froilan say. Kahit gago siya hindi mo pa rin siya iniiwan, bulag lang 'tong kaibigan ko at si Anya pa ang nagustuhan e nasa tabi naman niya ang totoong nagmamahal sa kanya, " wika niya habang nakatingin sa akin. Hindi ako nagsalita. Ngintian ko lang siya. "Basta, alagaan mo siya ng mabuti, alam kung balang araw magigising din siya sa matagal na pagkakatulog." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay nagpaalam na sa akin. Mapupungay ang kaniyang dalawang nata habang nakatingin sa akin. "What happen?" tanong ko. Ayokong nakikita siyang ganito dahil nasasaktan ako. "Anya is cheating," sabi niya. "Pumasok ako sa condo niya then I froze. There she goes.....Standing with a man and. . . they're kissing.....I already know, alam ko ito e' pero hindi ako naniwala! I thought she love me......but I guess I was wrong.....I was wrong, She break my heart into f*****g pieces. Minahal ko siya ng sobra. Bakit niya nagawa sa'kin iyon?" Humagulhol siya ng iyak at ako naman ay naiiyak na rin. Paano niya nagawang saktan ang lalakeng mahal na mahal ko? Ang lalaking pinapangarap na sana balang araw mamahalin din niya ako. Pero siya sinaktan lang niya ang lalakeng mahal ko at heto siya ngayon umiiyak dahil nasasaktan ng sobra. "Froilan....stop crying okay, nandito lang ako at hindi ka iiwan." Niyakap ko siya ng mahigpit. pinunasan ko ang luha sa pisngi niya at nginitian pagkatpos. "Everything will be fine," saad ko. "You can find someone who's more worth of your love. Someone who doesn't break you and keep you. Someone who's stay with you for a lifetime." Hinawakan ko ang pisngi niya. "I love her..." Sana ako na lang si Anya. "Sige, gagawa muna ako ng  sabaw para mahismasan ka at mabawasan ang hilo mo." Lumabas ako at sumandal sa pader. I felt some warm liquid falling from my eyes. I'm crying again. Of course, who wouldn't cry in this situation? f**k it! Sana ako nalang Froilan. I will not break your heart, I will love you 'till the end, I will love you forever and ever....mamahalin kita. TO BE CONTINUE...