Pagkauwi ko mula sa trabaho, madilim na ang langit. Pagbukas ko ng pinto ng apartment, nagulat ako nang makita si Mama na nakaupo sa lumang couch sa sala. Nakaayos ang buhok, pero kitang-kita ang lungkot sa mukha niya. May hawak siyang thermos ng salabat na dati niyang inihahain sa akin kapag pagod ako sa klase.
"Anak," mahina niyang tawag.
Hindi ako sumagot. Dumiretso ako sa kwarto at isinara ang pinto. Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya sa sala. Pero wala akong lakas para makipag-usap.
Hindi pa ako handa.
Kinabukasan, dumating ako sa bar bago mag-alas sais ng gabi. Naka-black uniform ako na may embroidered logo ng restaurant sa dibdib. Tinanggap ako ng mga kasamahan kong parang normal lang walang tanong, walang kilala. Mas gusto ko ‘yon.
"Yanna, ikaw ang naka-assign mamaya
