Yanna’s POV
Pagkasarado ko ng gate namin, agad akong sumilip sa bintana para makita kung nakaalis na ba yung sasakyan ni Sir—este, Nathan. Grabe, hindi ko pa rin masanay na tinatawag ko siyang Nathan lang. Pero in fairness, hindi siya katulad ng inaasahan ko sa isang CEO. Hindi siya suplado, hindi rin siya mayabang. Kung tutuusin, masyado siyang mabait para sa isang boss. O baka… para lang sa akin?
"Anak!" gulat kong lingon nang marinig ko si Mama. Nakaupo siya sa sofa, hawak ang cellphone niya.
"Ma! Gising ka pa?"
"Of course! Wala pa ang anak ko eh. Kumain na ba kayo ng boss mong pogi?" may halong kilig sa boses ni Mama.
Napangiwi ako. "Ma naman… oo, kumain kami. Maayos naman po siya."
"Maayos? Yun lang masasabi mo? Hindi ka ba kinilig? Aba, kung ako may boss na ganun, baka hindi na
