Unlocking His Past

CHAPTER 26

—GOLD'S POV—

"Binibining Ilthrov... Can we dance? Let's d-dance?"

Napababa ang tingin ko sa nakalahad niyang kamay. Walang kahit anong bahid ng emosyon ang makikita sa mukha niya.

At first, I was hesitant. There's something in his eyes that made move and took his hand. Iniabot ko ang kamay ko saka tumayo. Parang robot akong sunod-sunuran tumayo at sumabay maglakad sa kaniya.

Wala naman sigurong masama. Nerd and Ash, are the one who made a close contact with me among all my classmates. Kung sa may pinakamalapit na maging kaibigan ko ay sila iyon. Dad wants me to enjoy this night, besides this would be my first dance. Not bad to do it with Nerd. I hope so.

If he didn't call me by his eanderment earlier I wouldn't really recognize him. He looks so different. No one would literally think that he's a nerd. That he's one of the nerd of our class. He's handsome not because of his skin color which is like a snow but because of his aura. Ang lakas kumbaga ng dating niya ngayon.

Hindi na kami pumunta pa sa harap ng stage, tumigil kami sa may bandang gilid lang sa sala masyadong nagsasayaw. Marahan niyang nilagay ang kamay ko sa batok niya saka nilagay rin ang kaniya sa beywang ko. Taimtim niya lang akong tinitigan habang marahang sumasayaw. Walang ni isang salita ang namutawi sa amin.

Patuloy pa rin kaming sumayaw, animo ay nagkakaintindihan ang mga katawan namin at sumasabay sa ritmo ng kanta

So awkward.

Inalis niya ang kamay niya saka hinawakan ang kamay ko, naguguluhan man hinayaan ko na lang. Nagpadala pa rin ako sa mga galaw niya. Nagpaubaya sa ginagawa niya.

Damn! Why am I letting this to happen? His stares is giving awkwardness but his actions is trying to relax me.

In a slow motion, pinaikot niya ako katulad ng mga prinsesang sinasayaw ng prinsipe nila. Everything felt something special. I felt like I'm special. Iginaya niya ang ako ng puno ng sinseridad sa kaniyang mukha. Kahit na ramdam ko ang awkwardness, nanatiling kalmado ang buong kong sistema dahil na rin sa pakikitungo niya ngayon.

Despite that feeling, it's really still awkward.

Tumingin ako sa iba na busy rin sa kani-kanilang partner at sumasayaw. 'Yong iba nagtatawanan, ang iba naman ay seryoso lang sumasayaw. May sari-sariling silang mga mundo, tila walang pakialam sa paligid nila. Ibinalik niya ang kamay ko sa batok niya at ganoon rin siya.

"Blaire."

The music sooth our bodies. Still slowly swaying it and feeling the unexplainable weird things.

My heart skip a beat.

Did he just called me by my name?

Slowly, I rerouted my gaze to him and faced him. He's intently looking at me. I can't clearly see his eyes because of the lightnings but his stare, I could still sense it. It's as if talking to my soul.

Sa loob ng ilang buwan kong kasama siya, na naging classmate ko siya, ito na yata ang unang beses na narinig kong tinawag niya ako sa pangalan ko. And, I felt like there's something to it. Something like unknown. Something I want to hear again and again.

Bakit ba kasi ang weird ng pakikitungo nila. Una si Dad, tapos ngayon siya. Ano bang nangyayari?

My eyes settled to his eyes, there's really something to it. Tanging ang ilaw na pang party lang narito kaya medyo madilim ang paligid. We're still dancing, swaying our bodies in just enough pace.

"Damn your eyes," seryoso niyang saad.

Confused ate my system, the heck is he talking about?

"I think, I fell inlove with your eyes." He stopped moving.

Beat. What?

What's with my eyes?

"I don't want to sound like some addict guy, but your eyes feels like a drug. I'm falling for you because of your eyes. Damn it!"

Beat then beat then beat.

The song continued to play as well as my heart beat continued to fastened . It's as if there's a race I need to win.

"I like you, Blaire," I heard him said.

"I think, I'm liking you."

I stopped. What?

Parang huminto rin ang kanta, huminto rin ang nasa paligid. Natahimik ang buong paligid. Namatay ang ilaw, kaya't sinakop ng dilim 'tong grand hall. Walang limang segundo ay bumalik ang ilaw, maliwanag na ulit. Pero hindi naputol ang titigan namin. Ngayon ay kitang-kita ko ang mga mata niya. Sobrang itim, 'sing itim ng lalaking iyon. Naalala ko na naman, damn! Naramdaman kong unti-unting nanginig ang katawan ko, ramdam ko na rin ang pamumuo ng mga luha sa gilid ng mga mata ko.

Black eyes. s**t!

I know it's not you, Nerd but f**k those black eyes. I'm sure it's a contact lense, I just hope it is.

"Hey, are you okay? You're trembling, Blaire." He cupped my face. "Blaire, look at me, what happened? Are you okay?" Our eyes met again. f**k! Black eyes!

"Mic test, mic—so, hello again, guys." Emcees voice broke the silence. "Judges will roam around to see you all so be yourself and be beautiful! Our King and Queen of Senior's night will be announced later. That's all, you may now continue your dance. Thank you!"

"Hey, what happened?!" he almost exclaimed. All I did was to look at his eyes, reminiscing what happened two years ago in the hands of the person having a black eyes. Black eyes almost the same with his.

You can't be him, Nerd.

Please, no. You're not him.

"Tangina, anong nangyari, Blaire?! Bakit nangininig ka—shss! Don't cry, f**k, why are you crying?"

What happened two years ago...

What happened to Silver...

Hindi ko na napigilan pa, tumulo na ang mga luha ko. Walang pigil itong nagsalilaglagan, tuloy pa rin ang panginginig ng katawan ko. 'Yong sakit at takot ay unti-unting bumubuo, pilit na pinagsisiksikan ito sa sarili ko. Naramdaman ko na lang ba iginaya ako pabalik ni Nerd sa table namin. Maingat akong inalalayan at marahang tinatapik ang likod ko pati na rin ang buhok ko. Ramdam ko ang pag aalala ni Nerd pero hindi ko magawang pansinin dahil parang lason na kumalat sa buong sistema ko ang alaala ng pagkamatay ni Silver.

"N-no! S-Silver..." Parang nagrereplay lahat na nangyari. 'yong mukha ni Silver. 'Yong mata ng pumatay sa kaniya. 'Yong nangyari noon. Tan—

Isang mahigpit na yakap ang naramdaman ko. Nerd hugged me very tight. Enough for him to give me comfort.

"Shss! Please, tahan na." Still hugging me.

NATAPOS ang senior's night, si Hanieza at Ashton ang pinangaralan na King and Queen. Halos lahat ay pauwi na. Kokonti na lang ang mga nandito dahil ang iba ay nagsi-uwian kasama ang mga sundo nila. Nandito ako ngayon sa labas ng Grand Hall, naghihintay kay Dad, sabi niya kanina siya rin susundo sa akin. Malapit nang mag 5:00 am kaya medyo maliwanag na rin ang paligid. Pagkatapos kanina ng sayaw ay nahimasmasan ako. Hindi naman p'wedeng lumabas ng grand hall dahil hindi pa tapos ang event.

"Blaire, you sure you don't want to go with me?" Umiling lang ako kay Ashton.

"Sige, mauna na ako sa inyo. Reiz, 'wag mong iwan na hindi pa nakakauwi si Blaire ha. I need to go home, I'm so tired and sleepy."

We both nodded at him. Pagkaalis ni Ash ay nabalot kami ng katahimikan. Konti na lang rin ang mga naiwan dito, halos lahat ay nakauwi na.

Ang tagal ni Dad.

Nanitiling tikom ang bibig ko. Hinubad ko ang jacket ng tuxedo niya saka binalik ito sa kaniya, hindi man lang nagsalita. Agad na yumakap ang malamig na hangin sa balat ko.

"You can have it, binibining Ilthrov—"

"No, get it. I'm okay and you can go no—"

"Pag nandito na sundo mo."

"Mauna ka na. Maghihintay na lang ako rito."

"I insist, ayaw mong ihatid ka, kaya hihintayin natin sundo mo."

"I SAID YOU CAN—" Natigil ako sasabihin ko nang matanaw sa likod ni Nerd ang isang itim na sasakyan, 'di kalayuan sa amin. Nakasandal dito ang isang lalaki, may hawak pang sigarilyo.

"Bastard!" Kitang-kita ko ang pag ngisi ng lalaking 'yon nang mapansing nakatingin ako sa kaniya. Bakit siya nandito? At ano na naman gusto niya?

"Huh?"

Matalim akong tumingin kay Nerd. "GO NOW!"

"Hindi ako aalis hangga't wala pa akong sunod mo, Binibining Ilthrov."

"I said, you can go now!"

"But—"

"No buts, Nerd. Go!"

Bakit nandito siya? Sinusundan niya ba ako? Ngayon pa, naka long gown ako at walang dalang baril. Tanging dalawang maliit na kutsilyo lang, tangina!

I walked towards him. Nilampasan ko lang si Nerd, rinig ko pa ang tawag niya na saglit lang ay tumigil din kalaunan. Habang naglalakad ay narinig ko ang huni ng motor niya. Ganoon na rin ang mabilis na pagpasok ng lalaki sa sasakyan niya at nagmaneho paalis.

I immediately looked back at nerd who's about to go. Wait what?

Shit!

Hindi ba ako ang pakay ni Trover? Tangina!

"Nerd! Nerd!" I shouted.

Hindi ako ang pakay ng lalaking 'yon, kung 'di si nerd. Pero bakit? I again shouted and call nerd's name.

Nilagpasan lang ako ng kotse ni Trover at saka sinundan niya ang motor ni Nerd. Humarurot pa itong naghabol sa kay Nerd.

"Damn you, Trover! What do you need from Nerd?" halos pabulong kong tanong sa sarili, habang dali-daling inalis ang heels ko. I can't run faster with these f*****g heels.

I get my phone and tried to search his name but damn! I don't have his number. I'm sure he's not online. Damn it! No choice, I run as fast as I can.

Shit!

I kept on running even if i'm not sure if it's the right path.

Fuck you, Trover Gallada! I will surely punish you this time. Damn your intentions to Nerd. Makakatikim ka na talaga.