Saglit siyang nanatiling malapit, halos magdikit na ang noo namin, parang ayaw niyang kumalas agad.
Hindi rin ako gumalaw.
Parang gusto ko lang i-freeze yung sandaling ’yon at yung tahimik, yung init ng kamay niya sa pisngi ko, yung pakiramdam na kahit ang daming nagbago sa buhay namin, may isang bagay na sobrang sigurado.
Kami.
“Alam mo, kanina pa ako may gustong itanong.” bulong niya, halos pabulong na parang ayaw niyang guluhin yung moment.
Napangiti ako ng konti.
“Akala ko ba nagtanong ka na ng buong questionnaire mo?” tanong ko.
“Hindi pa ’yon kumpleto,” sagot niya, medyo bumawi na yung usual niyang tono.
Umangat ang kilay ko.
“Ano pa?” Tumingin siya sandali sa kamay naming magkahawak, tapos bumalik ang tingin sa akin.
“Ready ka na ba talaga?” tanong niya.
Hindi ako agad
