The Primadonna Princess

CHAPTER FIVE

“Hi, mom! What’s for dinner?” I greeted mom as I enter the dining area where she is personally preparing our food. Madami na naman itong putaheng inihahanda. Baka may expected visitors kaming imbitado for tonight’s dinner.

“Why asking when you are not gonna eat?” Imbyerna na naman si mommy sa akin kasi I don’t eat dinner. I am maintaining my figure because I am the face of Prima Donna. Mahirap na ma-bash na photoshop ang katawan ko sa billboard doon sa may EDSA. Social media is like a wild fire now adays. When ignited, it will burn everything that you have worked for.

“Mom…You’re so grumpy!” I snaked my arms around my mother’s waist. Ganito ko siya lambingin noong bata pa lamang ako. It’s an effective tool before but now I think I have to find another way to pacify my mother when times like this.

"Don’t mom, mom me! Hindi kita anak. Anak ka yata ni Victoriang saksakan ng arte.” I don’t what to feel while hearing mom saying those words. Parang akala mo galit na galit at gusto ng manakit.

“Oh, come on, mom! Stop it!” I just rolled my eyes and seated. Tumalikod naman si mommy para kuhanin ang iba pang putahe na niluto nito.

“Oh, I forgot to tell you, nasa guestroom si King nagpapahinga at masama daw ang pakiramdam.”

"Ano na naman ba ang kailangan niya rito sa atin? Ang lapit-lapit lang ng Corinthians, my… Bakit kailangan dito pa magpahinga? Wala ba siyang bahay na uuwian? Bakit dito pa? For sure, he has his car with him naman.”

“Nauna lang siyang dumating dito. His family will come later, that’s why I’m preparing foods right now. Didn’t I mention to you that they’ll eat dinner with us? It’s time to finally start getting acquainted with them.” So I am to right to assume we have visitors for dinner. I sigh with my own thought.

“No, you didn’t tell me, mom. If I have known earlier, I went out.” Sigurado naman akong sinadya ni mommy na huwag sabihin sa akin.

“Good thing I didn’t mention it to you, brat!” Anito habang iniuumang ang tinusok vegetables salad para matikman.

“Mommy naman e!” Angal ko rito. Tinaasan lamang ako ng kilay ng aking ina.

 “O bakit hindi nalang siya sumabay sa parents niya papunta rito? Kailangan mauna siya? Feel at home pa talaga?!” Just by thinking how our last conversation ended, I got so really pissed.

“Ysia, stop being a pain in my bangs! May client meeting daw siya sa White Plains. The person looks tired and what do you want me to do?”

“Mom, our house is not a hospital nor a hotel.” Maktol kong sagot kay mommy.

"I don’t like the words coming from your mouth, Ysia Marie? Are you questioning me? King is not only our guest here but your future husband, may I remind you, lady. " Napatigil ako dahil sa sinabi ni mommy. She doesn’t get mad easily but this time her voice is pitching.

My mother is the most understanding person that I have known in my entire life. She is the peace-maker of the family. The person who lifts me up when I am feeling down. But I guess, I really pushed her limits that I made her mad at me.

"I'm sorry, mom." Sincere kong hingi ng patawad sa aking ina. Wala naman akong balak galitin ito. It’s the last thing I would do to the person who brought me to life.

Huminga ng malalim si mommy bago humarap na muli sa akin. She’s teary-eyed and it broke my heart.

“Believe me, Yammy baby, this is so hard for me. I wanted you to pursue your dreams. I wanted you to soar high as much as you can. I never wanted you to live a life you don’t want. It’s hard for a mother like me to see you like that. --- seeing you frustrated and all! But what can I do? You did a terrible thing, honey, and you have to pay the prize for that.”

Hindi ako nakakibo sa sinabi ni mommy. I know she has the point.

"Can you possibly be good to King?” Untag na muli ni mommy sa akin. “I can see that he's a better person than what you think. Or at least be civil in front of him. Hindi yung pinapairal mo yang pagiging bratinella mo. I didn't raise you that way." But I really can't help myself from getting angry with King. Nakakainis naman talaga siya. Thinking of that man makes me vomit. He will ruin everything. All my plans and dreams will be futile because of him. “You go to him and bring this water and medicine. You know, Ysia, why don’t you try to know King better?”

Aangal pa sana ako but I chose not to. Maybe, my mother was right. Or maybe, I just need to go on with the flow. Dala ang isang basong tubig at gamot ay itinulak ko ang pinto ng guestroom kung saan namamahinga si King Josef Ramos. Nakapikit ito habang nakasandal sa uluhan ng kama. Naalala ko bigla ang crush kong si Noah Flynn na bida sa movie na Kissing Booth. Bakit parang mas gwapo ang lalaking nasa harapan ko kesa kay Noah? Ay, hindi parang mas gwapo talaga si King. But anyways, I hate the guy in front of me. He is a devil in disguise.  

“Hi! Hindi kana sana pa nag-abala pa…” Napapitlag ako ng marinig ang pormal na bati nito sa akin. Nakatingin sa dala kong tray. Naramdaman niya yata na pumasok ako kaya ito nagising. Well, kahit gulo-gulo ang buhok ang gwapo talaga ng lolo mo. Bahagyang nakabukas ang itaas na parte ng polo nito. Parang may abs akong nasilip pero hindi na importante yun.

“Did I disturb you?” Dahan-dahan kong inilapag sa mesita na katabi ng kama ang aking dalang tubig at gamot para rito.

“Nope.” He answered. “I am just resting. My head is hurting so much – migraine maybe.” Umayos ito ng pagkakaupo sa kama. Kinuha nito ang isang unan at ipinatong sa harapan nito.

“Here. This will help you ease your headache.” Inabot ko rito ang gamot na agad din niyang kinuha at ininom. Pagkatapos nitong ubusin ang laman ng baso ay inilapag niya itong muli sa mesita. Marahan itong humarap sa akin at ako naman ay umupo sa upuan na nakaharap sa mesita.

“Thank you so much, Ysia. I never thought you could be an angel.” Napasimangot ako sa sinabi nito. This man is so ungentleman. Ano naman ang akala niya? Pareho kaming demonyo? Eventhough I wanted to kill him in my head, I will not do it. I don’t want to be murderer, even in my thoughts. Bumangon na namang muli ang inis sa dibdib ko.

“Kung hindi lang ako inutusan ni mommy na dalhin yan dito, asa ka pa! At tsaka don’t thank me, may lason ang tubig na ininom mo. Ilang minutes nalang at bubula na yang bibig mo. And you’ll die ugly because nakaluwa ang mata mo at nakalawit ang dila.”

I am expecting that he will fire away my words but he just laughed so hard na parang hindi na ito makahinga sa kakatawa niya sa sinabi ko.

“LOL…” He keeps on laughing while looking at me. And it’s kinda nakakabastos.

“Ikaw uLOL! Stop it na kasi!” Kinuha ko ang isang unan sa uluhan niya at itinakip sa mukha nito. His laughter is irritating me so much. I will make him stop laughing at me. So there, I can’t hear his annoying laughter.

“Ysia, I can’t breathe…Take off the pillow…”

“And then what? Pagtatawanan mo na naman ako? Na-ah!” Kumawag-kawag ang loko kaya naman diinan ko pa ng husto ang unan sa mukha nito. Pilit nitong inaalis ang unan sa mukha nito but she made sure he cannot.

“Please, Ysia…I can’t breathe anymore…” He’s words is not clear while saying the words. Kumisay-kisay ang mga paa nito at hindi na gumalaw. Tinanggal ko ang unan sa mukha nito. His eyes were closed.

“O ano, tatawa ka pa? Akala mo talaga uurungan kita? I may look slim but I am strong.” Tumayo na ako at inayos ang damit kung bahagyang nagusot. Tumingin ako para alamin ang reaksyon nito sa sinabi ko. Pero kinabahan ako bigla dahil nakapikit pa rin ito at mukhang hindi na gumagalaw.

Tinusok-tusok ko ang dalawang mata nito pero hindi pa rin ito gumigising.

“Oh my God! What have I done? Nakapatay yata ako!” Mabilis akong pumunta sa nakaawang na pintuan at isinara iyon. I locked it to make sure. Nilapitan kong muli si King na nasa kama at hinawakan ang dibdib nito. Wala ako halos pintig na maramdaman.

“Hoy, gumising ka diyan! Don’t die on me. Siraulo ka talaga! I just wanted you to stop laughing. It’s not my intention to kill you, King. I’m sorry! I didn’t mean it…” Nahahapong umupo ako sa tabi ni King at umiiyak. “I don’t know what to do? I will go to jail because of this.”

Tumayo akong muli at sinarado lahat ng bintana sa kwarto. At muli akong bumalik sa tabi ni King at muling hinawakan ang dibdib nito. May mumunting t***k pa ang puso nito. I will try to revive him. I will do the CPR on him. Yumuko ako para abutin ang bibig nitong bahagyang nakaawang. I closed my eyes and my lips landed on King’s lips. I am ready to blow some air on him when I started to hear small laughters again. Patay na yata talaga si King kaya minumulto na niya ako. Bumangon ako mula sa pagkakayuko dahil natatakot na ako. Akmang tatayo  na ako mula sa pagkakaupo sa kama ng may biglang humila sa kamay ko.

“King, bwisit ka! Even in your death you’re shitting me! I’m sorry if I killed you! Please, wag mo na akong multuhin!” Pilit kong tinatanggal ang kamay nito. Mas lalo akong napasigaw ng may isang kamay na naman na pumulupot sa bewang ko. Nanlaban ako sa multong si King pero dahil patay na siya ay mas malakas na siya sa akin. Naihiga na ako ng multo sa kama kung kaya nagtitili na ako.

“Mommy! Daddy! Help me!!!!” Iniisip ko na baka gawin din sa akin ng multong si King ang ginawa kong pagpatay rito gamit ang unan. Nang maramdaman ko ang unan sa paanan ko ay agad ko itong sinipa pababa ng kama. All the time na nanlalaban ako sa multo ay nakapikit ako. Ayaw kong makita ang mukha ni King na multo baka kasi nakaluwa ang mata nito at nakalawit ang dila.

“Please help me!!! Mom! Dad!” Sigaw ako ng sigaw kahit wala na akong maramdaman maliban sa mga kamay na pumipigil sa mga braso ko. Siguro kailangan ko ng tanggapin na mamamatay ako sa kamay ng isang multo na ako rin ang naunang pumatay.

“Stop it, Ysia! Nakakabulahaw ka na!”

“No! Don’t kill me, please! Help! Help! Mommy, help!” I am shouting on the top of my lungs. I am trying to get the attention of the people inside our house.

“Walang multo, Ysia…open your eyes. Damn it!”

“NO! I don’t want to see your ghost face! Manang! Manong! Tate! Mommy! Daddy! Help!!!!!” Di bale ng mapaos ako sa kakasigaw basta marinig lang ako ng mga tao sa bahay. Kahit makulong nalang ako, huwag lamang mamatay sa kamay ng multong si King.

“If you will not stop shouting…” Pero nagsisigaw pa rin ako. But before I can shout for more ay may sumakop na sa bibig ko. Napamulat ako upang mapagsino ang pangahas na gumawa niyon sa akin. Nahintakutan ako ng makitang si King ang humahalik sa labi ko. How can a ghost kiss?

As a reflex of a woman being abused, I slapped his face.

“You slapped hard, ouch!” Muli ay hinawakan nito ang pala-pulsuhan ko. He pinned me down on the bed again.

“You’re not dead?!” It’s when I realize na hindi ito multo dahil hindi naman ito namatay.

“No, I’m not! It’s a prank!” Nakangising anunsyo nito sa akin.

“You scared me a lot and it’s a prank! Asshole ka talaga!” Nangigigil kong sabi rito. Gusto ko siyang sabunutan ngunit pinipigilan nito ang mga braso ko. Naisip yata nito na sisipain ko siya kaya naman kinubabawan niya ako. He looks so happy toying me around.

“Santisima! Ma’am si Yammy at ang fiancé niya may ginagawang milagro!” As soon as I heard the door opened, I heard Manang’s voice.

“I thought they are not in good terms.” Tati Tori said.

“I think we’ll have a grandchild soon, balae.” I heard King’s father.

“Oh well, I think the wedding should be pursued.” It’s daddy’s voice as the guestroom’s door closes again.