Seducing The Cold Heir

Chapter - 1

“Micah, halika anak. Andito ang Ninang Giselle mo!” Malakas na tawag ng Mommy niya mula sa kusina habang abala siya sa pagliligpit ng pinagkainan nila.

May halong pagmamadali ang boses nito, parang gustong ipakita agad sa bisita ang anak na matagal na nitong ipinagmamalaki. Parang may premyong ilalabas sa entablado.

“Dalaga na ang inaanak mo, maganda at matalino pa,” narinig niyang sabi ng Mommy niya sa bisita nitong bagong dating na sinasabi nitong Ninang niya.

Ni isa sa mga ninong at ninang niya ay hindi niya nakilala. Ayon sa kwento ng Mommy niya, taga-Maynila sila noon at lumipat lang sa San Miguel kung saan siya lumaki at nagkaisip. Sa mga litrato lang niya naririnig ang tungkol sa mga ito mga taong dapat ay parte ng buhay niya, pero nanatiling pangalan lang. Mga multo ng nakaraan na biglang nagkakaroon ng mukha ngayon.

“Mommy, bakit po?” tanong niya nang magtungo siya sa sala.

Pagpasok niya, agad siyang sinalubong ng malamig pero maayos na amoy ng pabango. Hindi yung mabango lang. Mabango na may presyo. Yung tipong isang spray pa lang, alam mong imported.

Naabutan niya ang kanyang ina kasama ang isang babae. Napakurap siya nang maigi.

Maganda ito. Hindi yung simpleng ganda lang, kundi iyong klaseng ganda na halatang pinaglaanan ng pera at atensyon. Maputi ang kutis, maayos ang buhok na tila galing salon, at ang damit nito ay simple pero halatang mamahalin. Isang puting silk blouse na bumagsak sa katawan nito na parang tubig. May mga alahas din itong kumikinang sa bawat galaw ng kamay. Isang diamond tennis bracelet. Isang singsing na mukhang mas mahal pa sa isang taong renta nila.

Pero higit sa lahat, ang mukha nito—hindi natural. May bakas ng retoke, pero maingat na ginawa. Yung gawang hindi mo agad mapapansin kung hindi ka marunong tumingin. Yung tipong maganda na ito dati, mas gumanda lang ngayon na klase.

Kaedaran lang ito ng Mommy niya, mga wala pang forty. Pero kung titignan mo sila, parang magkaibang mundo. Ang Mommy niya, maganda pa rin pero pagod. Ito, maganda at mukhang hindi pa nakaranas mapagod kailanman.

Kung kaibigan ito ng Mommy niya, bakit ngayon niya lang nakita? Marami namang kaibigan ang Mommy niya na nakilala na niya—minsan ay dinadala pa siya sa bahay ng mga ito, o minsan naman ay ang mga kaibigan ang dumadalaw sa kanila. Pero ang babaeng ito, ngayon lang talaga niya nakita.

At may kung anong bigat sa presensya nito. Parang nang humakbang ito sa loob ng bahay nila, biglang sumikip ang hangin.

“Siya na ba si Micah, ang inaanak ko?” tanong ng babae na may malapad na ngiti sa labi. Pero ang mga mata, hindi nakangiti. Nakatingin. Nag-aaral.

“Oo, mare, siya na iyan. Hindi ba ang ganda?” proud na sagot ng Mommy niya. Masyadong proud. Yung proud na parang may binebentang produkto.

“Micah, magmano ka sa Ninang Giselle mo,” utos ng ina.

Sumunod naman siya agad, kahit may bahagyang pag-aalinlangan. Pagdampi ng kamay niya sa noo ng babae, malamig ang balat nito. Hindi malamig na parang yelo. Malamig na parang porselana. Mahal. Marupok kung hindi ka maingat.

“Maganda ka nga. Matangkad, at maganda ang kutis,” komento ng babae habang nakatingin sa kanya mula ulo hanggang paa. Hindi lang simpleng tingin. Para siyang hinuhubaran ng tingin, sinusukat, tinatantya. Parang alahero na tumitingin sa diamante kung ilang carat, kung walang flaw, kung magkano ang presyo.

“Salamat po,” alanganing tugon niya. Naiilang siya, pero pinilit niyang maging magalang.

“Ilang taon ka na ngayon, Micah?” tanong nito, nananatiling nakatitig.

“Eighteen po. Nag-eighteen po ako last month,” sagot niya.

Nakangiti ang Mommy niya habang patango-tango, halatang proud na proud sa kanya. Pero napansin niya ang kakaibang sigla sa mga mata nito, parang may inaasahan. Parang may hinihintay na mangyari. Parang may script na sinusunod at hinihintay na lang niyang bigkasin ni Micah ang linya niya.

Single mom ang Mommy niya. Hindi niya kailanman nakilala ang kanyang ama. Nabuntis daw ito habang nag-aaral sa Maynila kaya nang ipanganak siya ay bumalik sila sa San Miguel, kung nasaan ang mga magulang nito—ang lolo at lola niya na nasa kabilang kanto lang nakatira.

Nangungupahan silang mag-ina sa isang maliit na apartment. Dalawang kwarto. Isang banyo. Sala na kasya lang ang isang sofa at TV. Call center agent ang Mommy niya, habang siya naman ay scholar sa San Miguel University, kumukuha ng kursong Fine Arts major in Painting and Design.

Mahilig siyang magdisenyo ng damit. Pangarap niya ang magkaroon ng sariling boutique kung saan mabebenta ang sarili niyang designs. Hindi yung tatahi para sa iba. Hindi yung magiging empleyado. Siya ang pangalan sa labas ng pinto. Micah's Designs.

Mahilig din siyang mag-painting. Marami siyang talent, pera lang ang kulang. Pinagbubuti niya ang pag-aaral dahil ayaw niyang manatili sa buhay na nakasanayan nila. Para sa kanya, hindi sapat ang “sapat lang.”

Kapag gusto mo, kaya mo. Paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili. Dahil kailangan niya ng pagbabago sa buhay. Hindi pwedeng hanggang dito na lang siya, sila ng Mommy niya. Sawang-sawa na siya sa tunog ng alarm ng 5 AM. Sawang-sawa na siya sa amoy ng instant noodles. Sawang-sawa na siya sa next month na lang tayo bibili niyan, anak.

“Tamang-tama pala at nasa legal age ka na,” nakangiting sabi ng Ninang Giselle.

May kung anong nag-snap sa loob niya pagkarinig noon.

Legal age. Bakit iyon ang unang sinabi? Hindi, pwede ka na magtrabaho. Legal age. Parang may kontratang pwede nang pirmahan.

Napatingin siya sa Mommy niya. Nakangiti rin ito, pero hindi iyon ang tipong ngiting buo. Parang may kinikimkim, parang may alam na hindi niya alam. Parang may tinatago sa likod ng mga ngipin.

“Pag hindi ka busy, Micah, mamasyal tayo ng Mommy mo. Para naman makapag bonding tayong tatlo. Matagal ko na ring hindi nakakasama ang Mommy mo,"

Tumango na lang siya kahit hindi komportable ang pakiramdam niya. May mali. Hindi niya lang maipaliwanag kung ano. Masyadong matalim ang tingin ng babae. Masyadong mabigat ang presensya nito sa loob ng bahay nila, na parang biglang lumiit ang espasyo. Yung sala nilang akala niya malaki na, biglang naging kwarto ng manika.

“Mommy, aakyat na po ako. May gagawin pa po ako sa taas,” paalam niya. Kailangan niyang makaalis. Kailangan niyang makahinga.

“Sige, anak. Magpahinga ka na muna,” sagot ng Mommy niya.

Nagpaalam din siya sa Ninang Giselle niya bago umakyat ng hagdan. Habang umaakyat siya, naramdaman niya ang tingin ng babae sa kanyang likod—hindi nawala kahit nakatalikod na siya. Parang laser. Parang tinutusok siya sa pagitan ng mga balikat niya.

Pagpasok niya sa silid, agad niyang isinara ang pinto. Huminga siya nang malalim.

“Weird,” bulong niya sa sarili.

Hindi niya alam kung bakit, pero parang may mabigat na bagay na pumasok sa bahay nila kasama ng babaeng iyon. Parang may dalang hangin na hindi niya gusto. Amoy pera. Amoy peligro. Amoy pagbabago.

Humiga siya sa kama at kinuha ang cellphone niya. May mga missed calls at messages si Alex, ang boyfriend niyang makulit.

Alex: "Babe, nasaan ka? Sagutin mo ako.”

Alex: “Micah naman, miss na kita.”

Alex: “Mamaya practice, panoorin mo ako ha.”

Napairing siya. “Ang kulit… sobra,” bulong niya habang ini-scroll ang screen.

Si Alex ay isa sa maraming manliligaw niya sa school. Noong mag-eighteen siya, biglang dumami ang mga lumapit sa kanya mga kaklase, mas matatanda, mga varsity players na akala mo’y hindi nauubusan ng confidence. Katulad ni Alex, 22 years old, 4th year college, basketball varsity. Sikat sa San Miguel University, laging may mga babaeng nakapaligid.

Kaya siya ang pinili niyang sagutin. Hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa convenience. Gwapo, may dating, at bagay sa “first boyfriend experience” na gusto niya. Para pag may nagtanong kung may boyfriend siya, meron. Para pag may kailangang i-date sa prom, meron. Para hindi siya kaawa-awa.

Pero sa totoo lang, alam niya ang limitasyon niya. Hindi pa siya seryoso. Hindi pa ito ang lalaking para sa kanya. Si Alex, hanggang basketball court lang. Hanggang pogi points lang. Hindi siya yung tipong ipapakilala niya sa Mommy niya nang seryoso. Hindi siya yung tipong isasama niya sa pangarap niya.

Ibinaba niya ang cellphone at tumitig sa kisame. Sa isip niya, bumalik ang mukha ng Ninang Giselle. Yung tingin nito. Yung para bang may binibilang sa kanya. Yung para bang hindi lang siya simpleng inaanak. Yung para bang produkto siya. Investment.

“Bakit parang ganoon siya tumingin?” bulong niya.

Huminga siya nang malalim at pilit itong iwinaksi sa isip. Pero kahit anong gawin niya, ramdam pa rin niya ang kakaibang presensya nito. Parang simula pa lang, may nangyayaring hindi niya pa alam. Parang may chess game na nagsimula na, at siya ang pyesa na hindi pa alam kung pawn o queen.

At sa kabila ng lahat, mas nangingibabaw pa rin ang mas malakas niyang pagnanasa—ang umangat sa buhay.

Hindi siya tulad ng Mommy niya. Hindi siya papayag sa “sapat na.” Gusto niya ng higit pa. Gusto niya ng yaman. Gusto niya ng buhay na hindi na kailangang maghintay ng sweldo. Yung buhay na amoy pabango ni Ninang Giselle. Yung buhay na isang pitik lang, may driver na.

Sayang ang ganda niya kung mauuwi lang siya sa simpleng buhay. Sayang ang talino niya. Sayang ang lahat.

At kung may paraan man para makuha niya ang buhay na iyon, hahanapin niya iyon. Gagawa siya ng paraan—kahit ano man ang mangyari at kahit saan pa siya dalhin ng kanyang ambisyong yumaman.