Seducing The Cold Heir

Chapter - 2

“Bakit po biglang sulpot ng Ninang ko raw na iyon dito sa bahay?” usisa niya sa ina habang sabay silang kumakain ng hapunan kinagabihan.

“Naku, huwag mo nang itanong. Baka mainis ka lang din katulad ko,” iling-ulong tugon ng Mommy niya. May kagat na sardinas sa tinidor nito, pero hindi pa rin naitago ang irita sa boses.

“Bakit? Umuutang ba? Eh mukha namang mas mapera pa sa iyo,” saad niya habang tuloy sa pagkain. Pinaglaruan niya ang kanin sa plato, pero ang tenga niya, nakikinig nang maigi.

“Hindi siya umuutang. Mayaman ang napangasawa niya—marami siyang pera at hindi niya problema ang pera,” sagot ng ina. May pait sa dulo ng bawat salita. Yung pait ng babaeng naiwan sa ere habang ang kaibigan niya, lumipad.

“Ganoon naman pala, anong kailangan niya sa iyo?” kunot noong tanong niya.

“Eh wala pala silang anak ng mayamang pinakasalan niya. Kaya ayun, matanda na ang asawa niya at natatakot siya na baka kapag nategi ang matanda, eh bumalik siya sa putik,” saad ng Mommy niya, na tila natutuwa pa sa posibleng pagbagsak ng kaibigan nito. May ngisi sa labi ng ina niya. Yung ngising _buti nga sa’yo_ na hindi sinasabi pero ramdam.

“Kaibigan mo ba talaga iyon, My?” nagtatakang tanong niya.

“Oo, close kami noon. Pero mula nang yumaman at nakatikim ng magandang buhay, ayun—nakalimot na. Tapos ngayon lalapit-lapit sa akin para humingi ng tulong? Bahala siya!” tugon ng Mommy niya. Parang may tinatapon na sama ng loob na matagal nang kinimkim.

“Anong tulong naman ang kailangan niya sa iyo, eh hindi naman tayo mayaman katulad ng asawa niya?” usisa pa rin niya.

“Well,” panimula ng ina habang inilalapag ang kutsara, “ang kwento niya sa akin, itong asawa raw niya may binatang anak. Darating dito sa bansa ngayong buwan para pumalit sa posisyon ng ama nito sa kumpanya. Mayaman ang napangasawa niya—yung tipong bilyonaryo talaga.”

“Wow,” mahinang saad niya, pero hindi niya itinago ang interes sa boses niya. Bilyonaryo. Hindi milyonaryo. Bilyonaryo. Iba ang tunog. Iba ang bigat. Iba ang amoy ng perang ganoon.

“Eh ang gaga, gusto kang isali sa gulo niya,” iling-ulong dugtong ng ina.

“Ako? Isasali niya? Bakit? At paano?” sunod-sunod na tanong niya. Hindi na siya kumakain. Nakalimutan na niya ang hapunan.

“Ganito kasi iyon,” patuloy ng Mommy niya. “Dahil wala silang anak ng mayamang asawa niya, automatic na mapupunta ang lahat ng maiiwan nito sa nag-iisang anak—yung lalaking paparating ngayong buwan. Siya na raw ang uupo bilang CEO. Nakalimutan ko ang pangalan, pero hayaan mo na.”

Hindi muna siya nagsalita. Tahimik siyang nakinig, kahit hindi pa niya lubos na maintindihan kung paano siya masasangkot sa usapan. Pero ang utak niya, tumatakbo na. CEO. Nag-iisang anak. Bilyonaryo. Parang jackpot sa lotto na hindi mo pa tinatayaan pero alam mong ikaw ang mananalo.

“Ang gusto ng Ninang mo, kunin ka niya sa akin at patirahin ka roon sa mansyon nila. Para pagdating ng stepson niya, makita ka raw at akitin mo,” diretsong sabi ng ina.

“What?” halos mapasigaw siya sa gulat. Muntik na niyang mabitawan ang baso. “Iyon ang sabi ng gaga!” sagot ng Mommy niya. “May girlfriend daw ang stepson niya sa US, pero hindi kasama sa pag-uwi. Kaya ang gusto niyang mangyari, tumira ka sa mansyon nila at akitin mo ang lalaki.”

“Bakit kailangan kong akitin ang stepson niya?” tanong niya, pilit pinapakalma ang sarili. Pero ang puso niya, hindi mapakali. Parang may drum na tumutugtog sa dibdib niya.

“Para raw ma-in love sa iyo at pakasalan ka,” sagot ng ina. “At siyempre, kapag nangyari iyon, sa iyo mapupunta ang kalahati ng kayamanan ng stepson—yung mana mula sa ama nito na asawa ng Ninang mo.”

Sandaling tumigil ang ina, saka nagpatuloy. “At kapag nakuha mo na raw ang kalahati ng kayamanan, ibibigay mo ang 80% sa Ninang mo. Sa iyo ang matitirang 20%. Ay ewan ko, hindi ko naintindihan ang iba pa niyang sinabi. Basta ang plano niya, ipakasal ka sa stepson niya para makuha niya ang parte niya sa kayamanan.”

Nanahimik siya matapos marinig ang lahat. Kung ang Mommy niya ay nalito, siya naman ay kabaligtaran—malinaw na malinaw sa kanya ang buong plano. Parang may nagbukas ng ilaw sa utak niya.

80-20. Mansyon. Stepson. CEO. Milyong piso.

At kung iisipin—hindi naman iyon mahirap gawin. Lalo na kung may kapalit na ganoong kalaking pera. Akitin ang isang lalaki? Ginagawa niya na iyon kay Alex araw-araw para lang manlibre ito ng milk tea. Pero ito, hindi milk tea ang kapalit. Buong buhay ang kapalit.

“Anyway, huwag mo nang intindihin ang Ninang mo,” dagdag ng Mommy niya. “Nababaliw na iyon at hindi na malaman ang gagawin sa takot na maghirap. Masyado na kasing glamorosa ang nakasanayang buhay, kaya ayan—takot bumalik sa pinanggalingan.”

Sa tono ng Mommy niya, halatang wala itong interes sa alok. Para sa Mommy niya, mas mahalaga ang pride kaysa sa pera. Mas mahalaga ang tama kaysa sa pag-angat. Masyadong patas sa buhay.

Pero siya? Ibang-iba ang naramdaman niya. Para sa kanya, hindi iyon kabaliwan kundi isang oportunidad. Isang pagkakataon. Isang pintong biglang bumukas at hindi niya pwedeng palampasin.

“Saan ba nakatira si Ninang?” pa-inosenteng tanong niya, pilit itinatago ang interes. Dapat casual. Dapat parang wala lang.

“Saan pa nga ba? Sa subdivision ng mga mayayaman dito sa bayan natin—sa Tragora Subdivision,” sagot ng Mommy niya.

Tragora. Yung subdivision na kapag dumaan ka, amoy pera na agad. Yung may guard sa gate na nakatingin sa’yo mula ulo hanggang paa.

Tumango lang siya at ipinagpatuloy ang pagkain, pero ang isip niya ay abala na sa pagbuo ng plano. Hindi na niya nalasahan ang ulam. Hindi na niya narinig ang kwento ng Mommy niya tungkol sa katrabaho nitong natsismis. Ang naririnig niya lang, tunog ng pera. Ang nakikita niya lang, sarili niya na nakatira sa mansyon.

Kailangan niyang makausap ang Ninang niya. Kailangan niyang malaman ang buong detalye. At higit sa lahat, kailangan niyang malaman kung magkano talaga ang makukuha niya.

Sa narinig niyang 80-20, hindi siya papayag. Hindi siya papayag na ganoon kaliit ang mapunta sa kanya. Dapat 50-50. Dahil siya ang gagawa ng lahat. Ang Ninang niya? Magpapakilala lang. Siya ang magpapakahirap. Siya ang magpapaganda. Siya ang magpapanggap. Siya ang magpapaloko sa isang lalaking hindi pa niya kilala.

***

Pagkatapos ng hapunan, mabilis niyang tinapos ang pagliligpit at nagmamadaling umakyat sa kanyang silid. Pagkaupo pa lang niya sa kama, agad niyang binuksan ang laptop. Hinanap niya ang account ng Ninang niya sa listahan ng mga kaibigan ng Mommy niya.

Ayaw niyang magtanong pa sa ina—baka makahalata sa kung ano man ang balak niya. Mas mabuting sa kanya muna iyon manatili.

Iyon ang problema sa Mommy niya—masyado itong kontento. Para bang wala na itong pangarap na higit pa. Para bang okay na sa kanya ang sapat na. Para bang nakalimutan na nitong mangarap.

Habang siya, araw-araw nag-iisip kung paano makakaalis sa bulok na apartment na tinitirhan nila. Yung apartment na kapag umuulan, may tulo sa kisame. Yung apartment na kapag may nagluluto sa kabila, amoy mo na rin.

“Hindi talaga ako nagmana sa kanya,” bulong niya. “Siguro sa Daddy ko ako nagmana.”

Hindi niya man kilala ang ama, pero ramdam niyang doon niya nakuha ang lakas ng loob at mataas na ambisyon. Siguro ang Daddy niya, hindi kontento. Siguro ang Daddy niya, gusto rin ng higit pa.

“Giselle Navarro?” bulong niya nang makita ang profile. Napatingin siya nang matagal sa screen. Ang mga Navarro ay kilala sa bayan nila—may-ari ng mga mall, ospital, at ilang resort sa iba’t ibang lugar. Kung ganoon, totoo nga. Isang bilyonaryo ang napangasawa ng Ninang niya.

“Matalino siya,” bulong niya habang tinitingnan ang mga larawan nito. “Ginamit niya ang ganda niya para makahuli ng malaking isda.”

At ngayon, gusto nitong gamitin din siya. Pero hindi siya pain.

Sunod-sunod ang mga larawan—mga mamahaling bag, bakasyon sa iba’t ibang bansa, mamahaling sasakyan, at engrandeng bahay. Paris. Dubai. Switzerland. Louis Vuitton. Chanel. Ferrari. Isang buhay na malayo sa realidad niya. Isang buhay na kapag tiningnan mo, parang pelikula.

Napangiti siya. Unti-unti, may nabubuong plano sa isip niya. Agad siyang nag-send ng friend request. Kung may pagkakataon para magbago ang buhay niya, hindi niya iyon palalampasin.

“Who knows,” bulong niya sa sarili, “baka ito na ang matagal ko nang hinihintay.”

Ilang segundo lang ang lumipas, agad na nag-notify ang screen. Friend request accepted.

Lumapad ang ngiti niya. “Ang bilis naman,” bulong niya. Desperada si Ninang. Good. Mas madali siyang kausap kapag desperado.

Ngayon, mas madali na ang lahat. Pwede na siyang mag-stalk. Pwede na niyang alamin ang lahat—lalo na ang tungkol sa stepson ng kanyang Ninang Giselle.

Dahan-dahan niyang in-scroll ang profile, hinahanap ang mga larawan ng lalaking iyon.

“At sana naman,” mahina niyang dagdag, “hindi siya mukhang bakulaw, o iyong masyadong pangit.”

Ngunit sa likod ng biro niya, malinaw ang nasa isip niya. Anuman ang itsura ng stepson ng kanyang Ninang, kung iyon ang susi sa buhay na gusto niya—gagawin niya ang lahat para makuha iyon.

Walang makakapigil sa kanya. Hindi ang kanyang ina. Hindi ang konsensya niya. Hindi ang takot.

Dahil sa mundong ito, dalawa lang ang klase ng tao. Yung kinakain, at yung kumakain.

At simula ngayon, siya na ang kakain.