Love in Sorrow

Kabanata 22

Kabanata 22

Letter

“Kumusta kayo dito, Mommy?”

I put down the flower basket that I already brought for her, it's been a year since I came here.Every time I'm here all the memories is coming back and I am alone on this situation and I do not care what others think as I bow my head and cry and cry and cry.

I caught myself holding my own breath.“Siguro masaya na kayo, pasensiya na kung ngayon lang ako nakarating ulit dito. Sorry Mom.”

Like an ginormous wave in the sea that easily washout all I written in the seashore,the burden that I'm facing with right now. Tinignan ko ang pangalan sa puting lapida lumuhod ako sa damuhan bago sinindihan ang kandila na iyon gusto ko lang naman na makita ang mommy ko namimiss ko na ang pagmamahal niya.

“You still here?”

I nodded as I faced him. Naupo ito sa tabi habang hawak ang pizza, hindi pa din nito nakakaligtaan ang death anniversary ng magulang ko. Dahil kay Kharl kaya nanatili akong buhay at tahimik lang,we both having a disguise to protect each other social life.

Binalingan ko ito.“Kakarating ko lang kaya huwag kang mag-alala, mabuti nakarating ka dito.”

“Alam kong darating ko lang dahil inaasikaso ko pa ang schedule ng photoshoot ko,isa para baka wala kang balikat na maiiyakan ngayon.”ang sabi pa nito na tumatawa na parang ganun lang kadali kalimutan ang nangyayari.

Kharl Esteban is famous nationwide his round face,narrowed nose,long thick black brows and eyelashes,his hair is undone. He wearing black leather jacket and beige sleeveless t-shirt. He likes pizza as ever I met him.We are same age.

Ngumuso ako sa kaniya.“Hindi na ako magpapaka-duwag ngayon Kharl,salamat at nandiyan ka para sa akin.”

“What do you mean, Jemima?”he replied while looking in my eyes.

Sapat na ang tatlong taon na pag-hahanda,hindi ako kriminal dito hanggang ngayon nakakalaya ang walang hiya kong ama sa kasalanan niya. Kung sinira nila ang pamilya ay ibabalik ko din ang sakit sa kanila,inabuso nila ako na walang kalaban-laban nuon.

He raise his hand and gently touch my cheek and tilt my head.“I'm always here for you Jemima,hindi ko hahayaan na mangyari sa iyo ang nangyari sa pamilya ko kaya tutulungan kita.”

“Bakit anong nangyari sa magulang mo, Kharl?Bakit hindi mo sila ipaghiganti o bigyan ng hustisya ang pag-kamatay ng magulang mo?”ang nagtatakang napatingin ako sa kaniya.

Itinago nito ang lungkot na matagal na niyang gustong talikuran, why he just give up and never fighting for the justice. Is that justice is so hard to get, then?

Inubos muna nito ang hawak na pizza.“Akala mo ba hindi ko sinubukan na ipaghiganti ang pumatay sa pamilya ko,dahil walang anak na gugustuhin mamatay ang magulang nila sa harap mo.I am trying, though. At night when I am alone, I call for my relatives, and like you they ignore me. Whenever my ache seems to be the greatest, you still seem to find a way.”

“Bakit hindi tayo magtulugan dalawa,Kharl?Kaya natin magtiwala ka.”may paninindigan na sambit ko na pumihit paharap sa kaniya.

Sa pananalita pa lang nito alam kong masakit dito ang pinagdadaanan nito,ito siguro ang dahilan kaya nag-kakilala kaming dalawa ng hindi inaasahan.There's no reason to be with him, I trusted him and he is my eyes and ears in our house. 

He shake his head.“The fight is not so easy,Jemima you will risk your life maybe we should make a plan for this.”

“I won't let you to do for me I will do this for myself.”I confidently said then grabbed his hands.“Lalaban ako anuman ang mangyari may alam akong paraan baka makatulong sila sa iyo.”

Kharl shrugging then he put his hands on mine.“Jemima you need to strenuous yourself and be brave enough. Tandaan mo,huwag na huwag mong pupunuin ng galit ang puso mo dahil iyan ang magiging apoy na unti-unting kakain sa pagkatao mo.”

Ang salitang iyon na binitawan nito ay parang isang kutsilyong sumasaksak sa akin. Paano ako matatahimik matapos ang nangyari sa magulang ko, sino ang maghiganti para sa mga taong sinaktan ni Dad?Someday God will realize what I'm doing this. Paano ko aalisin ang galit na matagal ko ng kinikimkim sa dibdib ko?

“Anong problema mo iha?Bakit ka naparito sa tahanan ng panginoon?”

I never forget the church Mateo invited to come but,lagi ko iyon tinatanggihan dahil sa pagiging abala sa pagtratrabaho ko nuon sa construction. Sometimes I missed my old life, kung naayos ko siguro ang nangyari nuon baka hindi nangyari ito sa amin.

“Magandang hapon Father may gusto lang po akong ikumpisal sa inyo?”ang pag-sisimula ko sa pagsasabi ng totoo, maybe if I did this I can breathe normal again.

I know he was listening to me and ready to hear what I'm here right now. I feel so exhausted mentally and emotionally drained, alam kong isang tao lang ang makakatulong sa akin ngayon.

Tumikhim ang pari sa kabilang ng kahoy na ito.“Magsimula ka na iha mukhang napakahirap sa iyo ng problema mo pero magtiwala ka sa panginoon.”

“Father hindi ko alam kung saan ako magsisimulang magkuwento ng problema ko pero ang tanging gusto ko lang ay mabigyan ng hustisya ang pag-kamatay ng mommy ko.”

I can't refrained myself from crying and saying what on my mind, even now I'm still excruciating the past. Napakasakit tanggapin kung sino ang minamahal ko iyon pa ang mananakit sa akin ng ganito.

“Ang pusong puno ng paghihiganti ay kahit kailan hindi magtatagumpay, iha mukhang napakahirap ng pinagdadaanan mo pero manalig ka.”

“Paano ako mananalig kung puro pasakit ang ibinigay sa akin ng panginoon, Father ginawa ko naman ang lahat para maging mabuting anak pero bakit pinatay ni Dad si Mom dahil hindi niya mahal ito. And they all blame me just because of that they can easily uninstalled me in the house.Gusto kong ipaghiganti ang pumatay sa mommy sa kahit anong paraan pa,alam kong kasalanan ito pero pinigilan kong huwag mapuno ng galit ang aking puso.”ang mahabang pag-hahayag ko kay Father na nasa kabila, patawarin sana ako ng maykapal sa gagawin ko.

Nadinig ko ang pagbuntong hininga nito.“Iha it's not our fault if someone hurt us, but it doesn't mean that you need to do it for someone. Ang nagawa ng iba sa iyo huwag mo nang gawin sa iba anak sapagkat kung masakit iyon sa iyo mas masakit iyon sa kanila,manalig muli sa panginoon iha.Kung nakikita ka ng mommy mo sa tingin mo matutuwa siya sa nakikita niya?Hindi,dahil puno ng galit ang puso mo,maging mabuti kang inspiration sa iba.Makakamit mo din ang hustisya hinahanap mo may gagamitin ang panginoon na instrumento,huwag kang sumuko sa buhay. Patawarin mo ang nagkasala sa iyo at pagpapalain ka ng panginoon.”

As my breathing eased,my thought about how I would spend the rest of my day. To start finding evidence,I didn’t recover as fast as I once had.My hands are hard

and your skin is soft, and I wonder for a moment if you’ll pull back, butof course you don’t. You never have,and it is at times like this that I knowwhat my purpose is in life.I am here to love you mommy, to holdyou in my arms, to protect you. I am

here to learn from you and to receive your love in return. I am here because there is no other place to be.

I'm so useless

Pinigilan kong maglandas ang mga luha sa mga mata bago nagsalita.“Nasasaktan ako na wala akong nagawa para iligtas ang mommy ko sa kamatayan dahil sa ama ko kaya paano ko siya mapapatawad kahit saan anggulo tignan maling pumatay ng tao.”

“Tandaan mo hindi mo puwedeng ilagay sa kamay mo ang pagpaparusa gawin mo ang nararapat iha. Pagsisihan mo ang lahat ng kasalanan at magbalik loob ka sa kaniya.”ang pagpapaintindi pa nito sa akin,hindi ko mapigilan na mamuo ang mga luha sa gilid ng mata ko.

Kinuha ko ang sulat na gusto kong ibigay kay Mateo,I'm so glad at him that he is part of the lector and commentators now. He is far from where he is in the past years,but his foot is always on the ground and continue living with his daughter and sons.When I should be able to be happy like that?

I put the white envelope in the chair that I'm sitting in then spoke.“Please give this to Mateo, if he will arrived in here. I'm not in the place to order you Father but I will see this as a gratitude for me, and always remember what you already said on me.Hahanapin ko ang hustisya sa paraan na alam kong tama father.”

Tumayo ako sa kinauupuan at nag-lakad na papalayo para kontrolin ang sakit na nararamdaman ko, patawarin niyo ako kapag may mangyari masama sa akin.Itakwil mo ako Mommy ng paulit-ulit at sabihin mo na hindi mo ako anak,dahil matagal na namatay iyon.

“Teka anong pangalan mo iha?”ang tanong ng pari.“

Napahinto ako sabay pumihit paharap sa kaniya at tinakpan ang mukha ng tela.“Patawad ngunit hindi ko puwedeng sabihin kaya aalis na po ako, maraming salamat sa payo niyo sa akin.”

He is wearing white ministry suit all of his stuff is white and he is old now, I think he been served in this church so many years.Hindi ko makakalimutan ang mukha nito ng tuluyang tinalikuran ko na ito at nagmamadaling naglakad palayo rito.

“Pakibilisan mo nga diyan sa pag-hahakot Jemima,nag-iintay na si Mark sa buhangin!”

Gustong magreklamo sa habang patuloy sa pag-hakot ng buhangin gamit ang malaking pala,naiinis na talaga ako sa lalaking ito masyadong pasikat sa lahat.He wearing orange with gray strap on the top construction uniform and black pants, safety shoes.

My brows arrowed.“Why don't you help us instead of ordering us like a boss?”

“Huwag ka ng madaming salita at bilisan mo na lang pagtratrabaho diyan!”ang katuwiran pa nito na sinipa ang baldeng nilalagyan ko ng buhangin at tumapon iyon sa lupa.“Nagtratrabaho ka dito para kumita ng buhay,huwag mong ikatuwiran sa akin na babae kaya hindi ka puwedeng magtrabaho.”

Nag-titimpi lang ako sa ugali ng lalaking iyon na supervisor ng site ito,napasinghap ako ng biglang hinawakan ng isang lalaki ang kamay ko.Sino ba ito?Bakit kailangan nitong hawakan ang kamay ko?

Dumako ang paningin ko sa pagkakahawak nuon sa duon bago iniharang ang sarili nito.“Boss bakit ganun naman po kayo mag-salita sa babae?Baka nakakalimutan mo na babae ang nagluwal sa atin.”

“Puwede niyo naman sabihin ng hindi sinisira ang trabaho ng iba. Pantay-pantay lang naman tayo dito sa trabaho.”ang mungkahi pa ni Mang Carlito na kinuha ang timba na itinumba ng supervisor engineer na ito.

I always ignored to be involved in any violence, I know Exequiel will be mad at me when I do that.We not in the relationship but I cease to see him worrying about me like a parent. Why is he acting all cool and tough? That must be me and to prove that I'm more tough and cool in here.

Naikot ko ang paningin bago muling mag-salita.“I respect you as supervisor engineer in this field so act like one. Hindi iyong kayo pa ang nangmamaliit sa mga kagaya namin,kung wala kami sino ang gagawa para sa inyo?”

Kinuha nito ang timba na may laman buhangin at kapagkuwan ay ibinuhos iyon sa ulo ko, at nakangising tinignan ako nito mula ulo hanggang paa. Sinamaan ko ang lalaking iyon ng tingin habang pinapakalma ang sarili na huwag patulan ang ganitong tao.

Inangusan ako nito sabay nanggigil na hinawakan ng lalaking ito ang leeg ko.“Ikaw at ang mga kagaya niyo ang pinakakinaiinisan ko,dapat sumunod na lang kayo para walang masaktan. Ang tapang-tapang ko akala ko ba may ibubuga ka, nandito ka dahil naghahanap ka ng mayaman na engineer na mag-papakasal sa iyo?”

Kahit kailan hindi pumapasok sa isipan ko ang bagay na iyon, maghanap ng mayaman na engineer nababaliw ba siya? Nanatili lang ako sa mahigpit na pagkakasakal nito habang nakatingin lang sa mga mata na may bahid ng galit sa akin.

The man beside me interrupted us.“Let her go!You dumbass!Why did you hurt a woman!Bitawan mo siya!”

Walang sali-salitang tinadyakan ko ang pag-kalalaki nito sabay kinuha ang kamay nito na inikot sa likod nito bago tinuhod ang likod ng binti dahilan kaya mapaluhod ito sa lupa.

Sinulyapan ko ito.“Una sa lahat alam mo bang pinakaayaw ko sa lahat ay yung minamaliit ako at pinapakialaman ang private life na meron ako ngayon, at kahit kailan ay hindi ako naghanap ng mayamang engineer dito.Sila ang pinakaayaw kong tao dahil matapobre sila at sarili ang iniisip.Isa pa hindi ko kailangan ng engineer para umangat ako kaya kong umangat ng walang engineer sa tabi ko.Tandaan mo papalitan kita sa puwesto mo ayoko lang talaga sa taong kagaya mo,oo contractor din ako at may pangarap.”

“Humanda ka talaga sa akin. Sasabihin ko iyon kay engineer Joshua kapag nalaman niya na hindi mo sinusunod ang iniuutos ko!”ang pag-mamatigas na sigaw nito natigilan ako ng madinig ang pangalan na binanggit nito sa akin.

Kinuwelyuhan ko ito bago tinignan ng matalim.“Magsumbong ka sa tingin mo matatakot ako sa pagbabanta mo sa amin.We all do this to depend ourselves from the people like you. May respeto ko sa mga matatanda pero kagaya mo parang gusto kong kalimutan na iyon,ilang taon ko na din pinagtitiisan ang supervisor na kagaya niyo dahil kailangan ko ng pera para mapakain ang kapatid ko,pambayad ng renta, tubig, kuryente kaya umayos kayo! Matanggal man ako sa trabaho ko okay lang pero mas uunahan ko na kayo magreresign na ako sa trabaho na ito!”

Binitawan ko na ito ang ungas na iyon dahil masyado ng madaming tao sa paligid at hinarap ang mga iyon, inialis ko ang hardhat sa ulo bago pinapagpagan iyon. Hindi ko gustong manakit ng lalaki pero kapag ganito ang trato sa akin, baka kalimutan ko na ang salitang kabutihan.

Tinaasan ko ng kilay ang mga ito bago dumako ang tingin sa lalaking magsasacrifice para sa akin.“I'm sorry but I'm done with his attitude towards to us.Kung hindi tayo kikilos baka dumami pa ang mga kagaya nila sa lipunan.”ang naiinis na bumuga ako ng hangin sabay tumingin sa lalaking iyon.“Salamat pero hindi mo na sana ako ipinagtatanggol pa,baka kapag nasanay ako mahihirap akong bumangon pa babe.”

Matamis na ngumiti ako sa kaniya. He was looking at me so intriguing and mysterious. I can't see his face properly because of the hardhat,he was wearing of. I don't have time to know his name. Why should I do that?