Love in Sorrow

Kabanata 21

Kabanata 21

Avina

Three years passed

“Ate Jemima nandito na po kayo?”

Iniabot ko kaagad ang mga pinamiling lapis,papel,at nine na notebook para sa pag-aaral ni Azrael dalawang buwan na lang at pasukan na sa eskuwelahan nito.

Huminga ako ng malalim bago naupo sa upuan.“Oo nandito na ako ibinili na kita ng gamit sa pag-aaral para sa pasukan.”

“Maraming salamat Ate Jemima.”mungkahi pa nito na huminto sa pag-hakbang sa baitang ng hagdan.“Kumain ka na ba Ate?”

Tumango ako.“Oo bakit inaantay mo ba ako na dumating, maaga kang matulog para makabawi ka ng lakas.”

Alam kong matutuwa siya kapag nakita nito ang mga binili ko para sa kaniya,medyo ginabi na din ako sa pagtratrabaho sa isang fast food chain restaurant.

Nginitian ko lang siya bago nilingon ang kaibigan na si Faith na abala sa paghigop ng mainit na kape.“Mag-aaral mabuti.Faith kumusta kayo dito?”

She is the reason why I'm still here and alive after the accident, ang ama ni Azrael ang nagparamdam sa akin na huwag akong sumuko sa buhay nuon nasa hospital ako ruon. Azrael father is being imprisoned because,he got involved in the drugs.  Ako na ang nag-aalaga kay Azrael bilang isang nakakabatang kapatid nito,ang ama nito ang nagbigay sa akin ng pangalan na Jemima iyon ang pangalan ng anak niya na matagal na namatay.

“Ito maayos naman,ikaw ang iniisip ko baka nag-papakapagod sa trabaho mo.”anito na ibinababa ang tasa ng kape sa mesa na gawa sa kawayan.

Ngumiti ako na niyakap ito.“Maayos naman ako Faith,kumakain pa din ako sa tamang oras dahil alam ko tatawagan mo naman ako kapag may nangyari sa akin.”

“Malamang wala ng magpapa-arala kay Azrael kapag nawala ka na magbihis ka na para makapagpahinga ka na.”ang entrada pa niya na iniabot sa akin ang isang tasang kape na itinimpla niya.

I grabbed the cup of coffee that she offered to me and walked outside of the house. Kailangan ko munang mapag-isa at magisip tungkol sa bagay-bagay sa buhay ko. Sa tulong ng mga kakilala ko dito sa lugar,matapos ang aksidente ang alam ng lahat ay ibinalita ng lahat ang pag-kamatay ko.

“Lalabas lang ako sandali, babalik din ako kaagad may titignan lang ako sa tabi-tabi.”ang paalam ko pa bago isinara ang pintuan ng apartment na inuupahan.

The sky is so dark and I still the star in the sky that keep shining and sparkling in the night. Walang nakakaalam kung sino talaga ako dahil kinailangan kong gupitin ang may kahabaan buhok.

Tumango naman si Faith.“Sige bumalik ka kaagad masyadong gabi baka mapano ka pa sa daan.”

“Don't worry about me Faith I defended myself from those bad person.”I said then turned my back on her.

Everything in my life is already gone but I'm still thanking God for giving me a second life to do my mission in this world. Tatlong taon na pala at nandito pa din ang sakit,kapag naalala ko ang panahon na iyon. Kapag tinitignan ko ang pamilya ni Flora ang saya-saya ng mga ito,matapos kong isiwalat ang lahat ay madaling nakalimutan ng lahat ang pag-kamatay ng mommy ko.

“May iniisip ka naman ba?”

I narrowed my eyes to the unexpected man that already sitting in the chair outside the house,tumatambay ako sa harap ng apartment namin.

Umiling ako.“Nothing much,why?”

“Ini-english mo ako dahil maganda na ang buhay mo?”panunuksong wika nito na tinusok-tusok ang tagiliran ko.

Sinamaan ko ito ng tingin.“Ano maganda dito hindi pa nga ako nakakapagpatayo ng bahay para sa amin ni Azrael, kaya ano maganda duon?”

Nagagawa ko pa din ang mabuhay ng kagaya ng iba lahat ng pera na naipon ko ay hindi ko ginawa dahil isa lang naman ang bank name nuon,kaya iyon lang din ang makakatanggap ng pera mula sa card ko. I'm starting to move like a shadow and to find more evidence and information about my Mom case, Dad blame to me of why Mom died.

“Makakapagtayo ka din maniwala ka lang sa sarili mo, may ibibigay ako sa iyo binili ko ito para maging masaya ka.”ang dugtong pa nito na inilabas sa cargo pants ang isang tinapay.“Tada!Ikaw ang naisip ko ng makita iyan sa pinagtratrabahuhan ko.”

He is Exequiel Zurich Mendoza years older than me badass baker a serious look with thick black brows and eyebrows. Nasa ikalawang palapag ang apartment nito,madalas na nasa ibaba ito para makipagkuwentuhan sa ibang apartment members.

Kinuha ko iyon sabay tinikman iyon.“It taste unfamiliar and the flavor of ube is amazing. Ang sarap mo talaga mag-bake ng tinapay.”

“Sa iyo ko pa lang ipapatikim ang undiscovered Exequiel bread, masarap iyan kaya kapag nakapagtayo ako ng bakery bili ka ah.”ang pangungumbinsi nito sa akin na tumango-tango lang sa kaniya.

Kinindatan ko siya.“Oo naman ako ang number one customer mo sa bakery mo dapat maganda ako duon.”

Matutupad din ang pangarap nito basta ipagpatuloy lang nito ang pag-pupursige at tiyaga nito. Nothing is imposible to him, ngayon na graduated na ito ng college samantalang ako nasa last semester  na sa college.

“Maganda ka naman masyado ka lang abala sa pagtratrabaho kaya hindi mo napapansin.”ang tugon nito na ikinatigil ko sa paghigop ng mainit na kape.

I played his words in my head again.“You know I need to support him no matter what?Saka para makabawi ako sa pag-aalala sa akin ni Papa.”

“Sabagay matagal na din nakakulong si Tito Marcello kaya sapat na iyo bata pa lang inaalagaan mo na si Azrael.he said with a

smile.

The gratitude is not so easy to ignored. Si Papa Marcello ang dahilan kaya buhay ako sa sumabog na sasakyan, nang iwan ako nuon ni Flora nangangalakal lang ang mga iyon ng basura sa dump site na binagsakan ng sasakyan ni Flora.

I thought back.“You know why I love this life,I'm happy to be in here.”

“Hindi kita maintindihan minsan Jemima,nagpapasalamat ka pa na ganito ang buhay natin.”ang natatawang sambit pa nito na iniwas ang tingin sa akin at ibinalik din kaagad.

Kung alam mo lang kung bakit ako nagpapasalamat sa kanila, masaya na ang buhay ko ngayon pakiramdam ko ay wala na akong problema pa. Siguro walang naghahanap sa akin na kahit sino dahil ang alam nila ay patay na ako at nasa ilalim ng lupa.

I sighed.“Magpasalamat ka na lang sa natatanggap mo sa araw-araw Exequiel.”

“Mauuna na akong magpahinga sa iyo may pasok pa ako bukas, pumasok ka na din sa apartment mo gala ka pa ng gala gabi na.”ang pangangaral nito sa akin na tumayo sa kinauupuan nito sa tabi ko.

Tanging pagtango ang isinagot ko sa kaniya bago inubos ang laman ng kape na hawak ko, paano nga ba ako makakatulog kung ito ang araw na namatay ang mommy ko.

“Papasok din ako pagkaubos ng kape ko.”ang sabat bago ito umakyat sa hagdan na nasa tabi ng apartment namin.

Kinawayan ako nito.”Goodnight. Sweet dreams. Sleep well.”

Pumasok ako sa loob ilang minuto lang at inilagay sa sink ang baso kumuha ako ng kandila at matches para ipag-usal ng dasal ang pag-kamatay ni Mommy.

Inirik ko ang kandila sa harap ng apartment namin bago lumuhod duon at lihim na nagsalita.“Ilang taon na pala ang nakakalipas pero hindi ko pa din nabibigyan ng hustisya ang pag-kamatay mo, taon-taon hinihiling ko na sana kahit minsan ay maalala ka ni Dad. Hinding-hindi ko sila mapapatawad sa pagkamatay niyo,sinubukan kong hanapin si Kharl pero mukhang malabo dahil sobrang sikat nito.Walang araw na hindi ko sinisisi ang sarili ko na wala akong nagawa para matulungan ka,ako ang sinisisi ng lahat sa pagkamatay mo.”

Mommy if where you are now, I hope you forgive me to escaping the situation. For leaving thee in the most traumatic experience of my life,I'm no longer Avina Laureen Valenzuela now. But the past is always keep turning and churning, burning inside of me. Bibigyan ko ng hustisya ang pag-kamatay mo malilinis ko din ang pangalan ko sa lahat ng tao.

I smiled.“I will be the instrument for the other people if they want me.”

I know this is happening to me for a reason because, may kailangan akong matutunan mula sa mga taong kagaya nila. I'm thinking right now,maybe someone using me to be gift from the other people.

“Siya iyong anak ng kriminal,hindi ba?”

Muling isinukbit ko ang khaki satchel sa balikat ko at itinataktak sa utak na baka kulang sila sa aruga ng magulang nila.Hindi pinansin ang sinabi ng mga ibang estudyante sa Madeline University, they are all like that I'm not outcast student here.

“Lumayo kayo sa kaniya baka kriminal din siya,kagaya ng ama niya!”ang sigaw pa ng ibang estudyante sa hallway ng building na ito.

Is part of college life in every student here.Habit na yata nila ang mambully ng mga estudyante na ang tanging gusto ay mag-aral lang. I admitted the Dad that they talking about is Azrael father,he committed murdered 'cause of drugs.

I gave them a serious look while mumbled something in my mind.“Kahit mag-explain pa ako sa lahat ng estudyante dito,they never listened to me.”

Hindi ako sirang plaka na mag-papaliwanag ng paulit-ulit sa kanila,kung kayang pagpasensiyan ang ugali ng mga ito na halos araw-araw na lang pagtitiisan ko talaga.

“Si Jemima nandiyan na siya!Tumabi kayong lahat!”

Dumaretso ako sa bulletin board para tignan ang update sa unibersidad, I see myself infront of the glass mirror of this office. Do I look criminal?Is been years since I start in this university every day,sobrang sakit na iniisip ko kung bakit iniiwasan ako ng lahat.

Kaya mo iyan Jemima.

I don't want to regret what I have done right now.Sapat na din ang buhay na ito para unti-unti kong ibalik ang buhay ko. I grabbed the opportunity in my life as I'm taking an bachelor of science in architecture. Still holding what my Mommy wants me to be.

“Jemima may problema ka ba?”

Napalingon kaagad ang mukha ko sa tumawag sa pangalan ang pamilyar na tinig sa akin, mabuti na lang at nasanay na ako sa pangalan ko. She wearing our university uniform black coat with long sleeves and having a name tag in the left of her coat in the bottom is wore black mini skirt, jogging pants,and sneakers.

Umiling ako.“Wala,bakit mo pala naitanong?”

“It's written all over your face so denied it. Jemima.”she say while I turned my body to face her more.

“Wala ito Darsie, tiyak na mapapagalitan ka naman ni professor kapag nakita ka niya ng ganiyan ang suot mo.”may pag-aalalang pahayag ko pa dahil nagagalit si professor Seña kapag sinusuot niya ang physical activity pants namin.

Inangusan ako niya na parang wala lang dito ang sinabi ko.“Hayaan mo siya alam mo bang kapag klase nuon lagi akong nasa labas at nagiintay na matapos ang klase niya.”

“Hindi ko alam,kung bakit mainit ang ulo nuon ni Professor Seña?”

“Ewan ko sa matandang iyon,ako lagi ang napapagtripan nito kapag nakikita ako nuon.”

Halata sa kilos ng pananalita niya ang pagkainis sa professor Seña na iyon, he is the most terror professor ever that I met. Wala akong ideya na makikilala ko si Darsie ulit sa pagkakataon ito,malaki ang naging epekto ng ilang taon sa buhay niya.

Tinawanan ko na lang siya.“Intindihin mo na lang mag-tatapos na din naman tayong lahat,kaya dapat tatagan mo ang loob mo.”

“Kung hindi dahil kay Papa hindi ako papasok sa ganito unibersidad para mag-aral dito.”ang pangangatuwiran pa niya na ipinagalaw-galaw ang kamay sa hangin.

Sa kaniya din ako nakikibalita tungkol kay Eumz at sa mga kaibigan nuon panahon na para magpakita ako sa lahat,baka makatulong silang linisin ang pangalan ko. Darsie is just like me we are same in perspective in everything even in life,belong to the student who approved by scholarship. She is taking political science major in law, she want to give justice and I see in her eyes and compassion.

Dumako ang paningin ko sa suot niyang kuwintas.“You necklace is very unique and divine when I see it in the first place, I feel the person who gave this was so important to you.”

“Sobra sa tuwing hinahawakan ko ang kuwintas na ito ay gumagaan ang pakiramdam ko.”ang masayang mukha niya sabi sa akin at kitang-kita iyon sa kislap ng mata niya.“Congratulations,ikaw na naman ang top five ng sa top twenty student of Madeline University.”

“Salamat.”I sighed and checked my watch.“I have to go Darsie maybe we can talk some other time.”

She reached out and took my hand.“Do it well Avina, you just like her. Kung gray ang mata mo siguro kamukhang-kamukha mo siya.”

“Avina? Who's Avina?”

“Never mind. When I hold your hand I feel she is still alive and okay.”

I never thought she still remember my name the name that I already in past years of my life. Gusto ko lang mabuhay ng mapayapa pero bakit hindi matupad iyon? Dahil lagi kong suot ang contact lenses na binili para maitago ang tunay na kulay ng mata ko, only my body has been changed. The accident leave a big impact on skin,because of Flora car exploding in the dump site. Nasunog ang kalahati ng katawan ko kasama ang suot kong damit ng araw na iyon at salamat sa therapy nagpapasalamat akong naibalik ang katawan ko sa dati nito ayos.

“Condolence for your lost. But she is your siblings? Relatives?”I asked so innocently while staring at her eyes.

She shook her head.“Hindi.Kaibigan ko siya at matagal ng namatay, dahil sa aksidente sayang.Naalala ko siya sa iyo Jemima.”

“G...ganun ba mauna na ako may klase pa ako sa geometry.”ang paalam ko na binigyan ito ng kalahating ngiti.

I feel my throat begin to closeand my eyes well up with tearsbecause I know it is time for you to

go. The look she give me at thatmoment haunts me. I feel yoursadness and my own loneliness,and the ache in my heart that had beensilent for only a short time growsstronger as you release me.

Patawad at hindi ko puwedeng sabihin ang tungkol sa akin. Hanggang sa hindi nabibigyan ng hustisya ang pag-kamatay ng mommy ko.

“Make way to the criminal daughter!”

Tahimik na inilapag ko ang mga libro sa desk ko ng maramdaman na may lumapit sa akin, I know they all ignored that I'm existing in this room. But I hate being bullied by those nomadic girls that doesn't know what is the value of respect.

Itinaas ko ang kilay ganun na din ang noo sa kanila.“Do you need anything else from me,say it?I don't want to negotiate in the nonsense student like you.”

“How dare you to say and glare at me like that!Maybe you are like that because you doesn't experience having a mother!”she raised her voice at me and turned her head to her friends reaction.

She poke my head and pushed it like I'm a stupid girl and outcast student in this school. This I don't like to the student,who put their selves in the middle of something.

I rolled my eyes as I went on.“Alam mo pinakaayaw ko sa lahat dinuduro ako at pinakikialaman ang buhay ko. Bakit nakalista ba sa rules and regulations na bawal akong tumingin ng masama sa kagaya mong nang-aabuso ng estudyante dito?Hindi dahil hindi kita pinapatulan ay duwag na ako, hindi ko lang gusto maalis ang class at pinag-aralan ko kapag pinatulan ko pa ang immature na kagaya mo.Hayaan mo mas hahabaan ko pa ang pasensiya sa mga kagaya niyo, tandaan mo huwag mong kakalimutan na hindi niyo ako kilalang lahat. All of you just know the story of my life not the myself. So back off b***h until I controlled my temper.”

Nanatiling tahimik ang mga ito kaya naupo na ako ng walang maisagot ang mga ito sa akin, I crossed my arms above my chest and waiting for the professor to arrived in the room. Alam kong walang may gusto makipag-kaibigan sa akin dahil sa anak ako ng kriminal parang may sakit na nakakahawa na inilayo nila ang mga upuan sa akin ng five radius. It's okay to be alone rather then to be in the people I hate the most.