His Obsession

Chapter 12

"Why aren't you listening to me?" Iyon ang bumungad sa umaga ko habang pupungas-pungas na bumangon sa pagkakahiga.

My forehead knotted. "What?!" I almost asked him back, only words swaying in air.

"Nangialam ka sa cellphone ko," utas niya.

His jaw clenched kaya ay napapalunok nalang ako sa sariling laway. Bahagya kong iniyuko ang ulo ko at mahinang napamura. Hindi ko nga pala na log out ang account ko sa i********: app niya. Hindi ko man lang naisip na may pagkahilig rin siya sa social media.

Why so stupid Charlotte?

"I already warned you. Don't make me repeat myself," padabog niyang giit habang tumungo sa walk in closet at nagpalit ng damit.

Halos irapan ko naman siya dahil sa sinabi niya. I know I was that stupid. At kung bakit ko iyon ginagawa ay dahil hindi lang talaga ako makapaghintay. I already missed my brother and longing for his attention.

Alam kong hindi niya ako maiintindihan dahil kahit kailan, sirado ang isip niya sa mga bagay na ganyan.

Yumuko ako. "I-im sorry." Bulong ko sa hangin.

"I'm just really worried for him."

I heard him chuckled. Puno ng pait ang reaksyon niya. Before I could say a word ay may pinapasok na siyang gamit sa kulay itim na bag sa kama.

Ilang minuto kaming hindi nag-imikan. Nakikiramdam sa tensyo'ng bumabalot sa aming dalawa.

Tumayo ako at naglakad nalang patungo sa bintana. Hinawi ko ang asul na kurtina kaya naman ay bumungad sa akin ang malalim na gabi.

The sky looks bright as it has roses of stars outshining it. The wind must be vigorous that it quickly blows the cloud into the westside of the sky.

"I make things easier for him Charlotte."

Sana nga. Sana ay pina-alagaan mo siya ng maayos. Sana ay nasa mabuting kalagayan na siya at hindi na iniinda ang sakit niya.

I can't afford to lose him. My brother is my only strength to keep fighting for. He's my light on my darkest ways. Mawala na ang lahat wag' lang siya. He's the only relatives I've got.

I sighed. "Sinasabi mo lang 'yan para hindi ako mabagot, hindi ba?"

"Of course not," he exclaimed. His eyes was bloodshot. Na offend siya sa sinabi ko.

"I am not that kind of person Charlotte. I don't make things to loosen you up. I'm just assuring you. That's all!"

Hindi na ako makatingin sa kanya bagkus ay sinulyapan ko nalang ang ginagawa niya. It's hard for me to believe him. Alam kong hinusgahan ko agad siya and it doesn't make sense at all. I just only wish that my brother is stable at now. Iyon nalang. I would be happy for that.

"Magbihis ka."

My eyes widen at his sudden command. Inusyuso ko ulit ang ginagawa niya at napagtanto ko ang nangyayari.

Aalis kami.

"Where are we going?"

"Sole Island..."

My forehead knotted. Sole Island isn't familiar to me. Madalas akong mag beach noon kasama ang mga classmate ko noon sa college at hindi ko rinig na may ganyang beach palang ganon. Nakakapanibago ang pangalan.

"Gabi na baka pwedeng bukas nalang. I'm tired."

Napatigil siya sa ginagawa niya at binalingan ako. Seryoso ako nang sabihin kong pagod ako at hindi ako nagbibiro. Halos naligo lang kasi ako kanina nang umalis na naman siya at hindi nagpapaalam.

Wala namang kaso iyon dahil hindi naman ako masyadong nagla-lalangoy at puro tampisaw lang. The problems is, Kio was there and driving a Jet Ski.

Panay ang aya niya sakin at dahil bored naman ako ay sumampa ako sa likuran niya. The driving went smoothly, ni hindi maalis ang ngiti ko sa labi dahil sa tinding sayang naramdaman. Tila nag unwind ako dahil kapag nakatingin ako sa dalampasigan at sa paglubog ng araw, ang pag-asa ang una kong nasilayan.

Natigil lang kami nang dumating na si Zacheo at ang hindi maipintang itsura ang bumungad sa amin.

Hinila niya pa ako at hindi na binalingan si Kio na panay ang kamot sa batok niya. And of course, the day ended with a momol with him dahil may regla naman ako and this time ay seryoso na.

"Sole island isn't that far. 2 kilometers lang ang layu. Makikita rin lang iyon dito."

Hindi na ako sumagot pa sa kanya at dumiretso nalang sa closet para magpalit. Alam ko naman na kahit anong pagtanggi ko ay hindi rin ako papayagan dahil sa aming dalawa, siya ang boss.

Hindi nga siya nagsinungaling noong sabihin niyang malapit lang rito sa resort nato dahil wala pang isang oras ay narating na namin iyon sakay ang motor boat ni Kio.

And speaking of Kio. Hindi yata maka hindi ang isang 'yun kapag nanghihiram si Zacheo sa kanya. Ang una ay ang yate niya at pangalawa naman ay ang motor boat niya. O baka naman hindi talaga siya makatanggi dahil natatakot siya sa kaibigan?

What the hell it is, problema na nila 'yun.

Namangha ako nang mapagtanto, kung gaano ka ganda ang isla na sinasabi niya. Mula rito sa dalampasigan ay natanaw ko agad ang isang rest house na may puno ng niyog sa magkabilang gilid. May mga ilaw rin na nakasabit sa mga poste sa bawat dadaanan namin ni Zacheo.

The place is almost perfect. I've never been into a kind of place before. Si Lucas agad ang naisip ko. He never do special things to me back then. May date nga kami pero puro restaurant lang at kapag napilit lang siya doon pa ako makakasubok.

"Come on," aya niya habang bitbit ang mga gamit namin.

Tumango ako at sinundan siya. Papasok kami sa nakita kong resthouse kanina. Malaki ang bahay na gawa lang sa kahoy. The windows were made of sliding glasses. Maganda ang ambiance 'nun. The style is modern. Halatang kagagawa lang.

"Pasok ka."

Our days end tirely sleeping. Nagluto lang siya ng sinigang at nag grill ng karne pagkatapos ay kumain lang kami ng tahimik. Natulog lang rin kami nang sabihin niyang bukas nalang kami maligo sa dagat na inaprobahan ko naman dahil nakaramdam narin ako ng pagod.

Kinabukasan nagising akong wala siya sa tabi ko. I laid my eyes in the bedroom pero hindi ko siya makita. Pupungas-pungas akong tumayo at isinout ang tsinelas nang maka apak ang paa ko sa sahig.

Diretso ang lakad ko palabas ng sala. I didn't see him even in the kitchen kaya inisip kong nasa labas lang siya at baka may inaayos.

Hindi nga ako nagkamali dahil nahagilap agad siya ng mga mata ko sa di kalayuan. Pababa siya sa bangka at may kasamang mangingisda.

Bitbit niya ang isang balde na sa tingin ko ay may lamang mga isda.

Bahagya ko silang nilapitan at nag-iinat pa.

"Iyan na ba ang asawa mo dong?" Aniya habang ang tingin ay nasa akin.

Napahagikhik ako sinabi niya.

Zacheo faked his smile towards me at pangiti ngiting binalingan ang mangingisda.

Bakas sa mukha niya ang pagtitimping pagsabihan ako.

"Hindi po Mang Tomas! Kaibigan ko lang po siya."

Napalunok ako sa sinabi niya. Kaibigan? Nainis ako sa narinig mula sa kanya. Nakuha niya na ako at lahat-lahat. Ngunit sa simpleng pagpapakilala lang sa matanda ay halos ikahiya niya ako.

I bit my lips. Totoo naman talagang hindi ako ang asawa niya. Alangan namang magsinungaling siya lalo pa't bakas rin sa itsura ng matanda na kilala niya ang totoong asawa ni Zacheo.

"Pasensya na dong. Akala ko kasi ay asawa mo ang magandang dalagang ito," paghingi niya ng despinsa sa aming dalawa na ikinanguso ko nalang.

"You knew my wife Mang Tomas."

"Sa tagal mo ba namang bumisita rito ay nakalimutan ko na. Isama pa itong malabo kong mata ay hindi ko talaga maipagkakailang mapagkakamalan ko kayong mag-asawa."

Mahinang natawa si Zacheo at ang kanina'y bitbit na balde ay inilagay niya sa lupa. Kinuha niya rin ang towel na nakasukbit sa balikat niya at pinunasan ang pawis niyang tumatagaktak sa noo hanggang sa leeg niya.

I gulped. Bakit ba ang hot niya kahit niinitan na siya. Hindi man lang siya nagmukhang haggard kahit na pawisan siya.

"O sya, aalis na ako at kakain muna ako sa bahay ng umagahan ko. Nakalimutan ko ba namang kumain," paalam niya sa amin at iniwan na kaming dalawa sa dalampasigan.

Hinintay ko lang na maka-alis ang sinasakyang bangka ng matanda bago ko harapin ang binata.

I scoffed looking at him. "Kaibigan pala ah."

Padabog akong umalis sa harapan niya pabalik sa resthouse. Hindi ko naman ikinagulat nang mabilis niya akong sinundan.

"Why? Dapat ba oo ang isinagot ko kanina?"

Inis ko siyang hinarap wearing my irritated look. I crossed my arms and gazed him intently.

"Why bother? Wala rin naman akong pakialam sa kung ano man ang isagot mo sa kanya."

"Eh bakit kung makatingin ka parang pinapatay mo na ako?"

"Geez. Stop assuming!"

Hanggang sa makapasok kami sa resthouse ay hindi maalis ang ngisi sa labi niya. Dumiretso lang siya sa kwarto habang ako naman ay dumiretso sa kusina para mag-agahan.

Nakahilata lang ako sa kama ng sumapit ang hapon. Hinihintay kong dumating si Zacheo dahil sasamahan niya na naman uli si Mang Tomas sa pangingisda.

Hindi na ako nagreklamo pa at inabala ko nalang ang sarili sa pagluluto ng sinigang. The last time I cooked it ay noong sa bahay nina Lucas. I made time on cooking sinigang for tita Bella, their mom.

Ang nakaka-inis lang ay hindi niya nagustuhan ang luto ko. Naisip ko pa nga na baka hindi luto ko ang hindi niya nagustuhan. Baka ako lang talaga ang ayaw niya at pinalalabas niya lang na hindi masarap ang luto ko.

"s**t!" I cursed.

Naparami yata ang paglagay ko ng asin sa sabaw. Kumuha ako ng sandok sa lagayan bago tinikman ang niluto ko.

Hindi ako masyadong magaling sa pagluluto kaya medyo hirap na hirap ako kahit sinigang lang naman ang niluto ko.

"Pwede na," mataman niyang giit bago ilagay ang kutsara sa tabi ng plato niya.

Naramdaman ko ang pag-iba ng timpla ng itsura niya. At alam ko kung ano ang dahilan 'nun. Maalat.

"Yung totoo sana," i requested. "Walang halong kasinungalingan." Pagpatuloy ko.

Napaubo siya at saglit na tinikman muli ang sinigang. Matapos 'nun ay pinunasan niya ang bibig sa tissue na nasa unahan lang ng plato niya.

"Maalat," aniya.

"Sobrang alat!"

Bagsak ang balikat kong tumayo at kinuha ang pinagkainan niya. Walang pagdadalawang isip ko iyong inilagay sa sink at hinugasan. Cooking is really not for me.

"Hinintay mo nalang kasi dapat ako."

I pouted. "I just want to served you!"

He heaved a sigh facing me habang ako ay nakatalikod parin sa kanya at nagsasabon ng mga pinggan.

"It's not your obligation to serve me. You don't have to try hard, appreciate naman kita kahit wala kang ginagawa para sa'kin."

My cheeks turned red, blushing from his words. Akala mo naman talaga gentleman.

"I brought you dresses. Nasa kama. Soutin mo mamaya."

Hindi ko na natapos ang paghuhugas ko at inisang hakbang ko nalang ang mga paa ko patungo sa kwarto namin.

Hindi nga ako nagkamali nang makita roon ang tatlong shopping bags. With Chanel brand name on it.

Masaya kong hinalungkat ang laman nun. And to my surprise. Nasa wishlist ko ang mga ito dahil limited edition ang mga damit na binili niya para sa'kin.

"Maganda ba?" Hindi ko namalayan ang presensya niya sa may pintuan dahil sa tinding sayang naramdaman.

Mabilis kong binitawan ang mga shopping bags at tumakbo para yakapin siya.

"Thank you," aniya ko at ang mga ngisi ay hindi parin maalis sa labi ko.

"That's for our date mamaya."

"R-really? Akin lahat iyon? Not for Sabrina?"

Hindi ko alam kung ano ang nakain ko at iyon agad ang nasabi ko. Mentioning his wife bothered him a lot dahil nawala ang ngiti sa labi niya at tahimik akong iniwan sa kwarto.

May mali yata akong nasabi. Hindi niya yata gustong nasasali sa usapan ang asawa niya.

I shrugged my shoulder bago muping bumalik sa kama at tinesting ang mga damit sa shopping bag.

Wishlist Check Charlotte!