All of a sudden, a crucial memory came rushing in my head. Everything was just too painful that I can barely fathom anything. But this memory surely hits hard.
Iminulat ko ang mga mata ko. Blurry. Kumurap kurap ako hanggang sa luminaw na iyon at makapag-adjust sa liwanag. Inikot ko kaagad ang paningin ko. Nasa isa akong opisina, nakahiga sa mahabang sofa.
"Presley?" Napalingon ako sa nagsalita nang marinig iyon. Isa iyong lalaki na nanggaling sa likod ko at umupo sa tabi ko. Nginitian niya ako. "Kumusta ang tulog?"
"Bakit ka nandito?" tanong ko, hindi pinansin ang katanungan niya.
"Biktima ako," mabilis niyang tugon at itinuro ang braso niya na tumama sa pader kanina. "Ikaw, hindi ka ba nasaktan?"
Umiling ako. "Good. Bangon ka na, may sasabihin sila sa 'yo."
Inalalayan niya ako sa p
