Chapter 7: Kiss
1337 Words
Hapon na ako nakauwi.
Hindi ko namalayang ganun na pala katagal akong nakaupo sa café matapos umalis si Kenzi. Ilang beses akong nagkape, ilang beses kong binalikan sa isip yung bawat sinabi niya pero wala pa rin akong malinaw na sagot.
Ang malinaw lang ay hindi na siya yung dating Kenzi na kayang balewalain. At mas lalong hindi ko na kayang magpanggap na wala lang siya.
Pagpasok ko sa bahay, sinalubong ako agad ng katahimikan.
Pero hindi yung normal na katahimikan.
Yung tipong… may nag-aabang.
“Ara.” Napahinto ako.
Si Kuya.
Nakatayo siya sa may sala, naka-sandal sa pader, nakatingin sa akin na parang kanina pa niya ako hinihintay.
Humigpit ang hawak ko sa bag.
“Kuya,” sagot ko, pilit kalmado.
“Kailan ka pa—” he cut me off.
“Saan ka galing?” seryoso niyang sabi at walang paligoy.
Napakunot ang noo ko.
“Lumabas lang,” sagot ko.
“Where.” Hindi tanong.
Maybe interrogation.
“Coffee,” sagot ko, mas maikli na.
Tinitigan niya ako ng matagal.
Parang hinahanap kung magsisinungaling ako.
“Mag-isa?” Sandali akong natahimik. At doon pa lang, alam na niya.
“Hindi,” dagdag ko, mas tahimik.
Lalong tumigas ang panga niya.
“Siya?” Hindi ko na sinubukang magpanggap.
“Oo.” Tumahimik siya pero ramdam ko yung galit. Hindi niya kailangan sumigaw para maramdaman ko.
“Akala ko ba sinabi ko na sa’yo?” mababa niyang sabi.
Napabuntong-hininga ako.
“Kuya, hindi mo pwedeng kontrolin kung sino ang kakausapin ko.” Bigla siyang tumuwid.
“At hindi mo rin pwedeng balewalain ang sinasabi ko,” sagot niya, mas madiin.
“Then explain,” balik ko agad. “
Hindi yung puro ‘stay away’ lang.” Lumapit siya ng konti.
“Hindi mo kailangan ng explanation para sumunod.” Natawa ako ng sarcastic.
“Hindi na ako bata.” Seryosong sabi ko.
“Exactly,” sagot niya.
“Kaya dapat mas alam mo na kung kailan ka lalayo.” Dagdag niyang sagot.
“From him?” tanong ko.
“Ano ba, Kuya! Tigilan mo na ako.” Sabi ko at sumeryoso siya ng tingin.
“Bakit? Gusto mo ulit siya?” napalunok ako sa sinabi niya.
Hindi ako nagsalita at tinignan ko lang siya. Alam ko na naghihintay siya ng sagot ko. Hindi ko naman gusto si Kenzi. Dati lang ‘yon, pero ngayon…si Kuya Percy na ang mahal ko.
“Ara, answer me.” Matigas niyang sabi.
“Ikaw ang mahal ko.” Amin ko at nagulat siya sabi sinabi ko. Para siyang na-estatwa sa sinabi ko.
“But I know, hindi tayo pwedi.” Sabi ko at umiling siya.
“Hindi tayo magkapatid, Ara. Remember that.” Napaiwas ako ng tingin sa kanya.
“Kuya, ipapakasal na rin ako. So, what’s the point?” Sabi ko at napanganga siya.
“Hindi ako papayag.” Natawa ako.
“Paanong hindi? Ano gagawin mo?” sabi ko at naiinis rin ako sa sarili ko. Bakit ko ba inamin!
Hindi ko na siya hinintay makasagot. Iniwan ko na siya doon at umakyat na ako sa kwarto ko. Napahawak ako sa dibdib ko, ang lakas ng kabog nito.
Habang nagbibihis ako ay biglang bumukas ang pinto ng kwarto ko. I saw him standing and looking at me. Wala akong damit at undies lang ang naiwan. Wala na dapat akong ikatago dahil nakita niya na ‘to lahat.
“What? Pwedi ba, kumatok ka?” inis kong sabi.
Isinara niya ang pinto at nakita kong ni-lock niya.
“Hindi ka magsisi, Ara.” Napakunot ang noo ko sa sinabi niya.
Magsasalita pa sana ako pero hindi niya na ako pinagsalita. Dahil bigla niya akong hinalikan na ikinagulat ko. Bigla niyang hinawakan ang likod ko para suporta habang hinahalikan ako.
“K-Kuya…baka makita tayo ni Mommy!” sabi ko at umiling siya.
“Walang makakakita, unless gumawa ka ng ingay.” Sabi niya at hinalikan ulit niya ako.
Hindi na ako nanlaban dahil gusto ko rin ang ginagawa namin. Nag iinit ako sa tuwing ginagawa niya sa akin ‘to.
“Hmm…k-kuya,” ungol ko dahil sobrang sarap kapag hinahalikan niya ako sa leeg. Hindi ko kayang hindi umungol.
“Halik pa lang ‘to. Paano na lang kaya pag pinasok ko na?” mahinang sabi niya at bigla akong napaisip.
Matagal na namin itong ginagawa pero hindi pa namin sinusubukang ipasok. Pero ‘wag mo na ngayon.
Hinahalikan niya ang d*bd*b ko at umabot siya sa mga n*ppl*s ko. He still sucking it. Napapaliyad ako sa bawat s*ps*p niya. Ang isang b**bs ko naman ay minamasahe niya lang.
“K-kuya…” tawag ko at napahinto siya sa ginagawa niya kaya nabitin ako.
“Don’t call me like that. Call my name, baby.” Mahina niyang sabi at napakagat ako sa ilalim ng labi ko.
Ang hot ng boses niya habang sinasabi ‘yon.
“Say it.” He commanded.
“P-Percy, rom*n*ahin mo ‘ko.” Pang-aakit kong sabi at ngumisi siya.
Pagkasabi ko ay itinuloy niya ang ginagawa. Rinorom*nsa niya ako at parang lal*basan na ‘ko!
“Samara?” sabay kaming nagtigil sa ginagawa namin dahil narinig ko si Mommy.
“K-Kuya, si Mommy.” Sabi ko at bigla siyang bumangon.
“Get dress.” Sabi agad niya at nakita kong nagbihis na siya.
Kinuha ko ang bathrobe ko at isinusot ko ‘yon.
Hinalikan niya ako sa labi at umalis na. Sa bintana siya dumaan dahil connecting terrace ang kwarto ko at nang kanya.
Pagbukas ko ay nakita ko agad si Mommy.
“Samara? Can we talk?” bigla akong kinabahan sa sinabi ni Mommy. I nodded.
“Sure po.” Pinapasok ko siya sa kwarto at napatingin siya sa kama ko na medyo magulo.
“Ah. Sorry, mommy. Nakalimutan ko ayusin kanina bago ako umalis.” Sabi ko at tumango siya.
“Samara, next month na ang kasal niyo.” Napalunok ako dahil sa sinabi niya.
Parang may humigpit sa dibdib ko sa sinabi ni Mommy. Kahit ilang beses ko na itong narinig parang ang bigat at hindi ko matanggap.
“Opo,” sagot ko.
Pumasok siya nang tuluyan sa kwarto ko at umupo sa gilid ng kama.
“Hindi ko akalaing sa ganitong paraan mauuwi ang pagkakaibigan niyo,” sabi niya. Alam niya na dahil sinabi ni Kenzi lahat sa kanila tungkol noong high school kami.
“Best friend ko po siya noon.” Sagot ko pa rin.
“Mas mabuti nga ‘yon, at least kilala mo na siya. Hindi ka mapupunta sa isang hindi natin kilala.” Sagot ni Mommy agad.
Napatawa ako nang bahagya, pero may pait.
“Pero hindi naman po ibig sabihin no’n… ready na akong pakasalan siya.” Tahimik siya sandali.
“Anak, hindi lahat ng kasal nagsisimula sa pagmamahal.” Mahinahon niyang sabi.
Napatingin ako sa kanya. Gusto kong sumagot agad at gusto kong sabihin na hindi ako naniniwala doon. Pero parang may pumigil sa akin.
“Pero… hindi rin po lahat ng kasal nagiging masaya,” mahina kong sagot.
Sandaling natahimik si Mommy.
Tinitigan niya ako, parang sinusukat kung hanggang saan ang kaya kong sabihin.
“May gusto ka bang sabihin sa akin, Samara?” tanong niya.
Doon ako kinabahan.
Gusto kong umamin. Gusto kong sabihin na hindi si Kenzi ang gusto ko. Na may iba akong iniisip. Na may mali.
Pero hindi ko magawa. Hindi dahil hindi ko kaya. Kundi dahil alam kong kapag sinabi ko… wala nang babalik.
Umiling ako.
“Wala po,” sagot ko, pilit na ngumiti.
Hindi siya agad naniwala at kitang-kita ko sa mga mata niya.
Pero tumango na lang siya.
“Sigurado ka?” dagdag niya.
“Opo.” Huminga siya ng malalim bago tumayo.
“Kung may gusto kang sabihin, anak… mas mabuti nang ngayon kaysa huli na ang lahat.”
Parang may kumurot sa dibdib ko.
“Opo, Mommy.” Lumabas siya ng kwarto ko, at naiwan akong mag-isa.
Next month na agad. Kaya siguro napunta ako sa maganda at mayaman na pamilya may kapalit.
- Writer
