DAVE ARISTON POV
ALAM kong tanghali na, pero wala akong planong umalis sa higaan ko. Para saan pa? Simula nang mawala sa buhay ko si Arriane, nawalan na ako nang ganang bumangon. Maski ang ganang mabuhay ay nawala na rin.
Sinong gaganahang mabuhay kong wala na nga sa'yo ang mag-ina mo, nawalan ka pa ng kakayahang makalakad.
Suminghot-singhot pa ako nang biglang bumukas ang pinto ng kuwarto ko. Bahagya akong tumalikod at pasimpleng nagpunas ng luha gamit ang kumot ko.
"Dave, tanghali na pero nakakulong ka pa rin dito. Namumutla ka na dahil hindi ka na nasisikatan ng araw." Rinig kong sabi ni Drake.
Ito pala ang pumasok sa kuwarto ko.
"Dave?" untag nito.
Hindi ako umimik. Naramdaman ko itong naglakad palapit sa akin at umupo sa gilid ng kama ko.
"Alam kong gising ka na. Bumangon ka,
