Sa isang iglap nagbago ang madilim niyang ekspresyon sa pagiging nakakabwisit. Ngumisi ito at pinagmasdan ang aking kabuuan sa harap niya. Nahiya ako sa bawat pagdapo mg kanyang mga mata sa aking mga maselang parte na kahit natatakpan ng aking damit ay sa pagkanipis nito ay tila walang silbi.
"At bakit ka naman magiging pabigat. Ang asilong ito ay nararapat lamang upang gumaling ka sa iyong sakit. Wala ka pa bang maalala sa iyong pagkatao, Vittoria?"
Nanahimik ako na parang hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa mga pasyente rito. Pilit kong isinawalang bahala ito upang hindi niya malaman na alam ko. Alam ko ang lahat ng baho ng asilong ito.
"Hindi na ba ako maaaring umihi ngayon ng matino sa banyo? "
Nahagilap nito ang basang parte sa aking gilid at napatingin dito.
Kinapa nito ang
