The Secretary Who Stole Mr Perfect's Heart

Mahaba ang pila sa labas ng executive conference room ng Villareal Global Corporation. Alas-otso pa lamang ng umaga, ngunit halos tatlumpung babae na ang naghihintay para sa interview ng bagong Executive Secretary ng CEO. Lahat ay tila naghanda para sa isang fashion show—designer dresses, mamahaling heels, branded handbags, at makikinis na buhok na parang hindi kailanman ginulo ng hangin. Sa gitna nila, tahimik na nakatayo si Maya Gomez. Simple lamang ang suot niyang puting blouse, itim na slacks, at lumang black shoes na ilang beses niyang pinakintab bago umalis ng bahay. Mahigpit niyang hawak ang brown envelope na naglalaman ng résumé, certificates, at recommendation letter mula sa dati niyang employer. Hindi bago sa kanya ang interviews. Ngunit ngayon lang siya nakaramdam na tila nagkamali siya ng pinuntahang lugar. Napatingin siya sa malaking karatulang nakadikit sa glass wall. EXECUTIVE SECRETARY INTERVIEW OFFICE OF THE CHIEF EXECUTIVE OFFICER Tama naman ang floor. Tama rin ang araw at oras. Pero bakit mukhang beauty pageant ang mga aplikante? “Excuse me.” Napalingon si Maya nang maramdaman niyang may bahagyang tumama sa kanyang balikat. Isang matangkad at napakagandang babae ang nakatayo sa kanyang harapan. Naka-fitted cream dress ito, may gintong hikaw, at hawak ang isang mamahaling handbag na malamang ay katumbas ng ilang buwang sahod ni Maya. Tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa. “Secretary position ba talaga ang ina-applyan mo?” Napakurap si Maya. Muli niyang sinilip ang karatulan sa pinto, saka bumalik ang tingin sa babae. “Oo,” sagot niya. “Pareho yata tayo.” May dalawang babaeng nasa tabi nito ang mahinang nagtawanan. “Akala ko kasi applicant ka sa accounting department,” sabi ng babae. “Or pantry staff,” bulong ng kasama nito. Hindi man malakas ang pagkakasabi, malinaw pa rin iyong narinig ni Maya. Huminga siya nang malalim. Kailangan niya ang trabahong ito. Tatlong buwan na siyang walang regular na trabaho matapos magsara ang maliit na kumpanya kung saan siya dating secretary. Hindi puwedeng masira ang pagkakataon niya dahil lamang sa mga estrangherang mas matalas pa ang dila kaysa sa takong ng sapatos nila. Kaya ngumiti siya. “Akala ko rin,” sagot niya. “Pero sabi sa advertisement, skills at experience daw ang kailangan. Wala namang nakalagay na required ang designer dress.” Nawala ang ngiti ng babae. Ang dalawang kasama nito ay parehong napatingin sa ibang direksiyon upang maitago ang kanilang reaksiyon. “Ano’ng pangalan mo?” mataray na tanong nito. “Maya Gomez.” “Chloe Alvarado.” Parang inaasahan nitong makikilala agad ni Maya ang apelyido niya. Ngunit walang naging reaksiyon si Maya. “Nice meeting you,” kaswal niyang sabi. Bahagyang kumunot ang noo ni Chloe. “Hindi mo ba kilala ang Alvarado Group?” “Dapat ba?” Muling napatingin ang ilang aplikante sa kanila. “Isa ang pamilya ko sa pinakamalalaking investors ng kumpanya,” pagmamalaking sabi ni Chloe. “Matagal nang business partners ng Villareal family ang parents ko.” “Ah.” “Iyon lang?” “Ano pa ba ang dapat kong sabihin?” Lalong tumalim ang tingin ni Chloe. Hindi niya yata matanggap na hindi humanga o natakot si Maya sa kanyang apelyido. “Wala.” Inayos ni Chloe ang buhok niya. “Gusto ko lang malaman mo kung sino ang mga kalaban mo sa posisyong ito.” “Hindi naman kita kalaban.” “Talaga?” “Oo. Ang kalaban ko iyong interview questions. Kapag mas mahusay ka, ikaw ang matatanggap. Kapag mas mahusay ako, ako naman.” Saglit na natahimik si Chloe bago ngumisi. “Confidence is attractive, Maya. Pero mas maganda kung may dahilan.” Bumaba muli ang tingin nito sa katawan at damit niya. Malinaw ang ibig nitong sabihin. Hindi na sumagot si Maya. Ibinalik niya ang atensiyon sa mga papel na hawak niya at sinubukang balikan sa isip ang mga sagot na inihanda niya kagabi. What are your strengths? Why should we hire you? How do you handle pressure? Simple lamang ang mga tanong, ngunit alam niyang ibang klase ang interview kapag CEO ng isang malaking corporation ang magiging direktang boss. “Alam mo ba kung sino ang magiging boss natin?” tanong ng isa sa mga kasamang babae ni Chloe. Ngumiti si Chloe na tila matagal niyang hinihintay ang usapan. “Gabriel Villareal,” sagot niya. “Thirty-four years old. Billionaire. Single. Graduate ng business management sa London. Siya mismo ang nagpalawak ng Villareal Global sa tatlong bansa.” “At sobrang guwapo,” dagdag ng isa. “Kaya nga ako nag-apply,” biro ng isa pa. “Hindi naman siguro masamang pagsabayin ang career at love life.” Nagtawanan silang tatlo. Napailing si Maya. Hindi pa nagsisimula ang interview, pero mukhang alam na niya kung anong posisyon talaga ang gustong makuha ng mga ito. Future Mrs. Villareal. “Mataas daw ang standards ni Mr. Villareal,” patuloy ni Chloe. “Ayaw niya sa mabagal, magulo, at ordinaryo. Ilang secretary na raw ang pinaalis niya sa loob lang ng isang taon.” Sabay-sabay silang napatingin kay Maya. Hindi na kailangang ipaliwanag kung sino ang tinutukoy nilang ordinaryo. Ngumiti si Maya kahit pilit. “Buti na lang secretary ang kailangan niya,” sabi niya, “hindi beauty queen.” Biglang tumahimik ang tatlong babae. “Ano’ng sinabi mo?” singhal ni Chloe. “Iniisip ko lang na baka mas mahalaga ang skills kaysa sa lipstick.” “Excuse me?” Namula ang mukha ni Chloe. “Alam mo bang graduate ako sa isang international university?” “Good for you.” “May recommendation letter ako mula sa isang board member.” “Mas good for you.” “Samantalang ikaw—” Bago pa maituloy ni Chloe ang sasabihin, bumukas ang pinto ng conference room. Lumabas ang isang babaeng naka-gray suit at may hawak na tablet. “Ms. Chloe Alvarado?” Agad na nagbago ang ekspresyon ni Chloe. Nawala ang inis at napalitan ng matamis at propesyonal na ngiti. “That’s me.” Inayos niya ang handbag at bahagyang itinuwid ang balikat. Bago pumasok, nilingon niya si Maya. “Advice lang,” mahinang sabi nito. “Huwag ka nang umasa. Hindi kumukuha si Mr. Villareal ng secretary na hindi presentable.” Pagkatapos ay pumasok ito sa conference room na para bang sigurado nang kanya ang posisyon. Napabuntong-hininga si Maya. “Ang kapal ng mukha,” bulong niya. “Excuse me?” Napalingon siya. May isang lalaki palang nakatayo ilang hakbang mula sa pila. Matangkad ito, naka-itim na three-piece suit, at napakaayos ng buhok. Mula sa mamahaling relo hanggang sa makintab na sapatos, walang makikitang anumang kapintasan sa kabuuang anyo nito. Matalim ang panga. Diretso ang tindig. At ang malamig nitong mga mata ay nakatuon sa kanya. Mukha rin itong aplikante, pero siguradong hindi para sa secretary position. Mas mukha itong may-ari ng buong gusali. “May sinabi ka?” tanong nito. Napakurap si Maya. “Ah… wala po.” Tumaas ang isang kilay ng lalaki. “Sinabi mong makapal ang mukha.” Napakagat siya sa loob ng pisngi. Malinaw pala ang pandinig nito. “Hindi naman po kayo ang tinutukoy ko.” “Then who?” Itinuro niya nang bahagya ang nakasarang pinto. “Ang applicant na pumasok.” “Why?” “Dahil hinusgahan niya ako base sa damit at itsura ko.” Hindi nagbago ang mukha ng lalaki. “And you judged her based on her attitude.” “Magkaiba po iyon.” “How?” “Ang damit, napapalitan. Ang ugali, mahirap.” May ilang aplikanteng napalingon sa kanila. Tila nagulat ang mga ito sa paraan ng pagsagot niya sa estranghero. Saglit na tumahimik ang lalaki. May tila bahagyang amusement na dumaan sa mga mata nito, ngunit mabilis din iyong nawala. “Confident,” sabi nito. “Honest lang po.” “Honesty without restraint can be dangerous.” “At arrogance without manners can be worse.” May mahinang napasinghap sa likuran ni Maya. Doon lamang niya napansing halos lahat ng aplikante ay nakatingin na sa kanila. Bumigat ang katahimikan. Tinitigan siya ng lalaki nang matagal, na para bang sinusukat kung gaano siya katapang—o katanga. “Name?” “Maya Gomez.” Tumango ito nang bahagya. “Good luck, Ms. Gomez.” Pagkatapos ay naglakad ito patungo sa conference room. Hindi man lang kumatok. Diretso nitong binuksan ang pinto at pumasok. Napakunot-noo si Maya. “Grabe,” bulong niya. “Mas maldita pa yata iyon kaysa sa mga babaeng nandito.” Biglang lumapit sa kanya ang aplikanteng nasa likuran. “Hindi mo ba siya kilala?” “Dapat ba?” Nanlaki ang mga mata nito. “Siya si Gabriel Villareal.” Parang pansamantalang tumigil ang mundo ni Maya. “Ano?” “Siya ang CEO.” Dahan-dahang nanlamig ang mga kamay niya. Napatingin siya sa conference room, ngunit sarado na ang pinto. Ang lalaking kakasagutan lamang niya— ang tinawag niyang arrogant— ang lalaking sinabihang mas masama ang kawalan ng manners— ay ang mismong taong magdedesisyon kung matatanggap siya. “Patay,” mahinang bulong ni Maya. May isang aplikanteng tumawa. “Hindi ka na kailangang kabahan sa interview.” Napalingon si Maya rito. “Bakit?” “Dahil siguradong hindi ka na aabot sa loob.” May mga nagtawanan. Sa unang pagkakataon mula nang dumating siya, tila naglaho ang buong tapang ni Maya. Gusto niyang lumabas ng gusali. Gusto niyang umuwi at magtago sa ilalim ng kumot. Ngunit naalala niya ang overdue electricity bill sa bahay, ang tuition ni Sofia, at ang maliit na bakery ng kanyang ina na halos walang kinikita nitong mga nakaraang buwan. Hindi siya puwedeng tumakbo. Kahit gaano pa siya napahiya. Kahit mismong CEO pa ang nakasagutan niya. Mahigpit niyang hinawakan ang brown envelope. “Hindi pa naman ako rejected,” bulong niya sa sarili. Makalipas ang halos dalawampung minuto, bumukas muli ang pinto. Lumabas si Chloe na may malaking ngiti sa mukha. Mukha itong nasiyahan sa naging interview. “Next applicant,” tawag ng babaeng may tablet. “Ms. Maya Gomez.” Biglang bumilis ang t***k ng puso ni Maya. Lahat ng mata ay napunta sa kanya. Ngumisi si Chloe habang dumaraan sa tabi niya. “Good luck,” sabi nito. “Kakailanganin mo.” Tumayo nang tuwid si Maya. Inayos niya ang blouse at hinawakan nang mahigpit ang envelope. Hindi man siya nakasuot ng designer clothes, dala niya ang ilang taon niyang experience, sipag, at kakayahan. At kung ipapahiya man siya ng CEO, sisiguraduhin niyang hindi siya aalis nang hindi lumalaban. Huminga siya nang malalim at pumasok sa conference room. Sa dulo ng mahabang mesa ay nakaupo ang lalaking nakasagutan niya. Si Gabriel Villareal. Mas malamig na ngayon ang mukha nito. Sa harap niya ay nakabukas ang résumé ni Maya. Dahan-dahang itinaas nito ang tingin. Nagtagpo ang kanilang mga mata. “Ms. Gomez,” sabi ni Gabriel sa malamig na tinig. “We meet again.” Pinilit ngumiti ni Maya kahit gusto na niyang lamunin siya ng sahig. “Yes, sir.” Bahagyang sumandal si Gabriel sa upuan. “I hope your interview answers are as interesting as your opinions outside this room.” Doon napagtanto ni Maya na hindi ordinaryong job interview ang naghihintay sa kanya. Isa iyong digmaan. At ang unang kalaban niya ay walang iba kundi si Mr. Perfect mismo.