Maga na ang mga mata ko sa kakaiyak at pati iyong ulo ko ay sumasakit na rin pero wala pa ring ampat sa kakatulo iyong mga luha ko.
Parang may factory ako ng luha sa katawan at hindi pa rin ako natutuyuan.
One minute ay kami pa lang ni Kiro ang magkaramay na nag-iiyakan pero iglap lang ay nagsidatingan ang ibang mga Carson at kasama na roon si Mommy Kofie.
Para tuloy lalong nagiging mas makatotohanan ang mga nangyayari. Totoo talaga ang lahat, hindi ito isang bangungot!
Magkatabi na kami ni Kiro sa sofang kinauupuan ko kani-kanina lang no'ng dumating sila. Kahit nakikita ko silang pumasok sa pintuan ay wala akong lakas na bumati sa kanila. Tulala lang kami pareho ni Kiro habang mahigpit na nakahawak sa kaliwa kong kamay ang kanan niyang kamay.
Di ko na napansin kung sino ang nag-off
