THIRTY-EIGHT…
Samantha's POV
It's 6:35 in the evening. Kasalukuyan akong naglalakad ngayon sa bayan habang suot-suot ko ang ibinigay na panyo sa akin ni Supremo para hindi ako makilala ng mga taong naghahanap sa akin.
Kahapon pa lang nangyari ang labanan ngunit masasabi ko na maayos na kaagad ang kanilang bayan at buhay na din ito uli. Balita ko ay wala naman na namatay na sibilyan. Tanging mga nasugatan lamang at hindi naman malala. Karamihan kasi sa mga namatay ay ang mga kawal o gwardiya nang kaharian.
May nakita akong isang fastfood chain kaya pumasok ako doon at naghanap ng mauupuan. Nang makahanap ay kaagad akong umupo.
Tumakas ako sa kanila. Matapos ang ceremonial ay tumakas ako at hindi nagpakita sa kanila. Gusto ko munang mapag-isa kahit ngayon lang. Gusto ko munang makapa
