When Stars Align

Her name was Mary Celestine Reyes, but everyone called her Celeste, after the sky she somehow carried inside her. And then there was Diego Esteban Rivera, a stranger who felt oddly familiar, like a constellation you swear you’ve never memorized yet somehow recognize. On an otherwise ordinary night, fate placed their names on the same page and under the same indifferent stars. Kung tutuusin, dapat simpleng gabi lang ’yon. Bibili lang ako ng kape, magche-check ng libro, tapos uuwi. Walang drama. Walang plot twist. Walang accidental main-character moment na parang biglang nag-decide ang universe na gawing pelikula ang ordinaryong gabi ko. Just coffee. Books. Home. Simple, predictable at safe. Which, ironically, was funny coming from someone like me. Because despite taking Psychology, despite spending entire semesters memorizing theories, human behavior, and cognitive explanations for why people believed what they believed. May maliit na parte pa rin sa akin na naniniwala sa stars. Sa timing. Sa mga pagkakataong mukhang ordinaryong coincidence sa mata ng iba, pero kapag ikaw ang nasa loob ng sandali, parang may kung anong tahimik na puwersang maingat na nagtulak sa lahat papunta roon. Hindi ako superstitious. Hindi rin delusional. Hindi ako iyong tipo ng tao na magde-decide ng future dahil lang nasa retrograde ang Mercury o dahil tatlong beses akong nakakita ng repeating numbers sa relo. Psychology student ako. I understand patterns and human bias. The dangerous human tendency to force meaning into randomness because uncertainty terrifies us more than false hope. Alam ko lahat ’yan. Pero may bahagi pa rin sa akin na gustong maniwala na hindi lahat ng tao ay dumarating nang walang dahilan. Na may mga pagkikitang parang ordinaryo lang sa umpisa pero kalaunan, marerealize mong doon pala bahagyang nag-iba ang direksyon ng buhay mo. I liked meanings, not the loud nor dramatic kind. The quiet ones, the ones hidden in timing, unfinished conversations, borrowed books, missed trains, familiar strangers. I liked symbolism, the possibility that the universe sometimes speaks softly through patterns too subtle to prove but too persistent to ignore and mayb, just maybe, Some people enter our lives carrying lessons we weren’t prepared for, chapters we never planned to write, or quiet disasters disguised so beautifully as blessings that we mistake them for answered prayers. Maybe that's why I write. Stories allow me to believe that chaos can still become narrative. That heartbreak can become metaphor. That longing, if arranged carefully enough into sentences, can transform into something almost beautiful. Maybe that's why between psych textbooks, research papers, and theories explaining why humans love, grieve, and self-sabotage. I still secretly read poetry, still underline lines that feel too personal. I still believe, in some embarrassingly private corner of myself, that some moments arrive wearing the harmless face of coincidence when they are actually beginnings. Maybe that's why a book called The Universe Has A Plan sounded suspiciously like something made for people exactly like me. Kaya heto ako, sa isang bookstore na malapit nang magsara, habang paulit-ulit ang closing announcement sa speakers at amoy bagong papel ang hangin at nakikipag-agawan sa isang random na lalaki para sa huling kopya ng librong iyon. Dahil hindi ito basta libro lang na for bandwagon lang kaya ko babasahin. Ito ’yung trending sa t****k na tipong “life-changing daw, swear!” complete with crying reviews, highlighted quotes, existential awakenings, at mga taong biglang naniniwalang kayang ayusin ng isang libro ang emotional damage nila. “Miss, akin na ’yan. Tatlong branch na pinuntahan ko para diyan,” sabi niya, may nakakainis na smirk pa na parang ikina-cool niya. “Uh, excuse me? Nauna akong humawak,” sagot ko agad, sabay higpit ng kapit sa libro. “Finders keepers.” Pahabol ko pa. Then our eyes met. His expressive dark eyes felt intriguing, calm expression yet confidently appealing At may half-smile pa rin sa mukha ng loko. At swear, natulala ako. Konti lang! Hindi dahil gwapo siya. Marami na akong nakitang gwapo. Gwapo is practically a renewable resource. Pero may kakaiba sa paraan ng pagtitig niya. Hindi intense. Hindi rin iyong klase ng tingin na halatang gustong mag-iwan ng impression o magpakilala ng presence. Walang drama roon, walang cinematic arrogance na parang alam niyang may epekto siya sa mga tao. Just steady and unhurried. Parang komportable siya sa katahimikan ng sandali at wala siyang anumang kailangang patunayan at siguro iyon ang nakapagpalito sa akin. Because most people looked at you in ways you could immediately understand like curiosity, interest, judgment and attraction. Madaling pangalanan at madaling i-categorize. Pero ang tingin niya hindi ko agad mailagay sa tamang kahon. Hindi siya nagmamadaling kilalanin ako, pero hindi rin siya nagmamadaling umiwas. Parang kaya niyang manatili roon, sa simpleng pagitan ng isang stranger at isa pang stranger, na para bang sapat na muna ang simpleng pagno-notice. Somehow, that felt infinitely more dangerous. Bigla akong naging sobrang aware sa sarili kong heartbeat, sa awkwardness dahil parehonaming hawak ang loibro at hindi patas nitong ritmo sa dibdib ko, sa paraan ng pagliit ng mundo sa pagitan ng isang libro at isang lalaking technically wala namang kinalaman sa buhay ko. Ang weird no’n, dahil objectively speaking, walang extraordinary na nangyayari. Walang confession, walang dramatic background music mula sa universe. Isang tinginan lang iyon sa loob ng bookstore na malapit nang magsara. Simple. Ordinary. Pero bakit parang may maliit na bahagi ng pagkatao kong gustong maniwalang hindi ito ang unang beses na naramdaman ko ang gano’ng klaseng familiarity? Hindi remembrance exactly. Hindi recognition in the literal sense. Just… The unsettling feeling of meeting someone your heart reacted to seconds before your logic could catch up. Again, weird no’n! For one absurd, embarrassingly cinematic second, may bahagi ng utak kong gustong maniwalang hindi ito dapat ang unang beses na nagkita kami. Na parang kilala ko na somehow ang expression na iyon. Na parang may memory ang dibdib ko na nakalimutang i-forward sa utak ko. Corny. Alam ko at ako rin ang unang nag-roll eyes sa sarili ko. Psych student ako, confirmation bias exists, projection exists and romanticization definitely exists... at aware ako roon. Unfortunately, awareness does absolutely nothing when your heart decides to be inconvenient. Mas malakas bigla ang heartbeat ko kaysa sa mahinang indie music na tumutugtog sa bookstore. Kaya ako na ang bumitaw. “Know what? Fine. Kunin mo na.” Casual ang pagkakasabi ko. Controlled, para hindi n'ya mapansin ang kaba ko. Almost unaffected despite of what I'm unexpectedly feeling right now. At least, iyon ang goal. Nagulat pa siya nang bahagya. “Just like that?” tanong niya. Nanaig ang pride ko nang kaunti dahil gustong gusto ko talaga ang book Pero... “Just like that.” Tapos tumalikod ako. Like I didn’t care. Like hindi ko napansin ang paraan ng pagtitig niya. Like hindi biglang naging inconveniently memorable ang isang stranger na nakilala ko lang dahil sa isang libro. Pero habang naglalakad ako palayo, hawak ang natitira kong dignity dahil wala nang librong iuuwi may pakiramdam na ayaw akong tantanan. Dangerously hopeful. Paano kung tama ang sabi sa mga pelikula? Sa mga libro? Sa mga cheesy na quotes na lagi kong kunwaring jinajudge pero lihim namang sinisave sa notes app ko? Na kung meant kayo gagawa at gagawa ng paraan ang universe para pagtagpuin ulit kayo. Hindi ko pa alam noon na ang lalaking hinayaan kong manalo sa huling kopya ng isang libro… ang siya ring magpapagulo sa direksyong akala ko'y kontrolado ko na.... And somehow without asking for my permission the universe had already started writing us.