Ilang araw na simula noong nangyari sa Siargao.
For the past few days, wala ako sa sarili ko.
I tend to curse and hurt myself a lot. Walang araw na gusto kong ihampas ang ulo ko sa pader dahil na nga sa mga nangyayari sa akin. Ganunpaman, ang ilang araw ko na hindi kumausap sa lahat ay nakatulong ito sa akin. Nakakapag-isip ako nang mabuti, nakakapagbigay ako ng oras sa sarili ko para iprocess ang lahat.
I have realized that no matter what angle is it, I know it is my fault. Wala akong nakuha sa paghihiganti ko kundi sakit lamang. Akala ko kasi maging masaya ako 'e, pero sa una lang pala ang masaya. Masaya lang isipin pero kapag nagawa mo na? Sobrang nakakakonsensya.
Lalo na noong nalaman ko ang storya sa likod ng mga achievements niya. Doon talaga ako mas lalong nasaktan. Doon ako
