"Bakit ka narito?"
Tumawa siya na para bang nakakatawa ang tanong ko. Pinagtitinginan tuloy siya ng mga katrabaho ko.
"Hindi ka ba puwedeng sunduin? I miss you!" palatak nito na lumapit sa akin.
Pinaikot ko ang bola ng mata ko at napailing. "Okay lang na sunduin ako, pero jusmiyo! Tingnan mo naman ang suot mo, Kristel!" pagalit kong asik dahil hindi nararapat ang kanyang damit sa lugar namin. I mean, she can wear what she wants, pero sana hindi naman sa nursing home na pinagtatrabahuan ko. Hindi ko siya ikinakahiya, mas nahihiya ako dahil halos lumuwa na ang mga mata ng nakakakita.
"Tara na, bilisan natin!" Hinila ko si Kristel sa kanyang sasakyan. Hindi ko na nga rin nagawang ipakilala sa mga katrabaho ko kasi naglalabasan na ang mga matatanda para tingnan siya.
Naka-short-short b
