Ang labi niyang dumapo sa aking leeg ay unti-unti akong pinapatay sa init. Kung hahawakan ako ay animo’y para na akong may lagnat.
“Please…”
Kahit antok ang aking mga mata ay minulat ko pa rin ang dalawa kong mata para tignan siya, dahil sa kaniyang pag-please.
“Please… don’t leave me…”
Dinurog ang puso kong isipin nang dahil sa akin ay nasira ang kasal na matagal niyang iningitan.
“Hindi kita iiwan…” inilayo ko nang kaunti ang aking mukha sa kaniya. Tinapunan ko nang tingin ang kaniyang mga mata. Durog na durog na ang puso kong tignan pa siya nang may takot sa kaniyang sarili. Sa ilang taon ay kung pagmasdan ko siya at lokohin sa mga biro ko ay animo’y parang wala akong ginawang masama sa kaniya.
“Babawi ako…” sunod ko pang sambit nang halikan niya ang mga labi ko.
Hindi na
