CARMELA
Naging tahimik ang buhay namin ni Oliver. Sa bawat araw na dumadaan ay ramdam ko ang lungkot ni Oliver. Pero naniniwala ako na magiging okay siya. Ginawa ko ang makakaya ko para hindi niya maramdaman na mag-isa siya. Ngayon ang araw ng Surgery ko. Ang sabi ng doktor ay 90% na babalik ang dati kong mukha.
“Adam, behave ka dito kay Lola at Lolo mo. Uuwi rin kaagad si mommy.” kausap ko sa anak ko at ngumiti naman siya sa akin. Kaya naman pinugpog ko ng halik ang buo niyang mukha.
“Manang, salamat po. Kayo na po muna ang bahala sa anak ko.” sabi ko sa kanya.
“Huwag kang mag-alala dahil aalagaan ko ng mabuti ang gwapo kong apo.” nakangiti na sagot sa akin ni manang.
“Salamat po.”
“Sasamahan na kita,” biglang sabi sa akin ni Oliver.
“Huwag na, alam ko na marami kang ginagawa ngayo
