Twisted Souls

53. How to come back

Before, I never thought that I will understand a dvmb and bítch boy I've ever met in my whole entire life. Javier.

Hindi ko talaga ma-imagine na hahantong kami sa ganitong usapan. Malamyos na tinginan at hating gabi para sa kape.

Hindi nga sumagi sa isip ko to get close to him as a friend. I always see him as an enemy na dapat kong lamangan at sapawan sa kahit ano mang bagay.

Ganon din naman si Javier. He hates me and my guts. Inaagaw ko nga kasi sakanya ang lahat at dapat lang na mainggit siya kasi mas mahal ako ng tatay niya!

It was a wild foolish ride with Javier. Laging bangayan ang bungad naming dalawa. Nagkakasakitan at sigawan. Walang ayaw magpatalo. Kaya hindi kami natatapos.

"Celestial," he called me. "Are you still mad about the secrets?"

Hindi ako nagsalita sa sinabi nito at nanahimik na lang. I am still mad at him though. Iyon ang bagay na hindi ko maiintindihan.

Napatigil ako.

"What if that secret impedes us from coming back to normal, Javier?" Hindi ko napigilan ang sarili na itanong sakanya iyon.

Nawala ang kaunting ngiti nito sa mukha. Maybe a realization hit him too! Kaya sana ay sabihin na din niya sakin para matapos na 'to!

"If it will not harm me, then tell me!" Inis na sabi ko dito.

"That's absurd. Ang sekreto ni dad ang pumipigil sating dalawa para makabalik sa dati?" Takang tanong niya.

"Malay mo?! What is his secret ba?! Can you please just tell me para matapos na 'to?" Iritadong sabi ko dito. "O hindi mo ba talaga alam?"

I know that... he knows something. Pero hindi ko din alam kung bakit ko pa kailangan itanong iyon. Pero kung ang sagot niya ay hindi—then I will just let him slide again.

Pero hindi niya ako pwede pakialamanan when I figure things out on my own.

Lumikot ang tingin ni Javier at hindi manlang sinalubong ang mata ko. He is having a hard time making a decision about telling it or not—but I was not disappointed when he shook his head on me.

"Hindi ko talaga alam," he denied.

Hindi na ako nagulat sa sinabi niya at hinayaan ito.

"Fine then," I just nod my head. I don't want to fight with him too because if the old woman who cursed us wanted to understand each other... Then I must avoid fighting with him?

Hindi sumagot si Javier at nanahimik na lang. He looks so guilty about it pero napili niya pa ring hindi umimik.

"Do you have any plans for the weekend? Or any days that... are free?" I asked him to break the silence.

"Ah, that!" Aniya. "I already ditch the council! Buti nga ay napakasipag ni Suzy at siya lahat ang gumagawa doon!" Kwento niya sakin.

I was so busy figuring out how to get back and about Javier's life! Kaya noong sinabi niya iyon ay napailing ako.

"What!? Why!?" Kawawa naman si Suzy kung ganon!

"What? Willing naman siya," dahilan pa nito sakin kaya mas lalo akong napangiwi! "But now, Suzy is pressuring you to talk in an event. That is not my thing and it's too much already..."

Tama nga naman. Sobrang hirap pag pinagsasabay ito—but how the hell did I forget about Suzy and the council?

Halata namang walang pakialam si Javier sa council. He looks confident dahil nga alam niya sa sarili na hindi ko siya nabalaan tungkol doon!

"You still should do some works! Paano kung hanapin ni Mr. Castell sayo mismo ang bagay—"

Natawa ito at hinawakan na lang ang kamay ko. I hate it when he take things lightly.

Siguro isa sa kinainisan ko sakanya noon ay ang pagiging happy go lucky niya at parang walang problema sa mundo. He doesn't take the matter seriously and I hate it kasi.. kung ano ang big deal sakin, para sakanya ay wala lang.

Pero ngayon na hinawakan niya ang kamay ko at nginingitian–unti-unting nawala ang pag-alala ko.

"Hindi naman nagalit si Suzy kasi napipilitan siya. Pero bukas, she really needs help sa council. Iniisip ko nga kung paano i-ditch ang laboratory."

"Oh... wala ka namang practice lagi. Maybe I should ditch your area?"

"Ikaw ang pupunta?" Tanong niya sakin.

I casually nodded my head. "Ako na lang ang pupunta kasi bangko ka naman na."

Javier chuckled. "Hindi ba mababaliw si Suzy niyan pag nakita niya si Javier sa loob ng student council?"

Tumawa na lang ako sa sinabi nito. I am so sure that Suzy will be horrified tomorrow.

After finishing our drinks ay pareho na kaming nagsabi na uuwi.

Hawak nito ang kamay ko habang naghihintay ng taxi.

I wonder what will I feel if a big man like Javier would act clingy on me? Nakakatawa siguro makita iyon.

I really wanted to try everything with him when things gets back to normal. Gusto kong makasama siya na... si Javier.

Biglang napalingon sakin si Javier kaya tumaas ang kilay nito noong nakita niya ang titig ko sakanya.

"Baka mauna ka pa ma-in love ha!" Asar nito.

Inirapan ko nga. Kung ano-ano ang sinasabi. But well, what I think about him sound so in love.

"Javier..."

"Yes?"

"Please always be honest with me. Okay?"

Malamlam itong ngumiti sakin at naramdaman ko ang higpit ng hawak niya sa kamay ko.

"Of course... I will be always honest... But please, understand okay?"

Understand.

Kahit gusto ko magalit ay hindi ko nagawa. Basta ang alam ko lang ay he is not saying things for the both of us.

"Okay."

Just like that, nakita ko muli ang sarili ko sa katawan! Sarili kong katawan!

Nagkatinginan kaming dalawa ni Javier sa gulat.

"Celestial?" He called my name in disbelief.

"J-Javier!" I called him. "T-Tama ako. Ang goal ay ang maintidihan natin ang isa't-isa!" Iyak ko pa dito.

He pull me closer to him para sa isang yakap. I was so afraid in blinking my eye kasi baka bumalik kami sa dati! Pero wala!

I saw Javier's eyes glisten as he pull me closer to him!

He gave me a tight hug. Iyon ang pinakamainit na yakap na natanggap ko ulit bukod sa mamatay ang aking ama. I cried in glee. Oh my gosh, are we really both back?

Tinignan ko ang mukha ni Javier. Finally, I can see how his eyes stares at me... Be mad at me... and others!

"I-Is this real?" Naiiyak na tanong ko dito.

Nagulat ako noong basta na lang ibinaba ni Javier ang labi niya sakin. Sa sobrang gulat ko ay hindi alam ang gagawin! This guy and his surprise!

My heart thump and accepted his kiss. Hinalikan ko ito pabalik, and it was... a bliss. Nanlambot ang tuhod ko dahil sa labi niya na nasa akin.

It was midnight, the crowd is all asleep. The wind is cold. Everything is dark... But his kiss were the sweetest.

Nagmulat ako noong mata ng maramdaman na parang ako na ang nakayuko sa'ming dalawa.

Naglayo kami noong ma-realize na nasa katawan na naman ako ni Javier. Habang siya ay si Celestial ulit.

Imbes magkagalitan o magulat sa nangyari ay pareho kaming bumungisngis sa gulat.

"What happened, baby?" He asked in disbelief. "Did we celebrate to early?!"

Tumango-tango ako sakanya. "I think we celebrated early!"

Pareho kaming natawa—but still, kahit may mali pa rin sa nangyari—hindi pa rin kami nakakabalik sa dating katawan... At least we have now the most obvious reason.

Ang magkaintindihan kaming dalawa.

Natapos ang gabing iyon na masaya kami ni Javier. That was the longest exchange of soul that happened between us!

Kinabukasan ay nagsabi ako sa team na hindi ako makakapunta dahil sinabi ko na pinapatawag ako sa council.

I missed my building. Ilang buwan na akong nasa katawan ni Javier and smelling or seeing things that I usually do as Celestial Diaz is nostalgic.

"Hi Javier!" Bati ng ilan sakin.

Seryoso lang ako na tumango sakanila so they won't get any wrong signals.

"Hi Javier! Si president ba?" Tanong noong babae sakin.

Umiling ako sakanya. "Pupunta lang sa student council office."

"Ow! Busy iyon si president! May science fair, baka hindi mo mahintay!" Tawa nito.

Hindi ko naman hinihingi ang opinyon niya. Marami akong napansin na babaeng nagpapansin kay Javier sa school. Mga habol ng habol. Minsan nga ay sobrang desperada na!

"Wala akong balak hintayin siya doon." Maikling sagot ko. "Got to go in the office."

"Teka, Javier! My friend wanted to as you on a party—"

"I am not a party person," I smiled and close the door of room.

How pity. Kailangan iinivite pa talaga si Javier? Obvious naman na may iba pa siyang reason.

The office feels great. It felt good to be back. Ang amoy ng papel at aircon sa loob ng room na ito.

Pumikit ako at huminga ng malalim. Ah, this is life!

"Bakit ka nandito, Javier?"

Napatigil ako sa pagngisi noong makita si Suzy na masaka ang titig sakin, at tila nandidiri din.

"May pinapagawa lang si Celestial," I told him and sitdown on the chair in front of him. "Care to share me her parts? In-explain din naman niya sakin ang gagawin."

"Excuse me!? At bakit naman kita pagkakatiwalaan sa loob ng council?!" Galit na tanong nito.

Natawa ako dito. Hanggang ngayon pala ay kaaway pa rin ang tingin sakin ni Suzy! Well, simula pa talaga noong una kasi ayaw ko kay Javier!

I miss my friend too.

"You can text ot call her too. Siguro nga ay hindi na ako magugulat pag sinabi niyang makipag-tulungan ka sakin," mahabang lintanya ko.

Masama ang titig sakin ni Suzy at dinampot ang phone niya. Then his eyes widened in disbelief tapos tinignan ako ng masama.

"Ano bang alam mo sa council? Hindi ka pwedeng magkamali dito—"

"Wala ka bang tiwala kay Celestial? Tinuruan niya nga ako!" I chuckled to loosen her a bit.

Hindi ito nagsalita, halatang nagdadalawang isip sakin.

"Your friend asked me to help you because she is busy with the science fair. Kung makita mo akong magkamali sa gagawim ay pwede mo na ako paalisin."

Tinawanan lang ako ni Suzy at tumango.

"Okay fine! That is her seat. Iyong papel sa kaliwa ay tapos ko na. Iyong kanan ay babasahin ko pa lang!" Suzy explained.

Ang daming papel. Shuta. Na-miss ko ang council, pero bakit parang masyado namang marami?

"Ano pang tinatayo-tayo mo diyan? Kilos na!" Si Suzy.

Mabilis akong tumango at inuluan ang swivel chair. Grabe, I miss my life so much!

Sa sobrang aliw ko sa council ay hindi ko namalayan na unti-unti ko ng natatapos ang gawain. I just feel so motivated kasi ito ang buhay ko noon.

Grabe, before I thought, my life is always boring and miserable. Pero noong nagkaganito kami... I appreciate my life more.

Kung tsaka nawala ay doon ko hinanap na akala ko ay hindi ako binibigyang buhay. I thought my routine was always boring and such. But the fact that the Almighty gave this life...

Sobrang-sobra pa.

"Hey," si Suzy at dinampot ang report. "Talaga bang tinuruan ka lang? Pati penmanship parehas na parehas kayo!"

Napangiwi ako sa sinabi nito. My penmanship!?

"Oo... Lagi na kasi talaga kami magkasama. T-Tapos nagsasabi siya ng stories about the council... So I already know the basic." Maagap na pambobola ko.

Tahimik lang na nakatayo si Suzy sa harapan ko. Scanning all the finish works of me. Umaawang nga ang labi nito.

"Ikaw ba talaga si Javier?! This is how the president talks!" Aniya habang ini-iscan ang gawa ko.

Napangiwi ako. "Sabi ko sayo, may alam naman ako kahit konti."

Inirapan lang ako nito

"Maganda yan para may silbi ka naman sakanya. Baka mamaya siya pala ang kawawa sainyo!"

"Anong kawawa? Tsaka matalino ako ano!" Depensa ko naman kay Javier. Boyfriend ko na siya.. so.

"Grabe, hindi talaga ako makapaniwala sainyong dalawa na mag-jowa na kayo! Parang kailan para kayong panabong! Ngayon, bansag sainyo, campus couple!"

Natawa ako sa sinabi niya. "Ganon talaga—"

"Hindi kayo ganon! Nakakaloka! Need ko ng update kung kumusta ni president?!"

"Oh well... do you want me to tell the story?" I asked Suzy.