Twisted Souls

52. To Be Understood

Para magkaintindihan kami ni Javier.

I shook my head in disbelief. Posible kaya? Posible kaya na iyon ang dahilan?

Mabilis akong tumayo. Nagtaka ang mga kasama ko sa ginawa.

"Ano meron pre? Nakakagulat naman! Hindi ka pa nga lasing pero tumatayo-tayo ka na lang diyan bigla!" Tawa nila sakin.

I stared back on them. This is our first night of hanging out. Ngunit gusto ko humingi ng pasensya dahil kailangan ko na umalis. I need to talk with him.

"Javier!" Hindi inaasahan ng mga ka-team ko na basta na lang ako tatakbo palabas sa bar.

But this is so urgent because I just figure something out!

That night in Beau—Javier and I were fighting something. Hindi ko maalala pero syempre, pag nag-away ay malamang hindi kami magkakaintindihan!

Doon lumapit ang matanda at sinita kami.

Then right in front of the accident, we both shouted that we will never understand each other. It was really it!

Tama, natatandaan ko na ang nangyari! Pagkatapos namin sigawan ang isa't-isa na hindi hindi kami magkakaintindihan ay nabangga kami at paggising... ayun, we exchange souls!

Is it possible na ang goal ng matanda ay ang magkaintindihan kaming dalawa?

Halos takpan ko ang mukha dahil sa mga ideya na naiisip. This is so wild! Ito na ba ang dahilan na hinahanap naming dalawa?

I was so disoriented because of realization. Paikot-ikot ako sa parking lot at hinahanap ang kotse, pero naalala ko na pina-una ko nga pala ang driver dahil anong oras na!

I called Javier. Mabilis naman itong sumagot.

"Why aren't you answering my texts and calls, Celestial!? We can talk—"

"Alam ko na, Javier! Alam ko na ang dahilan kung bakit tayo nagkapalit ng katawan!" I shouted in glee.

"What?" Nagtatakang tanong nito. Mukhang hindi nakuha ang gusto ko sabihin dahil nga galit siya. It was also sudden!

"I just realize it!" I smiled as if nasa harapan ko lang ang kausap. "Javier I already know! Hindi ka ba masaya?!"

"W-What? Anong reason ba, Celestial? You mean... the reason why all of this happened?"

I nod my head. Gusto kong umiyak dahil pakiramdam ko ay tama ito.

"Tell me, Celestial! s**t, what happened?!"

Things happened, Javier! Akalain mo iyon—nakikipag-usap lang ako sa ka-members nito. Actually, hindi nga ako nagsalita but what his team said helped a lot to make me realize something!

"Nasaan ka? Pupuntahan kita." I told Javier.

Natawa ito sa sinabi ko. "Saan pa ba dapat nakikita ang isang Celestial?"

"I am coming, okay? Hintayin mo ako sa gate."

"Yes baby..."

Hindi ko na ito pinagsalita at ibinaba na ang tawag. I was so excited to tell him how I did come up with the idea plus how I realize it!

Nag-taxi lang ako papunta sa bahay. I told the driver to wait, and mabuti ay nakalabas agad si Javier pagkababa ko pa lang ng sasakyan.

"Come!" Aya ko dito. "Halika na!"

"Ano ba 'yon?" Takang tanong niya at may ngiti sa labi. "Akala ko ay hindi mo na talaga ako papansinin. I'm sorry for what happened."

Napailing ako sa sinabi niya. "Hindi iyan ang mahalaga ngayon. Let's drive away. Pahatid tayo kay manong sa Beau!"

"What? Ngayon?" Gulat na tanong niya. "Pero may gagawin pa ako mamaya for your experiment!"

Napasimangot ako. "Fine then. Sa coffee area na lang tayo."

Wala naman akong narinig na protesta sakanya. He just silently enter the car. Sinabi ko naman kay manong ang pupuntahan namin.

"Ano bang nalaman mo? Just tell me."

"No! We need a proper place to discuss what I discover! Even though hindi pa siya ang pinaka-last... But this feels so sure!" Kwento ko pa.

Tumango-tango ito. "I'm glad that you figure something out. Akala ko ay habang buhay ka ng galit sakin eh."

Oh that.

Nawala ang ngiti ko at sinamaan siya ng tingin.

"After discussing our sitaution, dapat alam mo na ang sasabihin sakin. Kasi kung hindi? Lagot ka talaga!" Banta ko sakanya.

"Woah, woah baby! Dapat goodvibes lang tayo—"

Inirapan ko siya. "Anong good vibes? Tigilan mo ako! You are hiding something from me so I should know it!"

"I really don't know it!" Aniya.

Hindi ko siya pinansin at inabot sa driver ang bayad noong makarating kami sa 24-hour cafe na bukas sa syudad.

I knew this place and cannot afford it. Pero simula noong naging ako si Javier ay tambayan ko na ang lugar na ito. Syempre, pera ko ang gamit niya.

Humabol si Javier sakin at hinawakan ang kamay ko.

"Baka mamaya wala ka naman talagang nalaman at gusto mo lang makipag-date sakin," asar nito.

Sinamaan ko siya ng tingin. Anong pinagsasasabi nito? Kahit kailan talaga ay hindi nagbago ang tingin niya sa sarili. Mataas talaga ang lipad!

"Shut up. May kasalanan ka pa rin sakin, wag mo kalimutan ha!" Banta ko dito.

Javier just laughed and shook his head. Noong nakaupo na ay hinarap ko siya.

Nagkatitignan muna kami ng lalaki. Javier is waiting for my next word. Pero nauna pa siyang mang-asar.

"Did you miss me?"

Of course. Pero hindi ko aaminin iyon sakanya. I hate him for now. Ang hirap niyang tiisin—pero mas mahirap siyang intindihin!

But hindi iyon ang mahalaga for now. I will set aside my anger for later para i-kwento ito.

Argh, how can I think straight kung laging may nangyayaring ganito para magkalapit kaming dalawa?

"Do you have any clues why the hell we got curse?" Iniba ko ang usapan naming dalawa.

"None. Kaya nga sumama ako sayo kahit anong oras na," he told me.

Hindi ko maiwasan na mapairap sa sinabi nito. The hell?

"Puro ka kalokohan! So the reason why this happened is because of our misunderstanding..."

Tumaas ang kilay nito. Nagtaka. "Misunderstanding?"

Hindi rin niya kuha. This is a very basic assumption pero mahirap hulihin ang ganitong theorya. Who would have thought that things happened this way because we cannot understand each other?

"That night, we met an old woman di ba? Tapos sinita tayo. We are obviously fighting. Bakit? Dahil sa misunderstanding..."

"Misunderstanding? Pangit lang talaga ugali mo," aniya.

Napaamang ang labi ko at gustong sipain ito, pero naalala ko na mabigat pala ang paa niya so I didn't dare to hurt myself.

"This is serious! Ano ba?!" Banta ko sakanya. "Pangit din kasi ang ugali mo kaya nagbabangayan tayo!" Punto ko sakanya.

"Okay, okay. Serious na." Tumango-tango pa ito.

Gusto ko siyang iwan sa inis. Ngunit nawala naman iyon noong hinawakan niya ang kamay ko.

"Then ayun nga, inaya ako ng mga tropa mo sa inuman sa bar. For unknown reason, sumama ako. I thought it will be a cringey night, but your friends helped me a lot in realizing somthing!"

Tumaas ang kilay niya sa sinabi ko. "What did you realize?" He asked me.

"Inaasar kasi nila ako na gustong-gusto mo ako in the very beginning pero your in denial."

Napaamang ang labi nito at humalakhak. "Nang-aasar ka ba?"

Umiling ako. "Hindi. Pero iyon ang sabi ng mga kaibigan mo. I just realize na grabe, patay na patay ka sakin?"

Javier is in my body right now wearing a grin. Pero kahit mukha ko ang nakikita, I imagined him smiling at me foolishly.

Ah, I miss seeing this man in front of me. She is just wearing my hoodies and shorts.

"Then ayun! Sabi nila, the accident was a way to help us understand each other! Masama, but like a curse—may nangyaring maganda because we already understand each other!" Excited na punto ko sa babae.

Nawala ang ngisi nito. "The accident happened not because we are too loud—but we are misunderstanding each other?" Javier said.

Naidabog ko ang kamay sa lamesa. "Binggo!"

Napapalakpak ito sabay tumango ng ilang beses. "Sinasabi ko na nga ba! Kaya pala!"

I took a sip from my frappe at siya naman ay ganon din. Tapos maya-maya ay muling napalakpak!

"What?"

"I remember something!" His eyes widened in disbelief. "I remember your call!" He said in horror.

"Call? What call?" Usisa ko sakanya dahil hindi siya naintindihan.

"Didn't you remember how you said the word 'naiintindihan' then our souls came back to normal?"

Nagtaka pa ako sa tanong nito. Hindi siya maintindihan. Pero naalala ko ang isang gabi kung saan sinabi ko sa isip at sakanya na naiintindihan ko siya!

Then our souls exchange!

Mabilis kong dinamba ang isang kamay ni Javier at tinignan siya.

"Naiintindahan kita," I said with so much desperation.

Pareho kaming nag-observe kung may kakaibang mangyayari. Ngunit wala naman!

"Sabi ko naiintindihan kita!" Inis na sabi ko dito. "Wala namang nangyayari!"

I thought that is the magic word, or the key—pero wala namang nagbago. Hindi rin kami nagkapalit ng kaluluwa kahit saglit.

"Baka it needs to be genuine, babe. Nagmamadali ka." Tawa nito. "At least we know where to start, Celestial. Iintindihin lang pala natin ang isa't-isa... What is so hard about that?"

I want to agree with him. Pero noong naalala ko ang away namin ngayon ay napahinto ako at nag-isip.

I think it will be hard to understand each other.