Tahimik ang gabi, ngunit ang katahimikan ay puno ng panganib.
Ang baril ni Carmen ay nakatutok pa rin kay Gino, ngunit ang katawan niya ay bahagyang nanginginig. Hindi dahil sa takot—kundi sa galit na unti-unting nauukit sa kanyang mukha.
“Gino…” malamig na boses niya. “Akala mo makakatakas ka nang ganito lang?”
Tumindig si Gino nang buo, hawak pa rin ang baril niya, ngunit ang kanyang mga mata—punong-puno ng determinasyon.
“Hindi ako makikipaglaro sa’yo, Carmen,” mariin niyang sabi. “Hindi mo sila masasaktan. Wala kang karapatang hawakan ang pamilya ko.”
Ngunit hindi siya pinakinggan.
Bigla, sumabog ang kilos sa loob ng bahay. Ang mga tauhan ni Carmen ay bumangon, handa nang umatake. Ang mga tauhan ni Gino naman ay mabilis na nagkatalo.
Sa gitna ng gulo, si Camille ay umiiyak, yaka
