Hindi niya dapat nakita iyon.
Kung tutuusin, wala siyang dahilan para manatili pa sa park nang ganoong oras. Tapós na ang lakad niya. Tapós na rin ang pag-iikot. Isa na lang sanang diretso pauwi—isang normal na hapon na walang ibang iniisip kundi pahinga.
Pero may mga sandaling parang may humihila sa’yo pabalik.
Isang pakiramdam na may hindi ka pa tapós makita.
Kaya nang mapadaan muli siya sa bandang may swing, doon niya sila nasilayan.
Hindi agad.
Hindi sa unang tingin.
Sa una, isang bata lang ang napansin niya—isang maliit na batang babae na masyadong masigla para sa oras na iyon ng araw. Natawa pa nga siya sa una, dahil bihira ang makakita ng ganung eksenang tahimik pero masaya.
Hanggang sa mapansin niya kung sino ang nagtutulak sa swing.
Sebastian Castillo.
Hindi ang CEO na k
