Sumara ang pinto ng elevator nang may mahinang tunog—isang tunog na tila pamilyar sa gusaling ito, pero ngayon ay may kakaibang bigat.
Tahimik sa loob.
Hindi iyong komportableng katahimikan ng dalawang taong sanay sa presensya ng isa’t isa. Ito ay katahimikang puno ng iniipong salita, ng mga posibilidad na ayaw pang pangalanan.
Nakatayo si Sebastian sa kaliwa, tuwid ang tindig, nakapamulsa ang isang kamay. Sa kanan niya si Dylan, nakasandal nang bahagya sa dingding ng elevator, tila relaxed, pero ang mata’y gising na gising. Sanay si Dylan sa ganitong mga sandali—mga sandaling ang isang maling salita ay pwedeng magbago ng direksyon ng buhay ng isang tao.
Bumaba ang elevator.
Isang floor.
Dalawa.
Tatlo.
Huminga nang malalim si Sebastian, halos hindi halata. Sa salamin ng elevator, k
