Parang mas makitid ang hallway patungo sa HR kumpara sa dati.
Hindi dahil nagbago ang sukat ng gusali—kundi dahil bawat hakbang ni Sebastian ay may kasamang bigat.
Ang tunog ng sapatos niya sa marmol na sahig ay malinaw, kontrolado, parang metronome ng isang desisyong matagal nang hinog.
Sa tabi niya si Dylan.
Relaxed ang postura, may hawak na folder, pero ang mga mata’y alerto—parang abogado sa korte na handang umatake kung kinakailangan. May biro pa sana sa dila niya, pero pinili niyang manahimik. Alam niyang hindi ito ang eksena para doon.
Huminto sila sa harap ng pinto ng HR conference room.
Isang salamin na may frosted strip sa gitna. May mga aninong gumagalaw sa loob.
Hinawakan ni Sebastian ang door handle.
Sa sandaling iyon—bago pa bumukas ang pinto—alam na niya.
Nandoon s
