CHAPTER 22

1412 Words

Hindi na nakatiis si Sheila. Hinawakan niya ang mga kamay ni Apolinario at pinisil ang mga iyon. “Hindi ko na namalayan ang mga sumunod na nangyari. Basta may mga kapitbahay kaming sinira ang pinto para makapasok sa apartment namin at sila ang tumawag kay Papa at umasikaso ng lahat. Nang sumunod kong nakita ang nanay ko, sa burol na niya. It was the worst day of my life. Para akong biglang hinulog sa bangin at hindi ko na alam kung paano makakabalik sa normal. Pero alam ko na mas matindi ang naging epekto ng pagkawala ng nanay ko sa tatay ko. Sa loob ng maraming buwan mula nang mawala si mama, nabuhay kami ni papa sa kadiliman. When I cried because I miss her, he also cried. At kapag nakikita ko siyang bigla na lang umiiyak, naiiyak na rin ako. We became clingy to each other. We were so af

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD