Unforgettable Love

chapter 8

Weakness

Maaga parin ako pumasok sa school sa araw na ito kahit wala naman kami masyadong gagawin dahil busy ang mga teacher sa pag arrange ng mga grades namin. Dalawang araw rin akong tinantanan ng hayop na lalaking iyon pero kalaunan ay nag paramdam nanaman.

Unang bungad ko pa lang sa gate ay nakangising mukha na ni Anthony ang nakita ko at ang mga kaibigan niya. He's wearing a v-neck white t-shirt, Faded black jeans and black luois vuitton jacket, lagi naman ganyan yung porma niya.

Napakurap kurap na lang ako at nag kunwari na hindi ko sila nakita. Daretso na lang ako sa pag lalakad na papuntang room namin, pero ramdam ko na sinusundan nila ako papuntang classroom.

Pumasok ako sa loob ng classroom namin at kita ko sa mata ng mga ka klase ko ang gulat sa nakita nila ' May multo ata' , Ang mga mata nila ay nakatingin sa may likuran ko kung nasaan ang mga hayop na lalaki.

Agad akong padabog na umupo sa may upuan ko, bakit ba nila ako sinusundan...

" Good morning" hindi ko siya pinansin at nag kunwari na lang ako na may ma text sa cellphone ko.

" Good morning Anthony, good morning guys!" nagulat ako sa biglang pag salita ni Abby sa tabi ko... Oh! nandito pala siya...

Pasimple kong tinignan si Abby sa tabi ko na nakangisi at nakatingin Kay Anthony, tumingin rin ako kay Anthony para tinignan kung anong reaksyon niya pero seryoso lang itong nakatingin saakin na nakataas ang kilay.

" Good morning..." ani niya at pinisin ang pisngi ko.

Bahagyang uminit ang buong sistema ko sa ginawa niya, lalo na nag makita ko ang mata ng mga kaklase ko na nakaaligid saamin.

" Morning..." Matabang ko rin siyang binati ng nakatingin ulit sa cellphone ko. Napilitan lang ako.

" hmmm... Anthony..." nahihiyang tawag ni Abby. Nag angat ulit ako ng tingin kay Anthony pero saakin parin siya nakatingin.

" Free kaba mamaya?" nahihiyang niyang sabi.

Ramdam kong nakatingin parin si Anthony saakin, kung bakit ayaw kong mag angat ng tingin sakanya. Damn you Anthony!...

"No."

" Ow... Ganon ba, sayang ya-yayain sana kitang mag lunch tayo...but... It's okay"

" Justine's Free later, pwede mo siyang yayain... right, bro... "

So.... Kung hindi siya pwede mamaya ano kayang gagawin niya...

" Hm... Of course, " sagot ni Anthony.

Napatingin ako kay Abby para tignan ang reaksyon niya at kita sa mukha niya ang tinatagong ngiti at napatingin rin ako kay Justine na seryosong nakatingin sa cellphone niya na nakapapulsa... 'Silang lahat mukhang busy sa cellphone nila, itong si Anthony lang ang hindi dahil nakatingin parin ito saakin ng tignan ko siya.

"Hmmm... O-okay" ramdam ko sa boses niya ang tuwa pero parang pinipigilan niya itong ilabas.

All I know si Anthony lang crush nito sakanila mag kakaibigan pero bakit parang... Ow shitttttt

" Why can't you bro, may kasama kana bang mag lunch?" Tanong ng Vince sakanila.

Medyo alam ko na rin ang mga pangalan nila at pag mumukha, sa araw araw ko ba naman silang nakikita.

Yung Caleb sakanila mukhang half Italian or ewan pero mukha kasing italyano na may sakto lang na laki ng tattoo sa braso niya na pangalan niya yung nakasulat ... Gwapo naman... Yung Vince sa kanila yung may tattoo sa gilid ng neck na star tapos medyo makapal yung kilay parang may lahi rin... Pero masmakapal yung kilay ni Justine sakanya at may tattoo rin siya sa dibdib niya na hawk... Yung Joshua naman yung mas maputi sa kanila may lahi rin atang american or ewan basta... Mukha naman silang may lahi lahat pati itong si Anthony ewan koba kung anong lahi nito parang half american rin dahil sa looks niya, may tattoo rin siya sa may dibdib niya niya na pangalan ewan ko kung ano iyong nakasulat.

Lahat sila malalaki yung katawan halatang nag gy- gym lalo itong Anthony at si Justine hindi na ako mag tataka kung bakit madaming nag kakandarapa sakanila...

Well for me... gaano man ka gwapo or kayaman ang isang lalaki kung mayabang hindi papasa saakin iyon.

" Yup. Andey will have lunch with me." Kunot noo ko siyang tinignan ulit dahil sa pay tataka.

What? Pumayag ba ako makipag lunch sakanya...

"What?" nagulat kasi ako sa sinabi niya.

" If you don't want to and if you want to, you can come with me for a lunch later."

" So... siya pala yung dahilan kung bakit hindi ka pumayag na alok kong mag lunch tayo kasi may na una napalang nagyaya-"

"No... Hindi ko siya niyaya Abby nag kakamali ka... " Sabay tingin ko sa nakangising mukha ni Anthony

Bwisit talaga ang lalaking ito...

" Josh... anong oras na?" Tanong ni Justine, napatingin ako sakanya at sa mga kaibigan niyang busy parin sa cellphone nila.

" It's already 8:00 am"

Nagulat ako ng marahang hinawakan bigla ni Anthony ang baba ko para mailipat ang tingin ko sakanya " Susunduin kita dito, and when I come here without you... " Huminto siya at kinagat ang labi niya ng nakangisi habang nakatingin sa labi ko... Damn it! Bakit hindi ko magalaw ang sarili ko!

" What?" Matapang kong tanong sakanya.

Parang wala na akong pakealam sa mga matang nakaaligid saamin, dahil sa titig niya at sa makademonyo niyang ngiti.

" I will lock you in the cr again, and kiss you until I'm satisfied." sabay kindat at pindot sa ilong ko.

Fuck the damn b***h! What?

" Let's go boys." Ani niya at unang umalis sinundan naman siya ng mga kaibigan niya.

Hindi ko makagalaw sa sinabi niya, parang nanigas lahat ang buong sistema ko. Hindi dahil sa kilig kundi dahil sa inis...

Tumikhim si Abby sa tabi ko kung bakit napatingin ako sakanya " You're not happy?"

" What?"

" He obviously likes you..." Matabang niyang sabi at tinitigan ako ng seryoso ang mukha niya.

Kung gusto man niya ako, I don't care, because I don't feel anything for him and I DON'T LIKE HIM. His not my type of guy.

Kahit kailan hindi ako mag kakagusto sa taong mayabang... above all 'people who haven't dreams in life' katulad niya... pa chill chill lang siya mayaman naman na sila.

" He just like you, but doesn't love you." tinignan pa ako taas baba saka inirapan...

Parang may biglang kirot sa puso ko sa sinabi niya. Yeah she's right, gusto lang niya ako pero hindi niya ako mahal, Ilang beses na niyang sinabi saaking gusto niya ako pero kahit kailan hindi niya sinabing mahal niya ako.

What the f**k! I don't care if he likes and love me or not.

" I know." sabi ko sabay kuha ng note book sa may bag ko.

" That's good you to know..." sabay tingin niya saakin, hindi ko siya tinignan kita ko lang sa gilid ng mata ko na nakatingin siya saakin.

"Of course " sabi ko habang abala parin sa pag susulat sa note book ko.

" Alam mo kasi Andey mag kaiba ang Like sa love, I know Anthony telling you that he likes you but doesn't love yo-" mapangutya niyang sabi kung bakit medyo nairita ako.

" Of course I know, I'm not stupid, Abby." sabi ko at ngumiti pa ako sakanya na agad ko ring pinawi ng nag simula na ulit ako mag sulat sa note book.

Bakit ba naman kasi niya ako pagsasabihan ng ganon, And the tone of he's speech was even more cynical.

Nang natapos na ang klase namin sa umagang ito ay makita ko na sa labas ng classroom namin si Anthony na nakasandal at nag ce-cellphone sa gilid, pinapalibutan pa siya ng mga babaeng estyudyante sa labas at may iilan pang kinukuhan siya ng picture.

Lumabas ako ng classroom namin at inilagay ang bag sa kaliwang balikat ko. Nag angat ako ng tingin sakanya at napansin kong nakatingin kong nakatitig na siya saakin pero hindi parin niya ibinababa ang cellphone niya.

Tumayo siya ng maayos at ginulo ang buhok niya saka siya lumapit saakin. Napaatras pa ako sa sobrang pag lapit niya.

" What?" At inirapan ko siya.

Naalala ko bigla yung sinabi ni Abby kanina.

" Nag susungit ka nanaman, so that why I like you even more..." Nagulat ako sa sinabi niya lalo na nung pinagsalikop niya ang mga daliri namin.

Sinusubukan kong tanggalin ang kamay ko sa kamay niya pero mas lalo lang humigpit ang hawak. Damn it!

Ayan nanaman ang mga mapangutyang mata na nakatingin saamin. Hindi ko siya magawang tignan dahil sa nahihiya ako.

" Pwede ba bitawan mo ako" pabulong kong sabi at pilit na tanggalin ang kamay ko sa kamay niya, pero mas lalo niya lang humigpit ang hawak niya.

" Binitawan lang kita, kung kailan ko gusto" ani niya at tinignan ako ng nakangisi sabay hila saakin palalit sakanya.

" Bakit mo ito ginagawa saakin?"

" Because I want to." Ani niya

" You're selfish." Mahina kong sabi pero may diin.

Yes he's selfish. He thinks only of his own happiness.

" You are mistaken." Mahina niyang sabi.

Nagulat ako ng binuksan niya ang pintuan ng sasakyan niya at inumuwestra iyon saakin. Kunot noo ko siyang tinignan dahil sa pag tataka.

" What?"

" Get in.."utos niya at tinaas ang isang kilay.

Hindi ako kumibo at tinitigan ko lang siya, tinitigan rin niya ako pabalik. A mixed blue/gray eyes, a sharp nose and a thick eyebrows. May lahi nga talaga ang taong ito.

Saka lang ako biglang nabuhayan na parang binuhusan ako ng mainit na tubig nung naramdaman ko ang dalawang kamay niya sa bewang ko at sa sobrang lapit niya ay sinubukan ko siyang itulak pero masyado siyang malakas para maitulak ko siya.

" Get in or I will kiss you here..." ani niya at kinagat ang pangibabang labi niya habang nakatingin sa labi ko. f**k tunulak ko siya at agad na akong pumasok sa loob ng sasakyan niya dahil sa kahihiyan marami kasing mga mapangutyang mata na nakatingin saamin. Narinig ko pa ang munting halakhak ng bwiset na Anthony na ito bago pumasok sa loob ng sasakyan.

Bakit hinahayaan ko siyang gawin ito saakin. Bakit parang... Bakit parang shitttt. No... no way.

People will gossip no matter how hard you try to avoid it; make something great out of your life while the others waste their life gossiping about yours...

" Selfish. " mahina kong sabi pero satingin ko narinig niya ito dahil bumaling siya saakin habang nag dadrive.

" I'm not-"

" You're selfish... dahil pinipilit mo ang sarili mo sa taong ayaw sayo, hindi ko makakalimutan yung ginawa mo noon saakin, ever. Una yung sa bar, pangalawa yung binigyan mo ako ng nakakalaswang damit at yung huli ang hindi ko makakalimutan sa lahat... yung kinulong mo ako sa cr, siguro kung hindi pa ako nag makaawa noon sayo... " Agad ng tumulo ang nga luhang hindi ko na napigilan pero agad ko rin itong pinunasan.

Iniwas ko ang mukha ko para hindi niya makita na umiiyak ako. Bumaling ako sa may bintana ng sasakyan niya.

" Nag kakamali ka sa iniisip mo tungkol saakin. " seryoso niyang sinabi. Binalingan ko siya pero seryoso parin siyang nakatingin sa daan.

" don't waste your time at me... wala kang mapapala saakin." seryoso kong sabi.

Tinignan ko ulit siya pero maslalo lang nag seryoso ang mukha niya habang nakatingin sa daan.

" Stop competing with others and start competing with yourself... masyadong mataas ang tingin mo sa sarili mo. "

" You're wrong. Hindi rin ako tulad ng iniisip mo tungkol saakin. Kahit kailan hindi ako nag mataas dahil wala pa akong maipag mamalaki. " Mariin kong sabi

Saan na ba papunta itong usapan namin, at saan ba ang punta namin.

" Oh... come on, wala ka pa nga natapos ang taas na ng standard mo, paano pa kaya kung..." Kahit na naiinis na ako sa kanya hinintay ko paring tapusin siya ang sasabihin niya pero hindi niya tinuloy.

" Sabi nga nila, Don't let others think for you. Think for yourself. When you learn to depend on yourself, you will be happier in life... kaya wala akong pakealam sa iniisip mo tungkol sakin."

" What about me, sa mga maling sinasabi mo at sa mga iniisip mo tungkol saakin, first you said that I'm nympho, second accusing me using drugs, third you always and always say that I'm arrogant and the last... lagi mong sinasabi na wala akong pangarap sa buhay... But I just ignored that, coz that's not true. " Mahinahon niyang sabi pero ramdam ko ang galit niya.

I didn't change I just have less people in my heart .Some things in life you have to accept because you have no control over it. Other things you can change because you have the control. You just have to figure out what's worth fighting for...

" Bakit nasasaktan kaba kapag sinasabi ko iyon sayo? "

Humigpit ang hawak niya sa manobela ng sasakyan niya at maslalong bumilis ang pag drive niya kung 'bakit bumaling ulit ako sa daan.

" I'm not weak. I'm strong so I just forgive. Pero tao rin ako na may puso na nasasaktan."

Parang may konting kirot sa puso ko sa sinabi niya. Change will always come, not because it has to, not because it wants to, but because it's necessary.

Hindi ako makapaniwala na nag uusap kami tungkol dito. Hindi ako makapaniwala kung si Anthony ba itong kausap ko.

My only relationship goal is to be with someone who motivates me to become a better person and show me the potential I don't see in myself.

" I told you, wala kang mapapala saakin, Ikaw lang mismo ang gumagawa ng sarili mong ikakasakit. "

How you react to failure will either make you or break you.My attitude is that if you push me towards something that you think is a weakness, then I will turn that perceived weakness into a strength.

" You're right. Kahit kailan wala naman talaga akong mapapala sayo... pero umaasa parin ako" marrin niyang sabi.

Kagat labi kong tinitigan siya. Siguro bitter ako or what na hindi ko man lang napapansin ang nga mabubuting ginawa saakin ng mga tao katulad niya pero hindi ko maintindihan kung kabutihan ba ang dulot niya saakin. Sometimes, our worse enemy..... is our memory. but I don't.

" Bakit ka kasi umaasa sa walang kasiguraduhan, Anthony, kaya ka nasasaktan. You cant always have what you want sometimes you have to realize that it wasn't meant for you to have.." mahinahon kong sabi habang nakatingin parin sa kanya.

Iminting ang panga nga at parang nag hina ang expression ng mukha niya. hininto niya ang sasakyan at sinandal ang ulo niya sa upuan habang nakapikit.

" Someday you ganna miss this moment, how I treat you like this, and someday you ganna miss me. " Mahinahon niyang sabi at dahan-dahan niyang idinilat ang mga mata at tumingin saakin.

Hindi ko maintindihan kung ano ang ipinapahiwatig ng tingin niya, para akong sinasaksak sa titig niya.

Hindi ako nakapag salita dahil parang huminto bigla ang mundo ko. Be strong and smile at life even though it hurts sometimes.

" I am strong because I know my weaknesses...." Ani niya at umupo ulit ng maayos at pinaandar ulit ang sasakyan at nag simula na ulit siyang mag drive.