chapter 6
1349 Words
Mera Madrigal.
Iyon na ang pangalang isinilang mula sa abo ng isang babaeng minsang winasak ng mundo.
Siya ang bagong anyo ni Meriam Madrigal—ang babaeng handang harapin ang lahat ng sakit na minsang dumurog sa kanya. Ang babaeng hindi lang basta bumangon, kundi natutong tumayo nang tuwid kahit nanginginig pa ang tuhod.
Ngayon, haharap siya sa dalawang taong naging sanhi ng kanyang pagkabigo. Dalawang mukha ng nakaraan na minsan niyang minahal at pinagkatiwalaan. Ngunit kung may isang bagay na ipinagpapasalamat niya, iyon ay ang katotohanang ang kabiguang iyon ang humubog sa kanya—ang nagturo kung paano maging matapang sa bawat hapon ng buhay, sa bawat takipsilim na tila gustong sumubok muli sa kanyang lakas.
Sa pagtataksil man o sa pagkabigo ng kanyang puso, hindi na siya ang babaeng iiwanan sa dilim.
Huminga siya ng malalim habang nakatayo sa harap ng salamin sa loob ng kanyang opisina. Kasabay ang —parang sinasabing pintig ng kanyang pusong sabik ng harapin ang magiging hamon ng buhay, hamon nina Roselle at lawrence. Maingat niyang inayos ang kanyang buhok, bahagyang hinaplos ang magkabilang pisngi, at siniguro na maayos ang suot niyang light pink bodycon dress na hanggang tuhod.
Simple lang ang kanyang suot—walang labis, walang pilit—ngunit sapat para ipakita kung gaano na siya kalayo sa babaeng dati. Hindi masyadong hapit ang damit, pero malinaw na ipinapakita ang kurba ng kanyang katawan. Hindi iyon bastos, hindi rin paimbabaw—propesyonal, elegante, at may sariling dignidad.
Mas tumingkad ang kanyang ganda hindi dahil sa damit, kundi dahil sa tiwala sa sariling dala ng mga panahong nilabanan niya mag-isa.
Paglabas niya ng opisina, parang biglang bumigat ang hangin.
Nakita niya silang nakaupo sa hindi kalayuan—sina Roselle at Lawrence.
Sandaling huminto ang kanyang mga paa, ngunit agad niyang pinigil ang sarili. Hindi ito ang oras para umatras. Matagal na niyang pinaghandaan ang sandaling ito.
Si Roselle—
Bahagyang tumaba kumpara noon. Kung dati ay payat at halos tila laging kinakain ng insecurities, ngayon ay nadagdagan ng kaunting taba na lalong bumagay sa kanya. Mas buo ang katawan, mas presentable. Mukha itong masaya… o marunong lang magkunwaring masaya.
Si Lawrence naman—
Shit.
Lalong naging gwapo. Mas matikas ang pangangatawan, mas matatag ang tindig. Ang dating lalaking minahal ko ng buong-buo ay tila mas naging buo ngayon—
Pero hindi dahil sa kanya. Yon ang dapat niyang itanim sa isip niya.
“Umayos ka, girl,” bulong niya sa sarili.
Matagal na niyang kinalimutan si Lawrence. Matagal na niyang ibinaon ang alaala ng lalaking minsang nangako, ngunit unang tumalikod.
Matagal na niyang ipinangako sa sarili na hinding-hindi na siya iibig sa ganitong klaseng lalaki—yung kapag minahal mo nang tapat, iiwan ka lang sa ere na parang wala kang halaga.
Lumakad siya palapit sa dalawa.
Bawat hakbang ay sinadya—hindi mabagal, hindi rin nagmamadali. Maayos, kumpiyansa, at kaaya-aya sa paningin. Parang sinasabi ng kanyang katawan at malambot na beywang ang mga salitang hindi niya kailangang bigkasin:
Nandito na ako at muling haharap sa inyo ng may tapang . At hindi na ako ang babaeng iniwan at pinagtaksilan.
“Hi,” bati niya nang makalapit, sabay bigay ng pinakamagandang ngiti na alam niyang kaya niyang ipakita.
Kita niya ang pagkagulat sa mukha ng dalawa. Para silang nakakita ng multo—ng isang nakaraan na akala nila’y tuluyan nang naglaho.
Hindi nakalagpas sa kanyang paningin ang paglaki ng mga mata ni Roselle. Ang bahagyang pagkatigas ng katawan ni Lawrence.
“M-Meriam?” tanong ni Roselle, sabay tayo. Ganoon din si Lawrence.
Bahagyang tumango si Mera, pero may malamig na distansya sa kanyang mga mata.
“You can call me Mera,” sabi niya nang mahinahon pero may diin.
“Mera Madrigal.”
Hindi niya pinansin ang pagkagulat ng dalawa. Nakangiti siya—hindi pilit, May lakas ng loob sa kanyang tindig, may kumpiyansa sa kanyang boses. Inilahad niya ang isang palad para makipagkamay.
Saglit na tiningnan ni Roselle ang kanyang kamay—parang nagdadalawang-isip—bago ito nakipagkamay.
Ganoon din si Lawrence.
Sa sandaling nagdikit ang kanilang mga palad, parang may dumaloy na kuryente sa buong katawan ni Mera. Isang koneksyon na nagpabangon sa matagal na niyang ibinaon na pagmamahal—isang damdaming pilit niyang nilimot, ngunit tila hindi kailanman tuluyang nawala.
Hindi! Gaga ka ba?
Matagal mo na siyang kinalimutan…
Lihim niyang saway sa sarili.
Napansin niyang iwas makatingin sa kanya si Lawrence. Parang may bigat sa kanyang mga mata—halo ng pagkagulat, panghihinayang, at isang damdaming ayaw nitong pangalanan.
Umupo silang tatlo sa isang maliit na mesa.
“Anyway, Mera…” biglang sambit ni Roselle, pilit na ngiti ang nakapaskil sa labi. “Engaged na kami ni Lawrence.”
Parang may pumutok sa loob ng dibdib ni Mera.
Ngunit kung inaasahan nilang guguho siya, nagkamali sila.
Bahagya siyang ngumiti—mabagal, kontrolado.
“Congratulations,” sagot niya. “I’m happy for you.”
Ngunit sa loob-loob niya, may kirot na matalim. Hindi na ito ang sakit na dudurog sa kanya—ito ang sakit na nagpapaalala kung gaano na siya katatag.
Tumingin siya kay Lawrence, diretso sa mga mata.
“At ikaw,” sabi niya, may bahagyang ngiti. “Mukhang maayos ka na.”
Hindi agad nakasagot ang lalaki. Parang may gustong sabihin, pero pinili na hindi magsalita.
Pagkatapos nilang mag-usap tungkol sa business partnership ng real estate business ay tumayo si Mera at marahang inayos ang laylayan ng kanyang damit. Isang simpleng kilos, pero may bigat—parang sinasabing tapos na ang usapan kahit wala pang malinaw na pagtatapos.
“Well,” sabi niya, magaan ang tono pero may malinaw na hangganan,
“I have a meeting to attend.”
Hindi iyon kasinungalingan.
Ang totoo, may mas mahalaga pa siyang pupuntahan—ang sarili niyang buhay.
“Nice seeing you both,” dagdag niya, bago tuluyang humakbang palayo.
Hindi pa man siya tuluyang nakakalayo ay may narinig siyang tumawag sa likuran niya.
“Mera.”
Isang pangalan.
Isang boses.
Isang alaala.
Huminto ang kanyang mga paa—hindi dahil gusto niya, kundi dahil may bahagi pa rin ng kanyang sarili na hindi pa tuluyang nakakalimot.
Dahan-dahan siyang lumingon.
Nakatayo na si Lawrence. Hindi na ito nakaupo sa tabi ni Roselle. May kung anong bakas ng pagkabalisa sa kanyang mukha—isang ekspresyong minsan na niyang minahal, at minsan ding kinasuklaman.
“Wait,” sabi nito, mas mababa ang boses kaysa kanina. “May sasabihin sana ako.”
Saglit na tumingin si Mera kay Roselle. Nakaupo pa rin ito, ngunit halatang nanigas ang katawan. Hindi nito alam kung dapat bang pigilan si Lawrence o hayaan itong magsalita.
Bumalik ang tingin ni Mera kay Lawrence.
“About what?” tanong niya, mahinahon pero may malamig na distansya.
Huminga nang malalim ang lalaki. Parang naghahanap ng tamang salita—o tapang.
“About us,” sagot nito.
Parang may humigpit sa dibdib ni Mera.
Wala na sanang us.
Dapat wala na.
Ngunit bago pa siya makasagot, muling nagsalita si Lawrence—mas mabilis, mas desperado.
“Hindi pa huli—”
“Lawrence,” putol niya agad, matatag ang tinig.
“Think carefully before you finish that sentence.”Matatag niyang sabi.
“ At baka nakalimutan mo engaged na kayo ni Roselle at soon to be Roselle Gomez- Velazquez.” sinadya niyang sabihin yon kahit na masakit sa puso niyang bigkasin iyon.
Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.
Sa pagitan nila—isang nakaraan na puno ng pangako, at isang kasalukuyang puno ng tanong.
Tumunog ang cellphone ni Mera sa kanyang bag.
Isang notification.
Isang meeting reminder.
Isang pagkakataong umatras.
Ngumiti siya—banayad, ngunit may babala.
“Some conversations,” sabi niya, habang muling humaharap palayo, “are meant to happen too late.”
At sa pagkakataong iyon, hindi na siya lumingon pa.
Sa likuran niya, nanatiling nakatayo si Lawrence—bitbit ang mga salitang hindi niya naibitiw.
Habang si Roselle, sa unang pagkakataon, ay napagtantong hindi lahat ng babaeng iniwan ay nananatiling talunan.
At si Mera Madrigal—
Ay naglakad palayo, hindi alam kung ang nakaraan ba’y tuluyan na niyang iniwan…
O nagsisimula pa lang itong maningil?
- Writer
