chapter 6
1426 Words
Mera Madrigal.
Iyon na ang pangalang isinilang mula sa abo ng isang babaeng minsang winasak ng mundo.
Isang pangalang hindi basta pinili—kundi hinubog ng sakit, ng luha, ng mga gabing walang ibang kasama kundi ang sarili niyang takot at panghihinayang.
Siya ang bagong anyo ni Meriam Madrigal.
Ang babaeng hindi lang basta bumangon—kundi natutong tumayo nang tuwid kahit nanginginig pa ang tuhod. Ang babaeng hindi na basta nagpapadala sa emosyon, kundi marunong nang magtago ng sakit sa likod ng isang maayos na ngiti.
Ngayon—
Haharap siya sa dalawang taong naging sanhi ng kanyang pagbagsak.
Dalawang mukha ng nakaraan na minsan niyang minahal, pinaniwalaan, at pinagkatiwalaan.
Dalawang pangalang minsang naging mundo niya—
At siya ring dahilan kung bakit natuto siyang mabuhay nang wala ang mundong iyon.
Ngunit kung may isang bagay na ipinagpapasalamat niya, iyon ay ang katotohanang ang kabiguang iyon ang humubog sa kanya.
Ang nagturo sa kanya kung paano maging matapang.
Kung paano ngumiti kahit masakit.
Kung paano lumaban kahit mag-isa.
Sa pagtataksil man o sa pagkabigo ng kanyang puso, hindi na siya ang babaeng iiwanan sa dilim.
Hindi na siya ang babaeng magmamakaawa.
Hindi na siya ang babaeng mawawasak.
Huminga siya nang malalim habang nakatayo sa harap ng salamin sa loob ng kanyang opisina.
Tahimik.
Ngunit sa loob niya, parang may unos na pilit niyang pinapakalma.
Kasabay ng marahang pag-angat at pagbaba ng kanyang dibdib ay ang pintig ng kanyang puso—malakas, mabilis, at tila sabik harapin ang hamon ng araw na iyon.
Hamon nina Roselle at Lawrence.
Maingat niyang inayos ang kanyang buhok, hinaplos ang magkabilang pisngi, at sinigurong maayos ang suot niyang light pink bodycon dress na hanggang tuhod.
Simple lang.
Walang labis.
Walang pilit.
Ngunit sapat para ipakita kung gaano na siya kalayo sa babaeng dati.
Hindi man masyadong hapit ang suot, malinaw pa ring nakikita ang kurba ng kanyang katawan—isang anyo ng kumpiyansa na hindi kailangang isigaw.
Hindi bastos.
Hindi paimbabaw.
Kundi elegante.
Propesyonal.
At may dignidad.
Mas tumingkad ang kanyang ganda—hindi dahil sa damit, kundi dahil sa lakas ng loob na matagal niyang pinanday.
Paglabas niya ng opisina—
Parang biglang bumigat ang hangin.
Nakita niya sila.
Nakaupo sa hindi kalayuan.
Sina Roselle.
At Lawrence.
Saglit na huminto ang kanyang mga paa.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Ngunit agad niyang pinigil ang sarili.
Hindi ito ang oras para umatras.
Hindi na siya ang Meriam na madaling matinag.
Matagal na niyang pinaghandaan ang sandaling ito.
Si Roselle—
Bahagyang tumaba kumpara noon. Kung dati ay payat at tila laging kinakain ng insecurities, ngayon ay mas buo ang pangangatawan nito. Mas presentable. Mas maayos tingnan.
Mukha itong masaya.
O marunong lang magkunwaring masaya.
Si Lawrence naman—
Napahinto ang paghinga ni Mera.
Mas matikas.
Mas matured.
Mas lalong naging gwapo sa paglipas ng panahon.
Ang lalaking minsan niyang minahal nang buong-buo… ay tila mas naging buo ngayon.
Pero hindi dahil sa kanya.
At iyon ang paulit-ulit niyang itinanim sa isip.
“Umayos ka,” bulong niya sa sarili. “Hindi ka na babalik sa dati.”
Matagal na niyang kinalimutan si Lawrence.
Matagal na niyang ibinaon ang alaala ng lalaking minsang nangako—
Ngunit siya ring unang tumalikod.
Matagal na niyang ipinangako sa sarili na hindi na siya muling iibig sa lalaking kayang iwan siya na parang wala siyang halaga.
Lumakad siya palapit sa dalawa.
Bawat hakbang ay kontrolado.
Hindi mabagal.
Hindi nagmamadali.
Kumpiyansa.
Maayos.
At puno ng presensyang hindi kayang balewalain.
Parang bawat galaw ng kanyang katawan ay may sariling mensahe:
Nandito na ako.
At hindi na ako ang babaeng iniwan ninyo.
“Hi,” bati niya nang makalapit, sabay bigay ng isang ngiting sapat lang—hindi sobra, hindi kulang.
Ngiting may hangganan.
Kita niya ang pagkagulat sa mukha ng dalawa.
Para silang nakakita ng multo.
Isang nakaraan na akala nila’y tuluyan nang naglaho.
Hindi nakaligtas sa paningin ni Mera ang paglaki ng mga mata ni Roselle.
Ang bahagyang pagkatigas ng katawan ni Lawrence.
“M-Meriam?” tanong ni Roselle, sabay tayo.
Sumunod si Lawrence.
Bahagyang tumango si Mera.
Ngunit may malamig na distansya sa kanyang mga mata.
“You can call me Mera,” sabi niya, kalmado ngunit may diin.
“Mera Madrigal.”
Parang sinadya niyang putulin ang koneksyon sa pangalang minsang nagdala ng sakit.
Hindi na siya ang babaeng iyon.
Hindi niya hinintay ang reaksyon nila.
Sa halip, inilahad niya ang kanyang kamay.
Isang propesyonal na gesture.
Isang malinaw na pader.
Saglit na nag-alinlangan si Roselle bago nakipagkamay.
Ganoon din si Lawrence.
At sa sandaling nagdikit ang kanilang mga palad—
Parang may dumaloy na kuryente sa buong katawan ni Mera.
Isang pamilyar na pakiramdam.
Isang koneksyon na pilit niyang kinalimutan.
Isang damdaming matagal niyang ibinaon—
Ngunit tila hindi kailanman tuluyang nawala.
Hindi.
Huwag kang tanga.
Mariin niyang saway sa sarili.
Matagal mo na siyang iniwan sa nakaraan.
Napansin niyang iwas makatingin sa kanya si Lawrence.
May bigat ang mga mata nito—
Halo ng pagkagulat.
Panghihinayang.
At isang damdaming pilit nitong tinatago.
Umupo silang tatlo sa maliit na mesa.
Maayos.
Tahimik.
Ngunit ramdam ang tensyon sa pagitan nila.
“Anyway, Mera…” biglang sambit ni Roselle, pilit ang ngiti, “engaged na kami ni Lawrence.”
Parang may sumabog sa loob ng dibdib ni Mera.
Isang iglap ng sakit.
Isang segundo ng panghihina.
Ngunit agad niyang kinontrol ang sarili.
Kung inaasahan nilang guguho siya—
Nagkamali sila.
Bahagya siyang ngumiti.
Mabagal.
Kontrolado.
“Congratulations,” sabi niya. “I’m happy for you.”
At sa panlabas—
Mukha siyang kalmado.
Ngunit sa loob—
May kirot pa rin.
Hindi na kasing sakit ng dati.
Pero sapat para ipaalala kung gaano kalalim ang sugat na minsang iniwan nila.
Tumingin siya kay Lawrence.
Diretso.
Walang iwasan.
“At ikaw,” dagdag niya, “mukhang maayos ka na.”
Hindi agad nakasagot ang lalaki.
Parang may gustong sabihin.
Ngunit pinili niyang manahimik.
Nagpatuloy ang usapan.
Business.
Numbers.
Proposals.
Mga salitang walang emosyon.
Pero sa ilalim ng bawat linya—
May mga alaala.
May mga tanong.
May mga hindi nasabi.
Pagkatapos ng usapan, tumayo si Mera.
Maingat niyang inayos ang laylayan ng kanyang damit.
Isang simpleng kilos—
Ngunit parang simbolo ng pagtatapos.
“Well,” sabi niya, magaan ang tono ngunit may malinaw na distansya, “I have another meeting to attend.”
Hindi iyon kasinungalingan.
Ngunit hindi rin iyon ang buong katotohanan.
Dahil ang totoo—
Mas mahalaga sa kanya ang sarili niyang buhay.
“Nice seeing you both,” dagdag niya.
At tumalikod siya.
Handang iwan muli ang nakaraan.
Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo—
“Mera.”
Tumigil siya.
Isang pangalan.
Isang boses.
Isang alaala.
Dahan-dahan siyang lumingon.
Nakatayo na si Lawrence.
May bakas ng pagkabalisa sa mukha nito.
Isang ekspresyong minsan niyang minahal—
At minsan ding kinasuklaman.
“Wait,” sabi nito. “May sasabihin sana ako.”
Saglit na napatingin si Mera kay Roselle.
Nakatitig ito sa kanila.
Tahimik.
Ngunit halatang tensyonado.
Bumalik ang tingin ni Mera kay Lawrence.
“About what?” tanong niya.
Kalmado.
Ngunit malamig.
Huminga nang malalim ang lalaki.
“About us.”
Parang may humigpit sa dibdib ni Mera.
Wala nang us.
Dapat wala na.
Ngunit bago pa siya makapagsalita—
“Hindi pa huli—”
“Lawrence.”
Putol niya agad.
Matigas ang tinig.
“Think carefully before you finish that sentence.”
Tahimik ang paligid.
“At baka nakalimutan mo,” dagdag niya, mas mababa ngunit mas matalim ang boses, “engaged ka na kay Roselle.”
Saglit siyang tumingin kay Roselle.
Diretso.
May kahulugan.
“At soon to be Mrs. Velasquez.”
Ramdam niya ang sariling sakit sa bawat salitang binibitawan.
Ngunit hindi siya natinag.
Hindi na siya ang babaeng paiiyakin lang ng ganitong eksena.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
Sa pagitan nila—
Isang nakaraan na puno ng pangako.
At isang kasalukuyang puno ng katotohanang hindi na mababago.
Biglang tumunog ang cellphone ni Mera.
Isang notification.
Isang paalala.
Isang pagkakataon.
Ngumiti siya.
Banayad.
Ngunit may hangganan.
“Some conversations,” sabi niya habang muling humaharap palayo, “are meant to happen too late.”
At sa pagkakataong iyon—
Hindi na siya lumingon pa.
Sa likuran niya, nanatiling nakatayo si Lawrence.
Bitbit ang mga salitang hindi niya naibitiw.
Habang si Roselle—
Sa unang pagkakataon—
Ay napagtanto na hindi lahat ng babaeng iniwan ay nananatiling talunan.
At si Mera Madrigal—
Ay naglakad palayo.
Mas matatag.
Mas buo.
Ngunit may tanong na nananatili sa kanyang puso—
Iniwan na ba niya ang nakaraan…
O nagsisimula pa lamang itong maningil?
- Writer
