Chapter 5
1350 Words
“Siyanga pala…” marahang wika ni Roselle habang bahagyang itinataas ang dalawang maliit na kahon na hawak niya, “may ibibigay ako sa inyo, mga bes.”
Malapad ang pagkakangiti niya—isang ngiting tila walang bahid ng alinlangan. Walang bakas ng pagkukunwari. Walang anino ng masamang intensyon.
Sa paningin ng kahit sinong makakakita, isa lamang siyang masayang kaibigan. Isang taong buong pusong sumusuporta sa pagmamahalan nina Meriam at Lawrence. Isang pinsang laging nandiyan—handang umunawa, handang magbigay, at handang magsakripisyo.
O iyon ang nais niyang ipaniwala sa lahat.
“Gaya ng sinabi ko,” patuloy niya, “may regalo ako para sa inyong dalawa.”
“Tiyaran…” dagdag pa niya, sabay tawa—isang tawang magaan, halos nakakahawa.
Ngunit sa likod ng tila inosenteng kilos na iyon ay may kakaibang ningning sa kanyang mga mata—isang kislap na hindi agad mapapansin, ngunit sapat upang ipahiwatig ang isang lihim na pananabik.
Hindi iyon simpleng excitement.
Hindi iyon tuwa lang.
Kundi pananabik na masaksihan ang simula ng isang bagay na matagal na niyang ikinimkim… at mas matagal nang pinlano.
Dahan-dahan niyang inilapit ang dalawang kahon sa kanila.
Parehong kulay pula, may ribbon na maingat ang pagkakatali. Halatang hindi minadali ang pagbalot—pinag-isipan, pinili, at inihanda nang may espesyal na layunin. Hindi lang ito basta regalo.
May ibig sabihin.
May simbolismo.
May nakatagong kuwento.
“Wow,” sambit ni Lawrence habang kinukuha ang kahon na iniabot sa kanya. “Ang ganda nito ah. Ano kaya ’to, bes?”
Napangiti si Meriam habang tinatanggap ang sarili niyang kahon. Maingat niya itong hinawakan, parang may halong kaba ang bawat galaw.
“Hindi mo naman kailangan pang mag-abala, Roselle,” sabi niya, bahagyang nahihiya ngunit halatang na-touch.
“Gusto ko,” agad na sagot ni Roselle.
Diretso ang tingin niya kay Meriam—matagal, matalim, at tila may gustong ipahiwatig.
“Buksan niyo na. Surprise ko ’yan.”
Bahagya siyang umatras, nagbibigay ng espasyo, ngunit hindi inaalis ang tingin sa dalawa. Pinagmamasdan niya ang bawat galaw—kung paano dahan-dahang bumuka ang mga kahon, kung paano saglit na tumigil ang kanilang paghinga, at kung paano nagbago ang ekspresyon sa kanilang mga mukha.
At sa sandaling iyon—
Napakislap ang mga mata nina Meriam at Lawrence.
“Wow…” sabay nilang bulalas, halos hindi makapaniwala.
Sa loob ng kahon ay isang pares ng gold necklace.
Magkapareho ang disenyo—mga pendant na hugis kalahating puso. Kapag pinagdikit, bubuo ito ng isang buo at perpektong puso.
Isang simbolo ng pagkakabuo.
Ng pangakong hindi kailanman magkakahiwalay.
Ngunit higit pa roon ang tunay na sorpresa.
Sa pendant ni Lawrence, may maliit na larawan ni Meriam.
At sa pendant ni Meriam… ang larawan ni Lawrence.
Parang saglit na tumigil ang mundo.
Napamaang si Meriam, tila nawalan ng boses sa loob ng ilang segundo. Hindi niya inaasahan ang ganitong klaseng effort—hindi lang materyal, kundi emosyonal.
“Grabe naman, bes…” mahina niyang sambit, bahagyang nanginginig ang tinig. “Ang effort mo dito.”
Marahan niyang hinawakan ang pendant, parang natatakot na baka maglaho ito sa isang iglap.
“Talagang pinag-isipan mo ’to. Alam kong hindi biro ang ipagawa nito.”
“Bes, the best ka talaga!” halos pasigaw na sabi ni Lawrence.
Hindi na niya napigilan ang sarili.
Bigla niyang niyakap si Roselle—isang yakap na puno ng tuwa, pasasalamat, at purong emosyon.
Saglit na nagulat si Roselle.
Ngunit mabilis niyang tinanggap ang yakap.
Sa loob ng ilang segundo, naramdaman niya ang init ng katawan ni Lawrence. Ang pintig ng dibdib nito—malapit, totoo, at mas matagal kaysa sa inaasahan.
Isang yakap na para kay Lawrence ay walang ibig sabihin…
Ngunit para sa kanya—
May ibang kahulugan.
Isang kahulugang matagal na niyang tinatago.
Isang kahulugang hindi kailanman dapat malaman ni Meriam.
“Kung ang tawagan niyo sa isa’t isa ay ‘mahal,’” marahan niyang sabi nang kumalas si Lawrence, “ganun din ang turing ko sa inyo.”
Bahagyang nangilid ang luha sa kanyang mga mata.
Kung may makakakita man, iisiping iyon ay luha ng purong pagmamahal.
Ngunit sa kaibuturan—
May halo itong ibang damdamin.
“Para sa akin kasi,” patuloy niya, “napakahalaga niyong dalawa sa buhay ko. Hindi lang kayo best friends. Hindi lang pinsan…”
Saglit siyang huminto.
“Para na rin kayong tunay kong mga kapatid.”
Hindi na napigilan ni Meriam ang sarili.
Tumulo ang luha niya habang nakangiti.
“As in… na-touch talaga ako, bes. Hindi ko alam kung paano kita pasasalamatan.”
“Tigilan na nga natin ’tong dramang ’to,” pabirong wika ni Roselle habang pinupunasan ang pisngi. “Parang OA na tayo.”
Tumawa si Lawrence.
“Oo nga. Para na tayong nasa teleserye.”
Saglit na natahimik ang paligid—ngunit hindi iyon awkward. Ito’y puno ng saya, gaan, at pakiramdam na parang kumpleto ang lahat.
“Actually,” biglang sabi ni Lawrence, “kumain tayo sa Starbucks. Libre ko.”
Napatingin si Meriam.
“Talaga?”
“Oo,” sagot ni Lawrence, sabay akbay kay Roselle—isang kilos na natural sa kanya, walang malisya, walang iniisip na masama.
“Ililibre kita ng paborito mo—Java Chip Frappuccino. At Chocolate Glazed Donut.”
Napangiti si Roselle.
“Kabisado mo talaga ang paborito ko, ah?”
Tahimik lamang na ngumiti si Meriam.
Wala siyang naramdamang selos.
Para sa kanya, normal lang ang closeness ng dalawa. Isa pa, mas nangingibabaw sa kanya ang saya—ang regalong hawak niya, ang simbolismong dala nito, ang pangakong akala niya’y mananatiling buo.
Ngunit para kay Roselle—
Iba ang kahulugan ng akbay na iyon.
At sa loob-loob niya, may boses na bumulong.
Malamig.
Mapakla.
Ngunit may halong ligayang hindi maipaliwanag.
Tama…
Hayaan mo muna silang maging masaya.
Napatingin siya kay Meriam—nakangiti, payapa, at yakap ang kwintas na parang iyon na ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
Kung mapaluha ka man ngayon…
Luha ’yan ng ligaya.
Unti-unti siyang napangiti.
Isang ngiting walang ibang nakakita.
Isang ngiting walang bahid ng inosente.
Pero sa susunod…
Hindi na saya ang dahilan ng luha mo.
…kundi sakit.
Sa sandaling iyon, tila may nagbago sa hangin.
Ang araw ay unti-unti nang lumulubog.
At kasabay nito, isang lihim ang tuluyang nag-ugat—tahimik, ngunit mapanganib.
Mga pangakong hindi pa nasusubok ng panahon.
Mga ngiting hindi pa nabibiyak ng katotohanan.
Isang kabanatang puno ng saya, yakap, at regalo—
Ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon…
Nagsimula na ang wakas.
Isang wakas na hindi pa nila nararamdaman.
Isang simula ng pighati ng pusong naniwalang totoo ang lahat—
Ngunit matagal ng nilason ng panibugho.
At si Roselle lamang ang nakakaalam ng tunay na bigat ng regalong iniabot niya sa dalawa.
Labindalawang Taon ang Lumipas
“Ma’am Meriam,” wika ni Alondra, ang kanyang sekretarya, “narito na po sina Ma’am Roselle Gomez at Sir Lawrence Velasquez sa labas. Hinihintay na po kayo para sa business proposal.”
Nang makaalis ang sekretarya, naiwan si Meriam sa loob ng kanyang opisina.
Tahimik.
Malamig.
Mabigat.
Humarap siya sa salamin.
Pinagmasdan ang sariling repleksyon—isang babaeng hindi na ang dating Meriam.
Mas matatag.
Mas matapang.
At mas marunong magtago ng sakit.
Huminga siya nang malalim.
“Ito na,” bulong niya sa sarili.
“Haharapin mo na sila.”
Ang dalawang taong minsang naging mundo niya.
Ang dalawang taong—sa magkaibang paraan—ay nag-iwan ng sugat na hindi kailanman tuluyang naghilom.
Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang noo.
Inayos ang postura.
Pinatatag ang sarili.
Hindi ka na ang dating Meriam…
Hindi ka na mahina.
Hindi ka na madaling masaktan.
Ngayon—
Isa na siyang babaeng kayang harapin ang nakaraan.
Nang hindi natitinag.
Nang walang takot.
At may matang kayang magtago ng katotohanan.
Kung ang wakas ay nagsimula sa isang regalo…
Hanggang kailan maitago ang katotohanang bawat ngiti ay may kapalit?
Sa muling pagtatagpo ng tatlo sa iisang mesa—
Alin ang unang guguho?
Ang negosyo…
O ang mga kasinungalingang minsang pinaniwalaan nilang totoo?
Kung ang bawat ngiti ay may tinatagong lihim—
Sino ang unang mabibigo?
Ang pusong muling susugal…
O ang pusong matagal nang nagplano ng pagbagsak nito?
- Writer
