Chapter 4
1329 Words
Nang hapong iyon, matapos ang kanilang klase, sabay na nagtungo sina Meriam at Lawrence sa tabing-dagat—isang lugar na tila naging tahimik na saksi ng napakarami nilang alaala.
Sanay na si Meriam sa ganitong setup. Hindi na bago sa kanya ang sunduin siya ni Lawrence pagkatapos ng klase. Ngunit kahit paulit-ulit na itong nangyayari, hindi pa rin niya maiwasang kiligin sa bawat pagkakataon na makita siyang naghihintay sa labas ng paaralan—nakasandal sa gate, hawak ang bag niya, at may ngiting tila siya lang ang dahilan.
Tahimik silang naglakad palabas ng paaralan, magkatabi, magkasabay ang hakbang. Walang gaanong salita, pero sapat na ang presensya ng isa’t isa para punuin ang pagitan nila ng kakaibang init.
Hawak ni Lawrence ang bag ni Meriam habang ang isa niyang kamay ay bahagyang nakalaylay sa tabi nito—parang handang abutin anumang oras ang kamay ng dalaga, pero may paggalang pa ring pinipigil ang sarili.
Hinihintay nila si Roselle sa tabing-dagat. Pansamantala itong umuwi upang kumuha ng regalong ibibigay daw sa kanilang dalawa. Hindi raw ito mapakali at gustong gawing espesyal ang araw na iyon para sa kanila.
Hindi maitago ni Roselle ang kasiyahan niya para kina Meriam at Lawrence. Sa tuwing ikinukuwento niya ang dalawa, laging may ngiti sa kanyang labi at kilig sa kanyang boses. Para bang isa siyang tahimik na tagapanood na matagal nang naghihintay sa eksenang ito—ang sandaling sa wakas ay naging totoo ang matagal na niyang biro: na bagay na bagay ang dalawa sa isa’t isa.
At ngayon, heto na nga sila.
Habang wala pa si Roselle, naupo sina Meriam at Lawrence sa buhanginan.
Marahang humiga si Lawrence, ipinatong ang ulo sa kanyang mga kamay habang nakatitig sa kalangitan. Ang araw ay unti-unti nang lumulubog, hinahalikan ang dagat ng kulay kahel at ginintuang liwanag. Ang alon ay marahang sumasayaw, tila ba nakikisabay sa t***k ng kanyang puso.
Ngumiti siya—isang ngiting tahimik ngunit puno ng damdamin.
Para sa kanya, ang dagat ay hindi lang tanawin. Isa itong paalala. Isang patunay kung gaano kalawak ang nararamdaman niya para kay Meriam.
“Mahal,” marahan niyang wika, tila ba ayaw gambalain ang katahimikan ng sandali, “ang ganda ng tanawin, ’no?”
Napalingon si Meriam sa kanya.
Nakaupo siya sa tabi nito, ang isang kamay ay nakapatong sa kanyang tuhod habang ang isa naman ay abala sa paglalaro ng buhangin. Pinapadaan niya ang maliliit na butil sa pagitan ng kanyang mga daliri—parang sinusubukang damhin ang bawat segundo ng sandaling iyon.
“Oo,” sagot niya, mahina ngunit malinaw. “Ang payapa.”
Tumagilid si Lawrence upang mas makita siya. Kumuha siya ng kaunting buhangin at hinayaang dahan-dahang mahulog ito mula sa kanyang palad.
“Alam mo,” patuloy niya, “ang tanawing ito… saksi sa love story nating dalawa.”
Napahinto si Meriam.
“Ang malapad na karagatan, ang mga alon… kahit ang buhanging ’to,” dagdag niya, marahan ngunit may bigat ang bawat salita.
Napatingin si Meriam sa kanya. May kung anong umusbong sa kanyang dibdib—isang damdaming hindi niya maipaliwanag. Hindi niya alam kung kilig ba iyon, takot, o halo ng pareho. Basta ang alam niya… masaya siya. Totoo ang sandaling ito.
“At saksi rin sila,” patuloy ni Lawrence, ngayon ay mas seryoso na ang tinig, “kung paano kita niligawan. Kung paano ko ipinahayag sa’yo ang nararamdaman ko.”
Huminga siya ng malalim.
“At kung gaano ako kasaya nang marinig ko yung napakatamis mong ‘oo.’”
Nanatiling tahimik si Meriam.
“Sila ang saksi,” dagdag pa ni Lawrence, “mula nang tumubo ang pagmamahal na ’to sa puso ko… hanggang sa naging tayo.”
Parang saglit na tumigil ang mundo ni Meriam.
Naririnig niya ang bawat salita. Ramdam niya ang bawat emosyon. At higit sa lahat, nararamdaman niya ang sarili niyang puso—mabilis ang t***k, tila ba gustong kumawala sa kanyang dibdib.
Ngunit gaya ng nakasanayan, pinili niyang itago ang totoo niyang nararamdaman.
“Alam mo,” sabi niya, pilit pinapakalma ang sarili, “masyado kang hugot ha?”
Sinubukan niyang gawing magaan ang tono, pero hindi niya napigilang mapangiti. Ilang sandali pa, napatawa na rin siya.
Ngunit biglang nagbago ang ekspresyon ni Lawrence.
Umupo ito at hinarap siya.
“Seryoso ako, tapos pagtatawanan mo lang?” aniya, bahagyang may tampo sa boses. “Parang ginawa mo naman akong joke.”
Natigilan si Meriam.
Naramdaman niya agad ang pagbabago sa tono ni Lawrence. At doon niya napagtanto—nasaktan niya ito, kahit hindi niya iyon sinasadya.
Oo, kinilig siya.
Sobra.
Sa katunayan, gusto niyang sabihin na mahal na mahal niya si Lawrence. Na sapat ang bawat salitang binitawan nito upang patibayin ang damdaming matagal na niyang tinatago.
Pero natakot siya.
Natakot siya sa sarili niyang nararamdaman.
Natakot siya sa bilis ng lahat—sa bilis ng pagtibok ng kanyang puso, sa bilis ng paglalim ng kanilang relasyon.
Parang gusto na rin niyang sumuko… na ibigay na lahat.
Pero hindi pa pwede.
Hindi pa dapat.
Biglang sumagi sa isip niya ang mga salita ni Tita Giselle—mga paalalang paulit-ulit niyang kinakapitan:
“Hindi lahat ng pagmamahal kailangang madaliin. Ang tunay na pagmamahal, marunong maghintay.”
Huminga siya ng malalim.
“Uy, si mahal… nagtampo agad,” sabi niya, may halong lambing ang boses, pilit binabawi ang bigat ng sandali.
“Paano ba naman kasi,” sagot ni Lawrence, hindi pa rin tuluyang nawawala ang tampo, “seryoso ako tapos binibiro mo lang.”
“Hindi bagay sa’yo na nakasimangot,” biro pa ni Meriam, bahagyang lumapit. “Nagiging kamukha mo ang kulangot.”
Napataas ang kilay ni Lawrence.
“Sige ka, isa pa diyan…” babala niya, ngunit may bahagyang ngiti na sa labi, “…hahalikan na kita.”
Biglang napatigil si Meriam.
Parang may kung anong humigpit sa kanyang dibdib.
Unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mga labi, at napalitan iyon ng seryosong ekspresyon.
“Nangako ka sa’kin, ’di ba?” marahan ngunit matigas niyang wika.
Natigilan si Lawrence.
Doon niya naramdaman ang biglang pagbabago ng hangin sa pagitan nila.
Hindi na ito biro.
Tahimik si Meriam habang dahan-dahan niyang hininto ang paglalaro ng buhangin. Hinarap niya nang tuluyan si Lawrence, ang kanyang mga mata ay puno ng lalim at katapatan.
“Nangako ka sa’kin… ’di ba?” ulit niya.
Tumango si Lawrence, mas seryoso na rin ngayon.
“Oo, mahal. Nangako ako.”
“Na hihintayin natin ang tamang panahon,” patuloy ni Meriam. “Na hindi natin mamadaliin… kahit mahal natin ang isa’t isa.”
Tumayo si Lawrence at lumapit sa kanya. Dahan-dahan, parang maingat na baka masira ang sandaling iyon.
“Alam ko,” sagot niya. “At rerespetuhin ko ’yon. Palagi.”
Napatingin si Meriam sa kanya.
At sa sandaling iyon, lalo niyang naunawaan kung bakit siya nahulog sa lalaking ito.
Hindi dahil perpekto ito.
Kundi dahil marunong itong umunawa.
“Hindi dahil ayaw kita,” mahina niyang sabi, halos pabulong. “Kundi dahil gusto kong maging tama… hindi lang masaya.”
Ngumiti si Lawrence—isang ngiting hindi pilit, kundi puno ng pangako at pag-unawa.
“At sapat na sa’kin ’yon,” tugon niya. “Kasi araw-araw, pinipili kitang mahalin… kahit hanggang tingin lang muna.”
Unti-unting gumaan ang pakiramdam ni Meriam.
Marahan niyang inabot ang kamay ni Lawrence.
Mahigpit, ngunit maingat.
Isang simpleng hawak—pero puno ng init, respeto, at pangakong hindi kailangang sabihin pa nang malakas.
Sa gitna ng ingay ng alon at banayad na ihip ng hangin, naroon sila—dalawang pusong sabay na tumitibok, ngunit marunong maghintay.
Sa tabing-dagat na minsan nang naging saksi sa kanilang simula, mas tumibay ang isang pagmamahal na hindi minamadali—isang pagmamahal na pinipiling maging tama, kahit hindi laging madali.
Ngunit sa kabila ng katahimikan at katiyakan ng sandaling iyon, may isang tanong na patuloy na bumabagabag sa isipan ni Meriam—
Paano kung dumating ang araw na subukin ng panahon ang pangakong iyon?
Mananatili pa rin ba sila… o tuluyan din itong matangay ng alon?
- Writer
