Chapter 3
970 Words
Nang hapong iyon, matapos ang kanilang klase, sabay na nagtungo sina Meriam at Lawrence sa tabing-dagat—isang lugar na tila naging tahimik na saksi ng maraming alaala sa kanilang dalawa.
Sinundo ni Lawrence ang kasintahan gaya ng nakasanayan, hawak ang bag ni Meriam habang magkasabay
silang naglakad palabas ng paaralan.
Hinihintay nila si Roselle sa tabing dagat. Umuwi pa muna ito ng bahay dahil may ibibigay daw na regalo sa kanila—isang simpleng pagbati para sa pagiging opisyal na magkasintahan.
Hindi maitago ni Roselle ang kasiyahan niya para sa dalawa. Sa tuwing ikinukuwento nito ang tungkol kina Meriam at Lawrence, laging may ngiti sa labi at kilig sa boses. Para bang isa siyang tahimik na tagapanuod na matagal ng naghihintay sa sandaling ito—ang sandaling sa wakas ay pinaunlakan ng dalawa ang mga dati niyang panunukso na sila’y bagay na bagay sa isa’t isa.
Habang wala pa si Roselle, naupo sina Meriam at Lawrence sa buhanginan.
Nakahiga si Lawrence sa buhangin, nakapatong ang ulo sa kanyang dalawang palad, habang nakatitig sa malawak na nag-aagaw asul at kulay kahel na tanawin. May ngiti sa kanyang mga labi—yung ngiting tahimik ngunit puno ng damdamin. Para sa kanya, ang dagat ay paalala ng lawak ng pagmamahal niya kay Meriam—malalim, totoo, at handang maghintay.
“Mahal,” wika niya, marahan ang tinig, “ang ganda ng tanawin, ’no?”
Napalingon si Meriam sa kanya. Nakaupo siya sa tabi nito, ang isang kamay ay nakapatong sa tuhod habang ang isa naman ay abala sa paglalaro ng buhangin. Pinapadaan niya ang maliliit na butil sa pagitan ng kanyang mga daliri.
“Oo,” sagot niya. “Ang payapa.”
Tumagilid si Lawrence, nanatiling nakahiga, at kumuha pa ng kaunting buhangin. Pinagmamasdan niya ang unti-unting paghulog nito mula sa kanyang palad.
“Alam mo,” patuloy niya, “ang tanawing ito ang saksi sa love story nating dalawa. Ang malapad na karagatan, ang mga alon… kahit ang buhanging ’to.”
Napatingin si Meriam sa kanya. May kung anong kumurot sa kanyang dibdib—isang halo ng kilig at takot.
“Saksi rin sila,” dagdag ni Lawrence, seryoso na ang tono, “kung paano kita niligawan. Kung paano ko ipinahayag sa’yo ang nararamdaman ko. At kung gaano ako kasaya nang marinig ko yung napakatamis mong ‘oo.’”
Huminga si Lawrence ng malalim bago nagpatuloy.
“Sila ang saksi mula nang tumubo ang pagmamahal na ’to sa puso ko… hanggang sa naging tayo.”
Sandaling natahimik si Meriam. Ramdam niya ang mabilis na pintig ng kanyang puso—parang gustong kumawala sa kanyang dibdib. Kinilig siya, oo. Pero kasabay ng kilig ay ang kaba. Isang kaba na matagal na niyang iniiwasan—takot na baka kapag hinayaan niyang mangibabaw ang damdamin, masaktan silang pareho.
“Alam mo,” sabi ni Meriam, pilit binabalanse ang boses, “masyado kang hugot ha?” Kunwari’y seryoso ang tono niya, ngunit ilang sandali lamang ay napatawa rin siya.
Napangiti sana si Lawrence, ngunit biglang napasimangot. Umupo ito at hinarap siya.
“Seryoso ako, tapos pagtatawanan mo lang?” aniya. “Parang ginawa mo naman akong joke.”
Naramdaman ni Meriam.
Oo, kinilig siya sa mga sinabi nito. Gusto niyang sabihin na mahal na mahal niya ito—na sapat ang mga salita ni Lawrence upang patibayin ang damdamin niya.
Ngunit pinili niyang itago iyon sa likod ng biro. Natakot siya sa sariling nararamdaman. Natakot siya sa bilis ng pintig ng kanyang puso—yung pakiramdam na parang gusto na rin niyang sumuko at iparamdam kay Lawrence kung gaano niya ito kamahal.
Ayaw niya ng gano’n.
At bigla niyang naalala ang mga salita ng kanyang Tita Giselle—mga paalalang paulit-ulit niyang iniingatan sa puso. Hindi lahat ng pagmamahal kailangang madaliin. Ang totoong pagmamahal, marunong maghintay.
“Uy, si mahal… nagtampo kaagad,” tukso niya, may halong lambing ang tinig, pilit binabawi ang bigat ng sandali.
“Paano ba naman kasi,” sagot ni Lawrence, hindi pa rin nawawala ang tampo, “seryoso ako tapos binibiro mo lang.”
“Hindi bagay sa’yo, mahal, na nagtatampo at nakasimangot,” biro pa ni Meriam. “Nagiging kamukha mo ang kulangot." Biro pa niya.
“Sige ka, isa pa diyan… hahalikan na kita!” seryoso si Lawrence nang sabihin iyon.
Biglang napatigil si Meriam. Nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Unti-unting sumeryoso ang kanyang mukha.
“Nangako ka sa akin, ’di ba?” seryoso niyang saad.
Doon napagtanto ni Lawrence na hindi ito biro. Ramdam niya ang biglang pagbabago ng aura ni Meriam.
Tahimik si Meriam at marahan niyang hininto ang paglalaro ng buhangin saka tuluyang humarap kay Lawrence.
“Nangako ka sa’kin… ’di ba?” ulit niya,
Tumango si Lawrence.
“Oo, mahal. Nangako ako.”
Muling nagsalita si Meriam.
“Na hihintayin natin ang tamang panahon,” dagdag niya. “Na hindi natin mamadaliin… kahit mahal natin ang isa’t isa.”
Kumilos si Lawrence para tumayo. Lumapit siya kay Meriam.
“Alam ko,” sagot niya. “At rerespetuhin ko ’yon. Palagi.”
Napatingin siya sa lalaki—at doon niya lalong naunawaan kung bakit siya umibig.
“Hindi dahil ayaw kita,” sabi ni Meriam, halos pabulong. “Kundi dahil gusto kong maging tama… hindi lang masaya.”
Ngumiti si Lawrence—isang ngiting puno ng pangako.
“At sapat na sa’kin ’yon,” tugon niya. “Kasi araw-araw, pinipili kitang mahalin—kahit hanggang tingin lang muna.”
Marahang inabot ni Meriam ang kamay nito. Isang simpleng hawak—ngunit puno ng init at katiyakan.
Sa tabing-dagat na saksi ng kanilang mga simula, mas tumibay ang isang pagmamahal na marunong maghintay.
-
Habang magkahawak ang kanilang mga kamay, isang tanong ang bumabagabag kay Meriam—
paano kung dumating ang araw na subukin ng panahon ang pangakong iyon… mananatili pa rin ba sila?
- Writer
