chapter 10
1267 Words
Nagsalita si Brandon.
“Halika na.”
Napakunot ang noo ni Meriam.
“Saan?”
Ngumiti si Brandon, may nakatago nitong sorpresa sa kanyang mga mata.
“Kumain na tayo.”
“Bakit?” tanong ni Meriam, halatang nagtataka.
Bahagyang nagkibit-balikat si Brandon bago sumagot,
“Dahil nagluto ako.”
Biglang nagningning ang mga mata ni Meriam.
“Anong niluto mo?”
Ngumiti si Brandon na parang proud sa sarili.
“Tinolang manok.”
Sandaling natahimik si Meriam bago siya bahagyang natawa.
“Tinola lang?”
“Hindi basta tinola,” sagot ni Brandon, may bahid ng tawa sa tinig. “Tinolang manok na maraming sili.”
Napangiti si Meriam. Alam niya kung gaano niya gusto ang tinola na may konting anghang—yung tipong tumatagos sa lalamunan at nag-iiwan ng init sa dibdib.
“Talaga?” excited niyang tanong.
Tumango si Brandon.
“Kaya nga kita hinahanap. Para sabay tayong kumain.”
Napailing si Meriam, ngunit hindi niya maitago ang ngiti.
“Ikaw talaga…”
Tumayo na si Brandon at iniabot ang kamay sa kanya.
“Tara na.”
Tinanggap ni Meriam ang kamay ng lalaki at tumayo. Habang naglalakad sila pabalik sa rest house ng resort, hindi maiwasang mapangiti ni Meriam. Sa kabila ng lahat ng nangyari kanina—ang pagtatalo, ang mga paratang, ang mga alaala—may isang tao pa ring marunong magpasaya sa kanya: si Brandon.
Pagdating nila sa dining area, agad siyang nabighani sa amoy ng sabaw. Mainit, mabango, at puno ng lasa. Sa mesa, naroon ang isang malaking mangkok ng tinolang manok na may lumulutang na mga dahon ng sili at luya.
“Wow…” mahina niyang sambit.
Napangiti si Brandon sa reaksyon niya.
“Tikman mo muna bago ka mag-react ng ganyan,” sabi niya.
Umupo si Meriam at kumuha ng sandok ng sabaw. Nang malasahan niya ito, napapikit siya sandali, at naramdaman ang init na nagpapaligaya sa kanyang panlasa.
“Grabe…” bulong niya.
Napatawa si Brandon.
“Masarap?”
Tumango siya agad.
“Masarap! Brandon, ang galing mo talaga magluto.”
Umupo rin si Brandon sa tapat niya.
“Syempre naman. Alam ko kung gaano mo gusto ang luto, lalo na kung luto ko,” sabi niya, bahagyang may pride, bahagyang may kabighanian.
Tahimik silang kumain sandali. Paminsan-minsan, nagkukuwento si Brandon ng kung anu-anong bagay para mapatawa si Meriam. Sa bawat halakhak, unti-unting gumagaan ang pakiramdam ng babae, tila ang bawat tawa ay nagbubukas ng pinto ng puso niya na matagal nang naka-lock sa sakit at pangungulila.
Ngunit may mga sandali pa rin na nawawala siya sa sarili. Napapaisip, napapatingin sa malayo, at napapansin iyon ni Brandon. Ngunit hindi niya ito binabanggit; sa halip, mas lalo niyang pinapasaya ang babae. Ayaw niyang muling makita ang lungkot sa mga mata ni Mera.
Lumipas ang oras at dumating ang gabi. Nagpasya si Meriam na doon na muna matulog sa resort dahil may sarili siyang kwarto roon tuwing siya ay nag-i-stay. Pagkatapos ng hapunan, naglakad-lakad silang dalawa sa hallway ng resort, tahimik ngunit magaan ang bawat hakbang, puno ng unspoken na koneksyon.
Pagdating sa pintuan ng kwarto ni Meriam, huminto siya. Huminga siya ng malalim bago ngumiti kay Brandon.
“Salamat sa pagkain,” sabi niya.
“Walang anuman,” sagot ni Brandon, mahinahon ngunit may titig na nagpapahiwatig ng hindi niya maipaliwanag na damdamin.
Sandaling natahimik ang dalawa. Hanggang sa biglang nagsalita si Meriam.
“Goodnight… Kuya Brandon.”
Agad napakunot ang noo ng lalaki.
“Ilang beses ko nang sinabi sayo, Mera,” sabi niya habang bahagyang napapailing. “Huwag mo na akong tawaging kuya.”
Napangiti si Meriam na tila nang-aasar.
“Bakit naman?”
Hindi agad nakasagot si Brandon. Sa totoo lang, hindi niya rin alam kung paano ipapaliwanag. Ang alam lang niya—ayaw niyang isipin ni Meriam na parang kapatid lang siya.
“Basta,” sagot niya, matindi ngunit maikling paliwanag. “Huwag mo na lang gawin.”
Bahagyang natawa si Meriam.
“Sige na nga,” sagot niya, may bahid ng kapilyuhan sa tinig.
Tumingin siya sa lalaki bago muling ngumiti.
“Goodnight… Brandon.”
Pumasok na siya sa kanyang kwarto, iniwan si Brandon sa labas. Tahimik siyang nakatayo roon habang nakatingin sa saradong pinto. Huminga siya ng malalim.
Kung alam mo lang, Mera…
“Kung gaano kita gustong protektahan,” bulong niya sa sarili, habang ramdam ang bigat ng damdaming hindi niya kayang ipaliwanag sa salita.
Samantala, nasa loob ng kwarto si Roselle. Nakatayo sa harap ng malaking salamin, nakatingin sa repleksyon ng sarili, ngunit hindi ang sarili ang nasa isip niya.
Si Meriam ang iniisip niya.
Naalala niya ang lahat—ang pagtatalo kanina, ang ngiti na hindi mapigilan, at ang tapang na unti-unting bumabalik sa dating Meriam. Ang dating mahiyain, mahina, at madaling masaktan—tila naglaho na.
“Malaki na talaga ang pinagbago mo, Meriam…” mahina niyang bulong, ngunit ramdam ang poot sa kanyang tinig.
Ngunit hindi iyon ang tunay na gumugulo sa isip niya. Ang mas gumugulo ay si Lawrence.
Napansin niya ang tingin ng lalaki kay Meriam kanina. Hindi iyon ang tingin ng galit o wala ng pakialam. Parang may nakatagong emosyon na matagal nang nakabaon.
Kinabahan si Roselle. Hindi pwedeng mangyari iyon. Hindi pwedeng bumalik ang nararamdaman ni Lawrence kay Meriam. Kung mangyari iyon—lalabas ang lahat ng kasinungalingan niya, at mawawala sa kanya si Lawrence.
Mariin niyang hinawakan ang gilid ng mesa.
“Hinding-hindi ko hahayaang mangyari iyon,” bulong niya sa sarili.
At sa kabilang dako, nakaupo si Lawrence sa mini-bar ng kanyang bahay. May hawak siyang baso ng alak habang nakatitig sa kawalan. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang nangyari kanina—ang muling pagkikita nila ni Meriam.
Napabuntong-hininga siya.
“Ang laki na talaga ng pinagbago mo…” bulong niya sa sarili.
Mas lalo itong gumanda, mas lalo itong naging kaakit-akit, at mas lalo itong naging mahirap kalimutan.
Bigla siyang natawa ng mahina sa sarili.
“Bakit parang hindi pa rin kita nakakalimutan?” tanong niya, kahit alam niyang masakit iyon para sa kanyang pride.
Ilang taon na ang lumipas. Akala niya ay tuluyan na niyang nalimutan si Meriam. Ngunit isang tingin lamang—bumalik ang lahat ng damdaming naipon noon. Ang saya, ang pagmamahal, at ang pangungulila.
Kinabukasan, isang mahalagang meeting ang nakatakda: ang finalization ng Memorandum of Agreement para sa isang malaking real estate project—isang condo at hotel development.
Gaganapin ang meeting sa isang eleganteng conference room sa lungsod.
Unang dumating sina Lawrence at Roselle. Magkatabi silang nakaupo habang naghihintay, ngunit hindi mapakali si Roselle. May kakaiba siyang pakiramdam.
Biglang bumukas ang pinto. Pumasok sina Meriam at Brandon. Sandaling natigil ang lahat. Nagkatinginan ang apat.
Napansin ni Lawrence kung gaano ka-close ang paglalakad nina Meriam at Brandon. Ang simpleng kilos ng dalawa ay may hindi maipaliwanag na tensyon—isang tensyon na pumupukaw sa kanyang damdamin.
Ano ang mararamdaman ni Lawrence kapag nalaman niyang hindi lang kaibigan ang tingin ni Brandon kay Meriam?
Hanggang kailan matitiis ni Roselle na makita si Meriam na unti-unting bumabalik sa buhay ni Lawrence?
Kapag nalaman na ni Lawrence ang buong katotohanan ng nakaraan, kanino siya maniniwala—kay Roselle o kay Meriam?
Paano kung ang babaeng minsang sinaktan niya… ang magiging susi sa pinakamalaking desisyon ng kanyang buhay?
Ano ang mangyayari kapag sa iisang proyekto muli silang mapilitang magtrabaho araw-araw?
Handa ba si Brandon na ipaglaban si Meriam kung sakaling bumalik ang dating pag-ibig ni Lawrence?
Sa tingin ninyo, ano ang mangyayari sa meeting na ito? Maglalaban ba ang nakaraan at kasalukuyan ni Meriam?
I-comment ang inyong hula at huwag kalimutang i-follow ang story para sa susunod na chapter.
- Writer
