chapter 9
1105 Words
“Mera.”
Napalingon siya sa tawag.
Siya’y tumambad sa isang tanawing pamilyar—ang dagat sa hapon, tahimik, humahaplos sa kanyang pakiramdam ng lungkot. Sa tabi niya, tahimik na umupo si Brandon, ang lalaking hindi basta kaibigan, kundi isang sandigan sa lahat ng oras ng pangungulila at pasakit.
“Kapag mag-isa kang nakaupo dito sa tabing dagat at malayo ang iyong tingin,” simula ni Brandon, mabigat ngunit mahinahon, “alam ko na kung ano ang dahilan nun.”
Huminga siya nang malalim, pilit pinag-iisa ang mga emosyon bago nagsalita.
“Nagharap na kaming tatlo kanina,” wika niya, habang niyayakap ang kanyang mga tuhod na tila sumasagip sa kanya mula sa bigat ng damdamin.
“Ikakasal na pala sila… ikakasal na sina Lawrence at Roselle.”
Parang may dumapo sa kanyang dibdib, isang panibagong bigat na bumabalot sa kanyang puso. Pinilit niyang maging matatag sa harap ni Brandon, ngunit sa bawat pagbabalik ng pangalan ni Lawrence sa isip niya, ramdam niya ang paggulo sa loob.
“Hanggang ngayon ba, hinahayaan mo pa rin ang sarili mong maapektuhan o masasaktan ka nila?” tanong ni Brandon, mahigpit ang titig. “Akala ko ba matagal mo na silang kinalimutan at iwinaksi sa isipan mo?”
Hindi siya nagsalita. Tahimik lamang siya, nakatingin sa alon ng dagat, iniisip ang bawat tanong.
“Kaya nga pinalitan natin ang Meriam,” patuloy ni Brandon, marahan ngunit may bigat. “At sinanay na tawagin ka sa pangalan na Mera. Para makalimutan mo na ang Meriam na dati’y marupok at mahina… dahil sa mga sakit na dinanas mo sa mga taong lumikha ng sugat sa puso mo.”
Ngunit hindi gano’n kadali, alam niya iyon. Hindi kadali kalimutan ang lahat, lalo na kung ang sugat ay naging ugat na sa puso.
“Hindi pala ganun kadali, Brandon… hindi ganun kadali kalimutan lalo na kung naging ugat na iyon sa puso mo,” wika niya, mahinahon ngunit may kirot na hindi maitatago.
“Dahil hanggang ngayon mahal mo pa rin si Lawrence…” dagdag ni Brandon, tila pinipilit basahin ang bawat lihim ng kanyang puso.
Hindi siya umimik. Sa ilalim ng katahimikan, inaamin niya sa sarili—oo, mahal pa rin niya si Lawrence. Hanggang ngayon, nakaukit pa rin sa puso niya ang pangalan nito.
Si Brandon…
Hindi lamang isang kaibigan. Isa siyang sandalan. Isa siyang gabay. Isa siyang taong maaasahan kahit sa pinakamadilim na sandali.
Siya ang inaanak ng yumaong ama ni Mera, at sa mahabang panahon, naging parang tunay na kapatid, kahit hindi niya iyon tinatawag na “kuya”. Sa bawat kilos, sa bawat salita, ramdam niya ang proteksyon at pangangalaga na dati’y wala sa kanya.
Sa mga sandaling iyon, muling bumalik sa isip ni Mera ang lahat ng nangyari—ang paratang, ang pagtatalo, ang pagkakalat ng kwintas. Ilang beses pa siyang nagpaliwanag kay Lawrence, pinilit ipakita na wala siyang relasyon kay Art, at hindi totoo na ibinigay niya ang kwintas sa lalaki. Lahat ng iyon ay sinubok niyang ipaliwanag, ngunit tila bawat paliwanag ay naglalaho sa hangin.
“Meriam, huwag ka na ngang gumawa ng kwento,” sabi ni Roselle noon, palaging nakadikit kay Lawrence. “Imposible naman na sa kwarto mo lang mawawala ang kwintas.”
“Hindi mo na mababago pa ang tingin namin sa’yo, Meriam,” dagdag niya, may halong galit at paninisi. “Isa kang manluluko, kaibigan at two-timer na girlfriend!”
Ang salitang “two-timer” ay tila martilyo sa puso ni Mera, dumurog sa kanyang buong pagkatao.
Tiningnan niya si Lawrence. Tahimik. Galit ang mukha, ngunit wala siyang binitiwan na salita. Hindi siya tinitingnan, hindi siya kinakausap.
“Lawrence, hindi mo na talaga ako kakausapin?” Mahina niyang tanong, halos magmakaawa na sa dating katipan. Ngunit wala—walang sagot.
Nang tumalikod siya, sa harap nina Roselle at Lawrence, hindi niya napigilan ang mga luha. Ang dating pinsan at bestfriend, na minsan ay nagbigay ng kaligayahan sa kanyang puso, ngayon ay isa nang bahagi ng sakit na kanyang dinadala.
Kinabukasan, nagpaalam siya sa kanyang Tita Giselle at Tito Joven. Uuwi siya sa probinsya. Mabuti na lamang at natapos na ang klase, ilang linggo bago magsimula muli ang bagong semestre. Sa kanyang pag-alis, pinilit niyang pilitin ang sarili na huwag mag-alala ang kanyang mga magulang, kahit na sa kanyang puso ay ramdam niya ang bigat ng pangyayaring iyon.
Sa probinsiya, muli niyang naramdaman ang katahimikan, ngunit ramdam niya rin ang sugat na hindi pa tuluyang gumaling. Isang sugat na dulot ng pag-ibig na minsang iniwan.
Doon pumasok si Brandon sa kanyang buhay.
Hindi lamang siya naging sandigan, kundi tulay din para mahanap ni Mera at ng kanyang ina ang yumaong ama. Nang matagpuan nila ang isa’t isa, si Brandon ang naging gabay at mentor, ang naging tagapayo sa bawat hakbang.
Ipinagkatiwala sa kanya ang lahat—ang lupa, bahay, at negosyo ng yumaong ama ni Mera. Siya ang naging silent guardian, tagapayo, at mentor sa bawat hakbang ni Mera sa buhay.
Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, may lihim si Brandon. Isang lihim na kung malalaman ni Mera, baka mabago ang lahat—baka hindi na niya kayang magtiwala.
Sa tabi niya ngayon, sa ilalim ng papalubog na araw, si Brandon ay nakatingin sa kanya. Tahimik, ngunit may bigat ang bawat titig.
“Dapat ba talagang tuluyang kalimutan ni Mera si Lawrence?” tanong ni Brandon, tila nakikinig hindi lamang sa kanyang boses kundi sa bawat damdamin niya.
Si Mera… nakatingin sa dagat. Iniisip ang bawat pangyayari. Ang bawat paratang. Ang bawat pag-ibig na nawala.
“Hindi ko alam,” bulong niya sa sarili. “Hindi ko alam kung hanggang kailan ko tatanggapin ang sakit.”
Ngunit sa tabi niya, si Brandon ay nandiyan. Palaging nandiyan. Hindi lumalayo. Hindi nagbabago. Ang presensya niya ay parang sinasabi: Hindi ka nag-iisa.
At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, naramdaman ni Mera ang isang liwanag sa loob ng dilim.
Hindi pa handa ang puso niya para sa bagong pag-ibig. Ngunit sa tabi ni Brandon… may pakiramdam siyang unti-unti siyang muling itinatayo mula sa mga labi ng nakaraan.
Si Lawrence ay nanatiling alaala—masakit, ngunit may aral.
Si Brandon ay kasalukuyan—tahimik, maaasahan, at palaging nandiyan.
Ang sugat sa puso ni Mera ay unti-unti nang natutong maghilom. Ngunit ang tanong ay nananatili:
Dapat na ba talagang tuluyang kalimutan ni Mera si Lawrence?
O may pag-asa pa ang pusong minsang nasugatan, para sa bagong simula?
Comment your thoughts below. Comment “Brandon” kung gusto mong mas lalong sumulong ang chapter tungkol sa kanya at “Lawrence” kung gusto mong pagtuunan ang nakaraan at komplikasyon ng damdamin ni Mera sa kanya.
- Writer
