Chapter 8
1091 Words
Hanggang sa mga sandaling iyon, ramdam pa rin ni Meriam ang bigat sa kanyang dibdib—isang bigat na tila may sariling buhay, unti-unting humihila sa kanya pababa.
Hindi iyon simpleng lungkot.
Hindi rin basta alaala.
Kundi isang uri ng sakit na kahit gaano mo pilitin kalimutan, bumabalik at bumabalik—parang alon na paulit-ulit hinahampas ang pampang ng kanyang puso.
Ang bawat salitang binitawan nina Roselle at Art noon ay tila ukit na sa kanyang isipan. Hindi na iyon mabura. Paulit-ulit iyong tumatakbo sa kanyang alaala—parang sirang plaka na hindi na marunong tumigil.
Sinubukan niyang kumbinsihin ang sarili.
“Kalimutan mo na.”
“Matagal na ‘yon.”
“Wala na ‘yon.”
Pero hindi gano’n kadali.
Dahil ang totoo—
Hindi pa siya tuluyang nakakaalis sa nakaraan.
Ang mga alaala ng pagkakanulo…
Ang mga salitang hindi niya nasabi…
Ang mga luhang pinigilan niya noon…
Lahat ng iyon ay sabay-sabay bumabalik sa kanya, na para bang sinasadya siyang saktan muli.
Akala niya’y natapos na ang lahat.
Akala niya’y naiwan na lamang sa kahapon ang sakit.
Ngunit nagkamali siya.
Dahil nang muli niyang makita si Roselle—
Parang may kumidlat sa kanyang isipan.
At sa isang iglap—
Lahat ng alaala ay bumalik.
Parang isang pelikulang pilit ipinapanuod sa kanya, kahit ayaw na niyang makita.
Doon niya napagtanto—
Hanggang ngayon, nakatali pa rin siya sa sakit ng nakaraan.
Ang mga pangakong nasira.
Ang mga tiwalang nabasag.
Ang mga damdaming hindi niya naipaglaban.
Lahat iyon ay parang muling bumalik, isa-isa siyang sinasaktan.
At nang makita niya si Lawrence—
Mas lalo niyang naramdaman ang bigat.
Hindi niya maialis sa isip ang mga salitang binitawan nito noon.
Ang galit sa boses nito.
Ang sakit sa mga mata nito.
At higit sa lahat—
Ang huling linya na tuluyang sumira sa kanya.
“Simula ngayon, wala na tayo… kalimutan mo na ako.”
Hanggang ngayon, dinadala pa rin niya ang bigat ng mga salitang iyon.
Parang kahapon lang nang marinig niya iyon.
Parang kahapon lang nang gumuho ang mundo niya.
Ang lahat ng pinangarap niya.
Ang lahat ng pinanghawakan niya.
Sa isang iglap—
Nawala.
Nagmistulang abo sa hangin.
At kahit gaano niya gustong takpan ang sugat—
Naroon pa rin ang hapdi.
Tahimik.
Pero totoo.
Isang luha ang kusang tumulo mula sa kanyang mata.
Hindi niya napigilan.
At sa pagpatak nito—
May isang alaala ang muling sumagi sa kanyang isipan.
Ang kwintas.
Nakangiti si Meriam noon habang hawak ang maliit na kahon.
Dahan-dahan niya itong binuksan, at sa loob ay nakita niya ang kwintas—isang simpleng bagay, ngunit may dalang kahulugan na hindi matutumbasan ng kahit anong materyal na halaga.
Ngumiti siya.
Hindi dahil sa ganda nito—
Kundi dahil sa taong nagbigay.
“Ang bait talaga ng pinsan at best friend ko…” bulong niya sa sarili. “Ang bait ni Roselle.”
Maingat niyang hinawakan ang kwintas, parang takot na baka masira ito.
Parang iyon ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
Hindi dahil sa ginto ito.
Kundi dahil sa simbolo nito—
Pagkakaibigan.
Pagmamahal.
Tiwala.
Matapos niya itong pagmasdan, dahan-dahan niya itong ibinalik sa maliit na kahon.
Ipinatong niya iyon sa mesa sa tabi ng kanyang kama.
“Mamaya na kita itatago ha?” bulong niya, parang kausap ang kwintas. “Diyan ka lang muna.”
Pagkatapos, tumayo siya.
May naisip siyang gawin.
Tutulungan niya si Aling Betsy sa paglalaba.
Hindi siya pinipilit.
Hindi siya inuutusan.
Pero kusa niyang ginagawa iyon.
Para sa kanya, iyon ang paraan niya para makabawi sa kabaitan ng Tita Giselle at Uncle Joven.
Isang simpleng paraan ng pasasalamat.
“Bes, magpapatulong sana ako sa’yo,” tawag ni Roselle.
Napalingon si Meriam, nakangiti pa rin.
“Ano ‘yon, bes? Sabihin mo lang,” sagot niya. “Malaki kaya ang utang na loob ko sa’yo—lalo na sa kwintas.”
Ngumiti si Roselle.
Ngunit sa likod ng ngiting iyon—
May ibang ibig sabihin.
“Hay naku, bes,” sagot niya, “kusang loob ko ‘yon. Regalo ko ‘yon sa inyo ni Lawrence.”
Saglit siyang tumingin sa leeg ni Meriam.
At doon niya napansin—
Hindi nito suot ang kwintas.
Isang lihim na kislap ang dumaan sa kanyang mga mata.
“Saan ka pupunta?” tanong niya.
“Sa laundry area,” sagot ni Meriam. “Tutulungan ko si Aling Betsy.”
“Sige, wag na lang,” sabi ni Roselle. “Ayokong abalahin ka pa.”
Ngunit sa loob niya—
May plano na siyang binubuo.
Hindi suot ang kwintas.
Ibig sabihin—
Nasa kwarto.
Perpektong pagkakataon.
Habang abala si Meriam sa paglalaba, walang makakapansin.
At wala ring makakapigil.
Tahimik niyang pinanood si Meriam na lumayo.
At nang makasigurong wala na ito—
Kumilos siya.
“Ano ‘to?” tanong ni Art, nakakunot ang noo habang hawak ang kwintas.
“Kwintas ‘yan, tanga ka ba?” iritang sagot ni Roselle. “Hindi mo ba nakikita?”
Napakamot si Art sa ulo.
“Oo nga, kwintas,” sagot niya. “Pero anong gagawin ko dito?”
Napangiti si Roselle.
Isang ngiting malamig.
Isang ngiting puno ng plano.
“Ganito ang gagawin natin…”
Dahan-dahan niyang ipinaliwanag ang plano.
Isang planong sisira sa tiwala.
Isang planong dudurog sa relasyon.
Isang planong magpapabagsak kay Meriam.
“Ayokong pumalpak ka,” madiin niyang sabi. “Gumastos ako para sa kwintas na ‘yan.”
“Relax ka lang,” sagot ni Art. “Magagawa natin ‘to.”
Ngumisi ito.
“At makakaganti na rin ako kay Meriam.”
“Ang mahalaga sa’kin,” malamig na wika ni Roselle, “masira sila ni Lawrence.”
At sa sandaling iyon—
Tuluyan nang nabuo ang plano.
Pagbalik ni Meriam sa kanyang kwarto—
Napahinto siya.
Parang may mali.
Agad niyang nilapitan ang mesa.
Ngunit nanlaki ang kanyang mga mata.
Wala na ang kahon.
Wala na ang kwintas.
Biglang bumilis ang t***k ng kanyang puso.
“Hindi… hindi pwede…”
Agad siyang naghanap.
Sa mesa.
Sa kama.
Sa drawer.
Sa ilalim ng unan.
Sa bawat sulok ng kwarto.
Ngunit wala.
Parang naglaho.
Parang may kumuha.
Parang may sadyang kumuha.
Napalunok siya.
Ang unang pumasok sa isip niya—
Si Roselle.
Ano ang sasabihin niya kapag nalaman niya?
Paano kung isipin niyang pinabayaan ko?
“Hindi… dito ko lang ‘yon inilagay…” bulong niya sa sarili.
Unti-unting kumapit ang kaba sa kanyang dibdib.
Hindi lang dahil sa nawala ang kwintas—
Kundi dahil hindi niya alam—
Na sa pagkawala nito—
Nagsimula na pala ang pagbagsak ng kanyang mundo.
- Writer
