chapter 7
1273 Words
Nang tumalikod si Meriam kay Lawrence, hindi na siya lumingon pa.
Dire-diretso siyang naglakad palabas ng gusali—mataas ang noo, tuwid ang likod, at matatag ang bawat hakbang. Sa panlabas, mukhang kontrolado niya ang sarili.
Pero sa loob—
Unti-unti siyang nadudurog.
Sa totoo lang, buong akala niya ay nakalimutan na niya si Lawrence.
Akala niya’y ang sakit ng kahapon ay tuluyan na niyang nailibing sa mga lumipas na taon. Akala niya’y sapat na ang panahon para pahupain ang sugat.
Ngunit nagkamali siya.
Dahil sa sandaling muli niya itong nakita—
Parang may kumidlat sa kanyang puso.
Isang iglap ng sakit.
Isang pamilyar na kirot na pilit niyang kinalimutan.
At lalo iyong lumalim nang marinig niya ang mga salitang iyon mula kay Roselle—
“Engaged na kami ni Lawrence.”
Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa kanyang isipan.
Parang martilyong paulit-ulit na pumupukpok sa kanyang dibdib.
Parang basag na plaka na hindi tumitigil.
Sa loob-loob niya, gusto niyang magwala.
Gusto niyang sumigaw.
Gusto niyang isumbat ang lahat.
Gusto niyang itanong—
Bakit?
Bakit sa kanilang dalawa pa?
Pero pinigilan niya ang sarili.
Pinili niyang manahimik.
Pinili niyang maglakad palayo.
At mabuti na lamang—
Dahil kung nanatili pa siya roon kahit isang segundo pa, baka nakita nila ang isang luhang pilit niyang pinipigilan.
Isang luhang hindi niya hahayaang makita ng kahit sino.
“Blessing in disguise.”
Iyon ang tawag sa kanya ni Brandon noon.
Isang babaeng nasaktan, pero hindi tuluyang nawasak.
Isang babaeng iniwan, pero hindi nagpaiwan sa sakit.
Paglabas niya ng gusali, agad siyang nagtungo sa kanyang kotse kung saan naghihintay ang kanyang driver.
“Manong Rey,” mahinahon niyang wika kahit bahagyang nanginginig ang kanyang tinig, “sa Mer Low’s Beach Resort tayo.”
Tumango ang matandang driver.
“Okay po, Ma’am.”
At agad nitong pinaandar ang sasakyan.
Habang binabaybay ng kotse ang kalsada, tahimik lamang si Meriam.
Ngunit sa loob ng kanyang isipan—
Isang magulong bagyo ang sumisiklab.
Paulit-ulit na nagpa-flashback ang mga alaala.
Mga salitang hindi niya kailanman nakalimutan.
Mga paratang.
Mga kasinungalingan.
Mga sandaling bumago sa takbo ng buhay niya.
At muli niyang narinig ang boses ni Roselle—
Matalim.
Puno ng galit.
At puno ng paninisi.
“Hindi ko lubos akalain, Meriam, na lolokohin mo kami ng ganito ni Lawrence!”
“Sobrang laki ng tiwala namin sa’yo… pero parang ang dali lang sa’yo sirain ang pagkakaibigan natin!”
Bumalik siya sa araw na iyon.
Sa lugar na minsan ay puno ng tawanan.
Sa maliit na cottage garden ng kanilang eskwelahan—ang dati nilang tambayan.
Doon.
Doon nagsimula ang lahat.
Doon siya hinusgahan.
Doon siya iniwan.
Nasa cottage sila noon.
Siya at si Lawrence ay abala sa paggawa ng kanilang school project.
Tahimik.
Masaya.
Normal na araw.
Hanggang sa dumating sina Roselle at Art.
Hindi niya makakalimutan ang ekspresyon ni Roselle noong araw na iyon—
Hindi iyon ang Roselle na kilala niya.
May galit.
May sakit.
At may kung anong hindi niya maintindihan.
“Ano bang sinasabi mo, Roselle?” tanong niya noon, litong-lito. “May mali ba akong nagawa?”
Ngunit hindi iyon sinagot ni Roselle.
Sa halip, mas tumindi pa ang galit nito.
“Huwag ka nang magpanggap, Meriam!” sigaw nito. “Sinabi na sa akin ni Art ang lahat! Magkasintahan pala kayong dalawa!”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Meriam.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Ano?” halos pabulong niyang sambit. “Anong sinasabi mo? Hindi totoo ‘yan!”
Ngunit hindi na siya pinakinggan.
“Grabe ka!” patuloy ni Roselle. “Niloloko mo si Lawrence! Nakikipagrelasyon ka kay Art habang kayo pa? At ako—niloko mo rin ako!”
Napatingin si Lawrence sa kanya.
At iyon ang unang pagkakataon—
Na nakita niya ang pagdududa sa mga mata nito.
“Hindi totoo ‘yan,” mabilis niyang paliwanag. “Tapat ako sa’yo, Lawrence. Hindi kita niloloko.”
Ngunit bago pa siya makapagpaliwanag nang buo—
Nagsalita si Art.
“At ang galing mo pa talagang mag-deny, Meriam,” ani nito na parang may kasamang panunuya. “Kaya pala sinabi mo sa’kin na sikreto lang muna tayo.”
Parang may sumabog sa loob ni Meriam.
“Anong pinagsasabi mo?” galit niyang sabi. “Alam mong hindi totoo ‘yan!”
Hindi niya kailanman minahal si Art.
Ni hindi niya ito sinagot.
Simula pa lang, alam na niyang may mali dito.
Hindi niya kayang ipagpalit si Lawrence.
Hindi niya kayang lokohin ang lalaking buong puso niyang minahal.
“Art,” madiin niyang sabi, “gumagawa ka lang ng kwento. Hindi ko alam kung anong gusto mong palabasin—pero hindi totoo ang sinasabi mo!”
Ngunit parang walang nakikinig.
“Talaga?” singit ni Roselle. “Eh ano ‘yung nakita ko? Isang gabi—magkasama kayo. Magkahawak pa ang kamay ninyo.”
Napakunot ang noo ni Meriam.
“Ano?” gulat niyang sagot. “Roselle, di ba magkasama tayo nung gabing ‘yon? Ikaw pa nga ang nanlibre sa’kin ng balut—”
Ngunit bago pa siya makapagtapos—
May inilabas si Art.
Isang bagay na nagpatigil sa kanyang mundo.
Isang kwintas.
Ang kwintas na ibinigay sa kanya ni Roselle.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Paano…?” halos hindi niya maibulong.
“Hindi ba ibinigay mo ‘to sa’kin?” ani ni Art. “Sabi mo simbolo ‘to ng pagmamahal mo.”
“Hindi!” agad niyang sigaw. “Hindi ko ‘yan ibinigay sa’yo!”
Ngunit huli na.
Dahil nagsalita na si Lawrence.
“Tama na!”
Ang sigaw nito ay puno ng galit.
Puno ng sakit.
“Meriam,” madiin nitong sabi, “kung totoo man ang lahat ng ‘to… tigilan na natin!”
Parang gumuho ang mundo ni Meriam.
“Lawrence… hindi ako nagsisinungaling,” umiiyak niyang sabi. “Hindi kita niloloko—”
“Simula ngayon,” putol nito, “wala na tayo.”
Parang may sumaksak sa kanyang dibdib.
“Kalimutan mo na ako.”
“At ayoko nang makita ang mukha mo.”
Iyon ang huling salita na narinig niya mula sa lalaking minahal niya.
At sa sandaling iyon—
Tumakbo siya.
Tumakbo palayo.
Habang ang mga luha ay sunod-sunod na bumabagsak sa kanyang pisngi.
Hindi siya makapaniwala.
Na sa isang iglap—
Natapos ang lahat.
Ang pagmamahal.
Ang tiwala.
Ang lahat ng pinagsamahan nila.
At hanggang ngayon—
Hindi pa rin niya alam ang buong katotohanan.
Hindi niya alam kung bakit nagsinungaling si Roselle.
Kung bakit biglang nagbago ang lahat.
Kung magkasabwat ba sina Roselle at Art—
O kung may mas malalim pang dahilan.
Bumalik si Meriam sa kasalukuyan.
Nasa loob pa rin siya ng sasakyan.
Tahimik.
Ngunit ang kanyang mga mata ay nakatingin sa malayo.
Hindi na siya umiiyak.
Hindi na siya ang babaeng iyon.
Pero ang sakit—
Nandoon pa rin.
Tahimik.
Nakatago.
Naghihintay.
Habang papalapit ang sasakyan sa Mer Low’s Beach Resort, unti-unting tumigas ang kanyang ekspresyon.
Kung dati ay umiiyak siya—
Ngayon, handa na siyang lumaban.
Dahil ang babaeng minsang tumakbo palayo sa sakit—
Ay babalik.
Hindi para umiyak.
Kundi para malaman ang katotohanan.
At kung kinakailangan—
Para maningil.
Kung nabitin ka sa kabanatang ito…
Tutukan ang susunod upang malaman ang buong katotohanan sa likod ng kasinungalingan.
Sino nga ba ang nagsimula ng lahat?
Ano ang tunay na nangyari sa kwintas?
At ano ang papel ni Brandon sa pagbabalik ni Mera?
Comment “Brandon” kung gusto mong malaman ang koneksyon niya kay Mera
Comment “Kwintas” kung gusto mong matuklasan kung paano ito napunta kay Art
Huwag kalimutang i-follow at i-add sa library ang kwento para tuloy-tuloy mong masubaybayan ang bawat rebelasyon.
- Writer
