Maid For You (Filipino) my version

author's note: hi! sa mga magbabasa po sa story ko maraming salamat po at sana po ma gustuhan niyo. pasinsya na din po kung may mapapansin kayong maling grammar or salita sa mga tagalog ko at english, hehehehe i'm not sure po kasi sa mga tagalog ko at purely bisaya po ako.. maraming salamat po in advance Simula: "ma, pa, kaon namo. asa sila lovi og jun jun? (ma, pa, kain na po kayo. nasaan po sila lovi at jun jun?") tanong ko kina mama at papa. tapos na kasi akong maghain ng hapunan namin, at tinawag ko sila sa sala. nanunuod sila ng tv. 'hay nako, si cardo na naman. kailan kaya matatapos yan? walang kamatayan naman 'yang si cardo. ano kayang agimat gamit nya? baka naman mabibili lang yan sa quiapo.' sa isip ko "naa sa gawas ("nasa labas ng bakod") sabi ni mama Nabalik ako sa wisyon ko ng marinig kong sinabi ni mama. Kaya tinungo ko na ang labas papunta sa likod ng bahay. Maliit lang ang mansyon namin char 'mansyon' sana all talaga mansyon ang bahay, kung titignan nyo siguro parang apartment type lang ang bahay may maliit na kusina parang walong tao lang pwede magsiksikan pag sumobra na magigiba na kusina namin hahahaha. Hindi ko na siguro kailangan e describe ng masyado ang bahay namin basta kasya kaming lima may bubong at may matutulogan kami hehehehe.... Ako nga pala si Ana Monticlaro, 3rd year college taking up bachelor of elementary education (beed), mahilig kasi ako sa mga bata pati na sa isip bata hehehe joke lang. Taga cagayan de oro city (cdoc) kami the city of golden friendship. Si mama ko, pangalan nya si sarah hindi sarah G ha mas maganda mama ko wag na mag react ako sumulat e. Sarah Monticlaro ang butihing may bahay, house wife lang si mama ayaw kasi ni papa na magtrabaho si mama gusto niya nasa bahay lang si mama. Ang papa ko naman ay walang iba kundi si matteo, oo tama kayo ng basa di nga lang Guidicelli baka isipin 'nyo sila parents namin maganda lang lahi namin pero hindi kami artista. Matteo Guidicelli este Monticlaro pala ang napaka gwapo kong papa at butihing ama at asawa, kinakaya nya lahat para lang makaahon kami sa kahirapan at sa awa naman ng panginoon na iraos naman.. na bibili naman namin ang mga luho namin pero wag masyadong umasa ang mga damit namin na bibili lang sa halagang 50-100 pesos uso na ngayon nyan. May dalawa akong kapatid sila lovi at jun jun, nasa senior high na si lovi mag ka college na rin siya next year at si matteo jr o mas kilalang jun jun ang bunso ng aming pamilya nasa elementary palang sya ngayon grade 5. But wait, may bad news pala ako sa inyo, hindi na pala ako makakapag aral sa susunod na pasokan. Kinausap ako ni papa kanina hindi na daw nya kayang suportahan ang pag aaral ko may nangyari daw kasi sa kompanya nila at kina kailangan daw bawasan ang sahod ng mga empleyado para maka survive at hindi ma punta sa bankruptcy. Syempre ang lola nyo umiyak masakit para sa 'kin pero tanggap ko naman nanghihinayang lang ako dahil 1 year na lang makakapag tapos na ako, si lovi hindi pweding huminto kasi mas OA yon mag react. Last week lang, nawala yong panyo nya. Grabe ang sakit nya sa tainga umiyak promise parang namatayan ng jowa ang peg ang ending nasa basket lang pala hindi pa nalalabhan jusmeyo. □ting□ bigla akong napahinto sa paglalakad ng may na isip kasi ako paano kaya 'kong tawagan ko si ate yan yan yong pinsan ko na nagtatrabaho sa manila. Noong isang buwan kasi tumawag siya para magpatulong maghanap ng kasambahay para daw sa anak ng amo n'ya. Matanda na ang pinagsisilbihan ng pinsan ko, lola ang tawag nya at ang mga anak niya daw ay may kanya kanya ng pamilya at yong panganay ang nangangailangan ng katulong. 'Tatawagan ko mamaya si ate magbabasakali ako.' Sabi ko sa isip ko. Pinagpatuloy ko na ang paglalakad at natanaw ko na sila mula sa b****a ng pintuan. "Lovi!...... junjun!......" sigaw ko sa kanila, naglalaro kasi sila ng habolhabolan. ewan ko ba dito kay lovi parang bata kung umasta. "Unsa man te?" ("Ano po ate?")Sigaw pabalik ni lovi "Hali namo mangaon na... paghugas namog kamot." ("Hali na kayo kakain na tayo... mag hugas na kayo ng kamay..") sagot ko naman Nag uunahan naman silang dalawa tumakbo patungo sa loob at ako naman sumunod na din sa kanila. 'Nako itong dalawa talaga napakakulit.' Pagdating ko sa kusina nandon na ang dalawa kong kapatid. 'Ang bilis naman nilang maghugas ng kamay.' Na upo na rin ako sa tabi ni mama. Si papa ang nasa unahan sa kaliwa naman ang mga kapatid ko at kami ni mama sa kanan. Masaya akong tinitignan sila habang kumakain kami. Pag ganitong nasa hapag kainan kami ay ginagawa nila mama at papa na kumustahin ang araw namin sa school o sa mga activities namin sa araw-araw. Ma mi-miss ko ang ganitong mga moments kapag umalis na 'ko. .......... Andito kami ngayon lahat sa sala nanununod ng tv tapos na kasi kaming maghaponan. nag kukwentuhan na lang kami dito while watching tv 'char! Ingles yon ha para sosyal' okey btw huminga ako ng malalim para humugot ng lakas ng loob para sabihin kina mama at papa ang plano ko... tumawag na kasi ako kay ate yan yan kanina bago ako sumali sa kanila dito sala.. "Ma, pa. Naa koy e ingon sa inyo." (May sasabihin sana ako sa inyo.") Tawag pasin ko sa kanila "Unsa man nak?" (Ano yon anak?") Si papa "Hmmm... koan nanawag ko kay ate Yan-yan ganina. Og nangutana ko kung gapangita pa ba ang anak sa iya amo og katabang." (Hmmm... kasi tumawag ako kanina kay ate Yan-yan. Tinanong ko kung naghahanap pa rin ba ang anak ng amo 'nya ng kasambahay.") "Nganong nangutana man ka?... magtrabaho ka dadto?" (Bakit mo tinatanong?... magtatrabaho kaba don?" Kunot nuong tanong ni mama Alam kong mabibigla sila sa desisyon ko at hindi sila papayag na malayo ako sa kanila pero ito na lang kasi ang paraan para matulongan ko sila sa pag aaral sa mga kapatid ko. "Oo unta." ("Opo sana.") Sabi ko sabay yuko ko ng ulo "Ngano man dito?... layo man kaayo tong manila, pwede man na danhi na lang ka mangita. Nganong dadto pa man?" ("Bakit doon pa?... ang layo ng manila, pwede ka naman dito sa atin maghanap ng trabaho. Bakit doon pa?") Mahinahong tanong ni papa Huminga ulit ako ng malalim bago magsalita. "Pa, dako man jud ang pasweldo dadto. Mas matabangan tika pag dadto ko magtrabaho. Danhi sa ato bisang maka kita kog trabaho nga tsada o pang office gamay ra japon sweldo, dili parya dato nga bisang katabang dagko kaayo og sweldo. Dili na nimo kailangan na mag side line og si mama dili na niya kailangan mag laba sa lain. Please pa, ma, gusto ko maka tabang sa inyo. Dili nako kaya motan aw na lang nga galisod mo para sa amoa mag igsuon. Sakit sa ako na makita mo nga hago na kaayo para lang naa moy ika hatag sa amo, nga pwede ra man unta ko maka tabang sa inyo. Promise humanon nako ang ako pag eskwela dadto, basing naay eskwelahan dadto nga ga dawat og night shift." (Pa, malaki po kasi pasahod do'n. Mas matutulongan ko po kayo pag do'n ako mag tatrabaho. Dito sa 'tin kahit maka hanap ako ng magandang trabaho o kahit pang office pa, maliit pa rin ang sweldo di tulad do'n kahit katulong malaki ang sahod. Hindi mo na kailangan mag side line at si mama di na 'nya kailangan maglabada sa iba. Please pa, ma, gusto kong maka tulong sa inyo. 'Di ko kayang makita kayong nahihirapan para lang sa amin' mag kakapatid. Masakit sa 'kin na makita kayong pagod dahil lang sa gusto nyong may maibigay sa ami'n, na pwede rin naman akong maka tulong sa inyo di ba?. Promise magtatapos ako ng pag aaral ko do'n baka maka hanap ako ng paaralan na tumatanggap ng night shift." Mahabang litanya ko habang tumititig sa kanila. Sana payagan nila ako dahil ito lang talaga ang na isip kong paraan para maka tulong. Napa tingin ako kay papa ng makita ko s'yang huminga ng malalim bago ako tignan. "Sige, kung kana imong gusto. Dili kanamo pug ngan pero mag tawag ka perme sa amo pag naa kay bakante nga oras para dili pud mi mabalaka nimo danhi." ("Sige, kung yan ang gusto mo. Hindi ka namin pipigilan pero tumawag ka palagi pag may bakanting oras ka para hindi kami mag alala dito.") Sukong saad ni papa sa 'kin "Salamat pa." Sabi ko kay papa sabay tayo at yumakap sa kanya.. humiwalay ako ng kunti kay papa para lingonin si mama.. tinignan ko siya habang hinihintay ko ang sasabihin nya. Kita ko sa mga mata ni mama na ma e iyak na s'ya, kaya tuloyan ko ng inalis ang pagkakayakap kay papa para lapitan naman si mama at yakapin. Na e iyak na rin ako, first time kasi mangyari ito na malalayo ako sa kanila at hindi ko alam kung kailan ako makakabalik. "Wala na koy mahimo... nag desisyon naman ka... ang ako lang nga mag ayo-ayo ka dadto kay daghan raba mga daotan nga tao dadto." ("Wala na akong magagawa... nag desisyon ka na... ang sa akin lang ay mag e ingat ka doon kasi maraming masasamang tao do'n.") Wika ni mama na umiiyak na habang yakap yakap ako. Naramdaman ko rin na yumakap na rin si papa at ang mga kapatid ko. "Ma miss ka namo ate Ana." ("Ma mimiss ka namin ate Ana.") Saad ni Lovi sabay yakap sa'kin "Mao jud te ma miss ka namo... Wala nami maduolan pag magbuhat mi project." ("Oo nga ate ma mimiss ka namin... wala na kaming malalapitan pag may project kami.") Umiiyak na sabi ni Jun-jun. humiwalay na rin ako sa pagyakap kay mama at lumapit sa mga kapatid ko.. umupo ako sa ginta nilang dalawa at inakbayad silang pareho.. "Si Lovi na ang mutabang sa imo pag naa kay project." ("Si Lovi na ang bahala sayo pag may project ka.") Bumaling naman ako kay Lovi. "Lovi, tabangi baya si Jun-jun sa iya mga project og assignment ha... Ayaw sige laag." ("Lovi, tulongan mo si Jun-jun sa mga project at assignment n'ya ha... wag palagi lakwatsa.") Sabi ko at ti nap ang balikat nya. lumapit naman si papa at mama at Niyakap ko na lang sila ng mahigpit. Parang namimiss ko na sila kahit di pa ako umaalis. Nasa ganoong eksena kami at walang humpay na nag e iyakan. Hindi pa nga ako umaalis grabe na ang sakit paano na kaya pag dumating na talaga ang oras na aalis na ako. Bigla namang bumitaw si Lovi sa pagkakayakap sa'min ng may ma alala s'ya. "Ate, dawbi si kuya Denzo?... na ignan na nimo siya sa imong plano?" ("Ate, paano si kuya Denzo?.... na sabi mo na ba sa kanya ang plano mo?") Saad ni Lovi, "Oo nga anak." Sigunda ni mama Bigla naman akong na pahinto sa pag iyak at kumalas na din sa pag kakayakap sa kanila. Oo nga pala hindi ko pa na sabi sa kanya ang plano ko. Na wala sa isip ko kanina pagkatapos kong tawagan si ate Yan-yan plano ko sanang tawagan s'ya agad para ipa alam sa kanya ang plano ko at naka pag desisyon na din ako. Haayy.... bukas na lang siguro, makikipag kita ako sa kanya bukas para personal kong masabi sa kanya. Nako! Parang kailangan kong mag isip ng magandang ideya paano s'ya lambingin para ma papayag ko. "Wala pa nako na ingon sa iya." ("Hindi ko pa na sabi sa kanya.") Sagot ko na lang.