She's The Secret Billionaire

STSB #5

Rolyn POV

KINABUKASAN ay pumasok ako ng maaga, pagdating ng tanghali at kompleto kami sa cafeteria pero wala kaming imikan ni Glaiza, di ko pa rin nagustuhan ang sinabi niya kahapon. Buhay ko ito, kaya walang dapat makialam. Panay ang subo ko ng magsalita si Nickie.

"Ganito na lang? Walang usapan sa isa't-isa?" sabi nito.

"Bakit di mo tanungin ang magaling n'yong kaibigan!" Sarkatikong sambit ni Glaiza. She elegant eat her food. Pinapamukha talaga sa akin na mali ang desisyon ko.

"Wala namang mali sa ginagawa ko ahh! Masama bang maghanggad ng simpleng buhay? My grandparents rise us like that, iminulat nila kami ni Bea sa gano'n pamumuhay, simpleng pamumuhay!" Paliwanag ko sa kanya. Di lang iisang beses na ipinaliwanag ko ito sa kanila.

"Pero bakit si Bea? She lives in luxury life not like you?" Napabugtong-hininga na lang ako.

"Kasi, no'n pa man ay gano'n na ang gusto ni Bea, not like me na gustong ipagpatuloy ang simpleng buhay!" Paliwanag ko sa kanila.

"Whatever, basta di ako pabor sa gusto mo!" sabi nito sabay tayo.

Isang bugtong-hininga muli ang aking pinakawalan. "Gano'n na lang ba iyon kahirap tanggapin?" tanong ko kay Nickie.

"I don't know, Maybe she just doesn’t understand of what you want to happen into your life." She said. "You know, Glaiza lived a luxurious life, so, she probably doesn't really understand what you're doing. So have more patience on her. A little more patience, Lyn." I just sighed at what Nickie said. She the only one who understands me bukod pa kay Eva.

"Alam ko naman iyon eh. Kaya siguro ibinigay kayo sa akin!" Ngiti kong sabi dito.

HANGGANG ngayon ay di pa rin kami okay Glaiza, kasalanan ko bang di niya maintindihan ang gusto kong buhay.

"Ang lalim ng iniisip mo ah!" Isang bugtong-hininga ang pinakawalan ko.

"Can you stay away from me, don't you understand that I don't want you to be my friend?" I told to her. Why is it so hard to understand na ayaw kong maging kaibigan siya.

Tumayo ako ay iniwan ko siya, pero hinawakan niya ang braso ko. "Please, gusto ko lang namang maging kaibigan ka." Pagsusumamo nito sa akin.

Agad kong iwinaksi ang kamay nito sa aking braso. "Try more harder. My trust is not easy to gained , work hard first, before you become my friend and earn my trust." sabi ko sabay talikod sa kanya.

Iniwan ko siya do'n na nakatayo, di ko talaga agad na ibibigay ang tiwala ko, kahit na ganito ang pinili kong buhay.

Di lang naman siya ang ginanon ko. Pati sila Nickie at Glaiza, they knew I was the heir to billions assets. So my lawyer’s advice shouldn’t be immediately trusted, especially if they know I’m a billionaire. I inherited my grandparents ’property from my mother and my father. Even though my grandfather knew I was an illegitimate child they still gave me an inheritance. But I thought it was small, but it wasn't. I inherited too much from them.

Siguro kaya di ko agad ibibigay ang tiwala ko dahil baka pera ko lang ang habol nila. Baka lokohin lang nila ako, kagaya ng ginawa ng ex kong gago. Mabuti na lang talaga ay di ko sinabi sa kanya kong sino talaga ako. Baka ipakidnap pa ako ng gago.

Umuwi na lang ako sa apartment ko. Kahit na mabigat ang loob ko, dahil hanggang ngayon ay di pa rin kami bati ni Glaiza ay pinilit kong pasiyahin ang ambeince ng paligid ko. Naglinis ako sa buong apartment, para lang talagang malibang ako.

"Itigil mo na nga iyan!" Di ko siya nilingon, ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa.

"Sabi ng itigil mo eh!" sigaw nito sa akin, sabay kuha ng walis at dustfan sa akin.

"Ano bang problema mo, Eva!" sigaw ko pabalik dito. Pilit kong binabawi sa kanya ang walis at dustfan, pero iniiwas niya ito.

"Ayaw mo kasing makinig eh!" sabi nito. "May road trip tayo!" Napalingon ako.

"Wala akong sasakyan!" sabi ko. Di ko na lang pinilit na makuha sa kanya ang mga gamit.

"Anong wala? Ang rami-rami nga ng sasakyan nyo."

"Ayaw kong gamitin iyon at isa pa di akin iyon." sabi ko dito.

"My God, Lyn! Pati ba naman ito."

"Sasama ako, pero makikisakay lang ako sa inyo." sabi ko.

"Oo na!"

Kinabukasan ay maaga nila akong sinundo. Dahil nga wala akong sasakyan, kaya kay Eva na lang ako nakisakay. Isa-isang inilagay ni Brent ang gamit ko sa compartment.

"Bakit pa ba natin sinundo iyan? Sagabal lang iyan eh. Marami sasakyan, pero nakikisakay!" Singit ni Glaiza. Napapikit na lang ako.

Ayaw kong patulan si Glaiza, dahil may pinasamahan din kami. Tinapik ni Eva ang aking balikat.

"Just, calm down!" bulong nito. Alam kasi nito na malapit ng maputol ang pagpipigil ko.

"Stop it, Glai. Baka di mo magustuhan ang sasabihin ni Lyn, you know her." Pigil ni Nickie dito.

"Then, I am not afraid of her. Sino ba siya? Bilyonarya na nagpapanggap na mahirap? Na gustong mamuhay ng simple? Nakakatuwa!" sabi ni Glaiza.

Napakuyom na lang ako sa kamao ko. Hanggat kaya kong pipigilin ang sarili ko. Pipigilin ko."Tumigil ka na Glaiza."

"No way! Bakit ako titigil? Hanggang di niya narerealize ang mga ginagawa nya ay di ako titigil." sambit muli ni Glaiza.

'That's it' Sabi ko sa sarili ko, sabay lakad ng mabilis papunta kay Glaiza at sinutok ito sa nguso.

"How dare you!" sigaw nito, sapo nito ang pumutok na nguso. Sabay sigaw ni Nickie at Eva sa aking gilid. Agad nilang sinaklolohan si Glaiza.

"How.dare.you! Ano ba ang pinaglalaban mo? Ano bang pakialam mo sa buhay ko? Sabi mo nga, ano ba kita? Ha! Kung makaasta ka para bang ang laki ng kasalanan ko sa iyo. Bakit ikaw ang naproproblema sa sitwasyon? Ito ang pinili ko, kaya papanindigan ko ito." sabi ko dito, galit ko itong tinignan na may panlilisik na mga mata.

Bumalik ako sa kotse ni Eva at kinuha ang mga gamit ko. "Kayo na lang ang mag road trip, nawalan na ako ng gana!" malamig kong sambit sa kanila. Pumasok agad ako sa bahay ko.

Pagkasirado ko sa pintuan ay napadaos-dos ako. Di ko namalayan na lumuluha na pala ako.

Bakit ba big deal sa kanya iyon? Eh, ano naman kong ganitong buhay ang pinili ko. Kasalanan ko bang mamuhay sa simpleng buhay, kahit na mulat ako sa karangyaan. Kasalanan ko bang mas pinili ko ang mamuhay ng simple, kesa mamuhay ng marangya? Kasalanan ko ba iyon?

Napahikbi na lang ako. Laki ding pagsisisi ko sa ginawa ko kay Glaiza. But, she put my temper up to high, kaya nawala ako sa aking sarili. Kaya nagawa ko sa kanya iyon.

Bakit ba kasi di nila ako maintindihan? Bakit ba kasi ang hirap nilang makaintindi.

Araw ng lunes, pasokan na naman, tinatamad akong pumasok, dahil alam ko makikita at makikita ko lang sila Glaiza sa school. Sobrang sakit ang mga sinabi nito, di ko mapapatawad ang babaeng iyon. Kahit na naging kaibigan ko siya at nakasama ng matagal. Kaya nagkulong na lang ako sa apartment ko.

"Lyn," tawag mula sa ibaba. Agad akong bumangon at lumabas, nakita ko si Eva nasa ibaba.

"Bakit nandito ka!" tanong ko sa kanya. Agad akong bumaba.

"Nagalala ako sa iyo, di ka pumasok eh." ngumiti ako. Eva is my best companion. Siya lang talaga ang nakakaintindi sa akin. Siya lang din ang nakakaunawa sa akin. Kahit na alam kong ayaw niya sa ginagawa ko ay iniintindi niya ako. Dahil ayaw niya na makita akong nalulungkot.

"Tinatamad ako, ayaw ko ding makita si Glaiza." sabi ko.

"Pag pasensyahan mo na si Glaiza, alam mo naman ang babaeng iyon. Walang preno ang bibig." sabi nito. Sumunod ito ng pumasok ako sa kusina.

"Alam ko naman iyon, pasensyahan na lang kami, sinagad niya ako. She know my temper, madali akong mairita, hanggang napipigila ko. Pipigilan ko." sabi ko dito. Naghanda ako ng meryeda naming dalawa.

"Pumasok ka na, malamig na ulo noon."

"Kung siya oo, pero ako, di pa. Galit pa rin ako sa kanya." Ibinigay ko sa kanya ang sandwich na ginawa ko at juice. Alam kong iyon ang gusto niya na kainin. Paborito niya iyon.

"Nga pala, may party sa bahay." napalingon ako sa kanya.

"Kailan ka pa nagpaparty?" Ang alam ko kasi di ito mahilig sa party.

"You know my mother. Party nila iyon di akin!" sabi nito sabay kagat ng sandwich.

"Di mo yata kasama si Brent?" tanong ko.

"Nag away kami eh. Naiirita na ako sa kakasunod niya. Naiirita na ako sa lahat ng ginagawa niya. Bawal yan, bawal ito. Wag yan, wag ito." sabi nito. Napangiti na lang ako.

Kahit kasi na parang aso at pusa ang dalawang ito minsan ay nagkakasundo din. Kaya di na ako magtaka if magkatuluyan ng dalawang ito.

"Mahal mo ba si Brent?" Naibuga ni Eva ang juice niya.

"D'yos ko naman, Lyn! Magdahan-dahan ka nga sa tanong mo. Mamatay ata ako sa iyo eh." Natawa na lang ako.

"Tinatanong lang naman kita." sambit ko.

"I dont know. Ang alam ko lang masaya ako pagkasama ko siya." Nakangiti nitong sabi.

Napangiti ako, I know she had a feeling toward Brent. Alam kong matagal na itong may gusto sa kababata. Pero pilit nitong tinatago iyon. Sana balang araw ay maging masaya din silang dalawa at pagdumating ang pagkakataon na iyon ay magiging masaya na ako para sa kanilang dalawa.