Kiss Me, Engineer ✅ [COMPLETED]

CHAPTER 13

Sasakyan parin ni Sylvan ang sinakyan ko pag-uwi namin. Hindi ko alam kung bakit tumahimik siya bigla at hindi ako kinausap buong hapon. I didn't say anything because I thought that it's his own problem to deal with pero sumobra na ata dahil maski sa loob ng kotse niya ay nakapokus siya sa daan at hindi man lang sumulyap sa akin.

"Sylvan." Tawag ko pero nakatutok parin siya sa daanan at malalim ang iniisip. Swertehan nalang siguro kung makauwi pa kami ng buhay.

"Mr. Fuentes." Muli kong pagtatawag pero sumulyap lang siya sa akin at ibinalik muli ang tingin sa daanan. Pinagkrus ko ang kamay ko at tumingin sa bintana bago muling ibalik ang paningin sa kanya.

"Mahal ko.." I make my voice more sweeter.

"Yes, baby?" He stopped the car because the traffic light is on red. Nilingon niya ako at inabot ang kamay ko. I chuckled because of his action.

"Why are you ignoring me?" Binawi ko ang kamay ko mula sa kanya na ikinasimangot niya. He looked away and looked at the window but I saw how he hid his smile. Iniabot ko ang pisngi niya at pinisil ito. He push my hands away but he held it again and intertwined our fingers. He stare at the ring he gave it to me and then blush.

"Why the hell you sit on the backseat?" Inis niyang turan ngunit hindi niya parin binitawan ang kamay ko.

"You mad?"

"Just pissed." He rolled his eyes before maneuvering the car.

"Why are you not letting go of my hand if you're pissed at me?" Kasi if he's pissed, he will completely ignore my presence. He will treat me as if I don't exist.

"Even I'm pissed, I will not let you go." He kissed the back of my hand. Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang ngiti at tili na gustong kumawala sa labi ko. I really can't believe he's capable to say sweet words like that. I've know him and he's the type that so intimidating and serious.

Kahit umaandar ang sasakyan ay pinilit kong makatayo at makalipat sa kandungan niya.

"Damn! Maaksidente tayo niyan, Sav!" Itinigil niya ang sasakyan sa tabi ng kalsada at inis na tumigil sa akin. Naglalambing na inilibot ko ang braso sa bewang niya at hinalikan ang pisngi niya. "Damn. Maaksidente ako niyan."

Nagtataka ko siyang sinulyapan. "What?"

"Maaksidente ako. No, let me replace that. Naaksidente na ako. Nahulog na ako sayo." He pinched my nose and let my head rest on his chest. I heard the roaring of his car and then felt it moving. Kahit na maingay ang busina ng mga sasakyan ay dinig na dinig ko pa din ang t***k ng puso niya. That's my effect on him and I'm happy because of that.

Narating namin ang apartment na tinitirhan ko. Nakita ko kung paano siya sumimangot nang mapasulyap sa building.

"Bakit ba hindi maghanap ng ibang apartment iyong will and testament na 'yon?" Umirap siya at tumitig sa mukha ko. We are almost kissing because his face is too close from mine. "You're mine, anyway."

He kissed my forehead and in my surprise, he went outside and then carry me. Nakuha namin ang atensyon ng karamihan dahil sa ginawa niya.

"Pda!"

"Lamporeber."

"I'm inlove with her, no matter what you all say." He snorted at those teenager. I saw how they make face before walking away.

"Bata pa yun! Pinatulan mo agad!" I gently hit his chest before chuckling. Hindi niya ako ibinaba, sa halip ay kinarga niya ako papuntang apartment ko. Halos lahat ay tumitigil at tinitignan kaming dalawa. Marahil ay nagtataka kung bakit ako buhat kahit hindi naman ako pilay.

Pagkapasok namin sa apartment ay wala si William. Siguro nasa kumpanya nina Kuenzier dahil kahit pumunta kaming Ilo-Ilo ay hindi naman nila iyon sinarado. He lay me on the sofa and then stare at my face.

"Damn. You're so beautiful." He whispered and give me a peck kiss. His hand landed on my waist and he almost kissed me but his phone rings. "Damn."

"Answer it. Baka importante." I push him gently. Umayos ako ng upo at pinanood ang bawat kilos niya. Sinulyapan niya ako at nginitian.

"Hello?" He answered. I saw how his face turns into serious one. Sinulyapan niya ako at sinenyasan na kakausapin niya lang sa labas. Tumango ako at hinayaan siya. Dahil wala namang magawa ay napagdesisyunan ko nalang na magwalis.

Kinuha ko ang walis sa may tapat ng pinto but I accidentally hear his voice.

"Sydney, Where are you?" He was almost roaring but he keep his voice low. "Parating na ako. Bye."

Nang makita na ibinaba niya ang telepono ay dali-dali akong bumalik sa kinauupuan ko kanina. Pumasok siya sa loob at nilapitan ako.

"Sino iyon?" I can't help but to ask even I know who it was. I just wanted to know from him.

"Si Kenjiro lang." Iniiwas niya ang tingin nang makita na nakamasid ako sa kanya.

I feel the dagger piercing through my heart. I can't believe that he's lying. I thought he love me. I know my emotion change. I can feel my eyes turning into a blank one but I manage to smile.

"Kamusta mo nalang ako sa kanya. I miss calling him darling." I patted his shoulder. Nagtataka niya akong tinirigan na parang ako yung problema. Damn you, Sylvan.

Nagdadalawang-isip na ako kung totoo ba ang sinabi niya. Baka akala niya lang ay mahal niya ako dahil ako ang kauna-unahang babae na umamin sa kanya. If he wants to play, I will give it to him. Kind of play that he never expected.

I smirk and he saw that. I encircle my arms around his neck and pulling him closer to me. I saw how his adam's apple move. I stare at him before staring at his lips.

"Kiss me." I breathed seductively. "Kiss me, Engineer."

"Damn." He cursed before holding my nape and slamming his lips onto mine. He pushed his tounge inside my mouth and then, explore. I'm almost panting when he broke the kiss.

"Damn. I'm horny." He chuckled. I make him sit on the sofa while I sit on his lap. Nakita ko kung paano niyang hagurin ng tingin ang suot ko. Nakapalda at blouse lang ako kaya nang umupo ako ay nalihis ng bahagya ang aking palda.

I put my hand on his shoulder and started moving my hips. He cursed so many times then his hand landed on my waist, not to stop me but to guide me. Inangat niya muna ako bago tinanggal ang pantalon niya at bahagya itong ibinaba, sapat upang makita ang kaniyang panloob.

I smirk before unbutton my blouse. Itinaas ko rin ang aking palda at bahagyang itinaas rin ang suot kong bra. His palm immediately landed on my breast and gently massage it. I started moving again even we still have our undergarments.

"Fuck." He whispered and started moving his hips. Masyadong mabilis ang pangyayari at namalayan ko nalang na nailapag na niya ako sa kama, without any clothes. I saw how his c**k grew bigger and bigger every second. It's a monster.

"You're such a sin." I can feel his hot breath on my neck. He suck the skin on my neck before laying beside me. "I said that I will not f**k you until we're married but I didn't say that you can't f**k me when we're still not. So, Can you make me scream, Sav?" His husky voice filled my ears but I don't want to fall for it.

Game? I will give it to him.

I sat on his stomach and lean towards his chest.

"Let's cuddle." Ipinalibot ko ang braso sa leeg niya at sinadyang idikit ang pwetan sa p*********i niya. It's still standing, like a statue.

"Damn. I knew it." Hinaplos niya ang buhok ko dahilan para kumalma ang puso ko. Hindi ko namalayan na nakatulog na ako habang naririnig ko ang mahina niyang pagkanta.

Nagising ako ng wala na siya sa tabi ko. I smile bitterly. I'm the mistress here so I don't expect that he will stay for me a little bit longer. Sinulyapan ko ang orasan at nakita na malapit na ang uwian ni William. Nagbihis ako at inayos ang sarili bago nagtungo sa kusina. Binuksan ko nalang ang isang lata ng corned beef dahil hindi ako marunong magluto.

"Sav? I'm here!" I heard him shout. Sumilip ako sa salas at kinawayan siya. He immediately walk towards me and watch what I'm doing. He chuckled when he saw me struggling to open the can.

"Sit. I will do this," He said and I oblique. Habang nagluluto siya ng corned beef ay nakamasid lang ako sa ginagawa niya.

"Will, uuwi muna ako sa Cebu," I said. Narinig ko ang pagsinghap niya at lumingon agad siya sa akin. Pinatay niya ang kalan at umupo sa harapan ko.

"Hindi ka na nagkukwento sa akin ng problema mo." He gently held my hand. I can't control the tears from falling, I cry infront of him.

The bitterness and the pain I felt. I got insecure to Sydney. Marahil ay mas perpekto ang buhay niya kumpara sa akin kaya siya parin ang magagawang piliin ni Sylvan. Ano nga ba ako? Just a bed warmer to him.

"S-Sylvan.." I murmured. I hope he knew what I was referring to.

"I'm going to call Kyrie," He said before getting his phone, still hugging me. I'm so lucky to have them by my side. I heard them talk at narinig ko rin na sinabi niya na handaan ako ng ticket.

"Bukas daw ang flight mo. Alas-nuebe." Tumango lang ang tangi kong magawa. Inalalayan niya akong pumunta sa kwarto at tinulungan din na humiga. Umupo siya sa tabi ko habang hawak parin ang kamay ko.

"Bakit ang bilis mong sumuko?" Pagak siyang tumawa habang nakamasid parin sa akin.

"Mahina kasi yung puso ko, Will." My tears started to fall again. My heart easily get hurt kaya mas pinipili kong bumitaw kaysa sa maghirap sa sakit.

"Sav, pain is part of living. You will get hurt but it's part of your life. Walang tao ang hindi dumadanas ng sakit. You will get tired. You will get down. You will cry. But, never give. Just go with the flow because you will get the happiness you want."

Dahil sa sakit ng mata ay nakatulog ako at nagising nalang dahil sa alarm clock ko. Hindi na ako ang magpapaalam kay Kuenzier dahil si William na daw ang bahala doon. Nagbihis na ako at inayos ang aking kailangang dalhin. Hindi na ako nag-impake dahil may mga damit pa naman ako sa bahay namin sa Cebu.

Nadatnan ko si William na nasa kusina at nagluluto ng kung ano. He smile when he saw me and made me sit on the chair. Nakamasid ako sa kanya habang hinahanda niya ang plato sa harap ko.

"I will miss you, Sav." He hugged me from behind kaya hindi ko na naman mapigilan na maluha ulit. I will miss them too. Hindi ko nga alam kung babalik pa ako dito sa Manila dahil baka hindi na ulit ako payagan ni mama at papa. Paniguradong mas magtatampo sila kung babalik ulit ako dito.

"I will miss you too." I hugged him back at sa balikat niya ako umiyak. He let me go at pinunasan ang luha sa pisngi ko.

"Don't cry. Ampangit mo na." Tumawa siya at binalikan ang niluluto. Hinanda niya iyon sa lamesa at pinagsandok rin ako ng ulam at kanin

We share our stories. We share all the happenings in our life and that makes us laugh.

Siya na ang tumawag ng taxi habang ako ay patuloy parin na lumuluha. I really going to miss Manila. Kahit ilang buwan palang ako dito ay masasabi ko na marami na akong nakasanayan. Katulad ng traffic papuntang trabaho, Mga chismosang kapitbahay na akala mo ay alam ang buong kuwento, Palakasan ng speaker. Pero, Everybody's need to rest from everything in a short time, right?

It's feel like déjà vu, dahil ganitong ganito rin noong papunta palang ako sa Manila. Iiyak habang nagpapaalam. Pumasok ako sa loob ng taxi at kinawayan na lamang si William. Katulad ng dati ay hindi ko na muli pang nilingon ang apartment dahil baka hindi ko makayanan at bumalik ako.

Halos ilang minuto bago kami nakarating sa airport. I sigh at nang makapasok ay naupo muna ako. Ako lang ang pasahero na walang bitbit na kahit ano maliban sa cellphone. Ako lang din ang pasahero na umiiyak kaya pinagtitinginan na nila ako. Kahit gusto kong pigilan ang luha ay hindi ko talaga makayanan na hindi umiyak. Narinig ko ang pangalan ng eroplano na sasakyan namin kaya dali-dali akong tumayo. Nauna akong maglakad sa iba kaya pagkarating ay hindi na ako nasiksik pa.

The time goes so fast.

Nasa tapat na ako ng bahay namin. It feels like I'm dreaming. Ang hangin na tumatama sa mukha ko ay ang nagsisilbing pampagising sa akin.

I'm home.