Chapter 1 – Encounter
Mainit ang hapon sa Camp Del Ramos, isang malawak na military base sa Norte na puno ng tunog ng helicopter blades, sigaw ng mga sundalo, at amoy ng langis at alikabok. Sa gitna ng gulo at disiplina, dumating si Lara Santos, 22 years old, medical intern mula sa Maynila — bago, tahimik, at halatang hindi sanay sa ganitong klaseng paligid.
First day pa lang niya, pero ramdam na niya ang bigat ng lugar — parang bawat halakhak ay may kasamang takot, at bawat ngiti ay nakatago sa likod ng trauma.
“Intern Santos, ready ka na?” tanong ng head nurse habang naglalakad sila papuntang emergency tent.
“Yes po, Ma’am,” sagot niya, kahit nanginginig ang boses.
Hindi pa man siya nakasagot nang maayos, may dumating nang rescue truck — puno ng sugatang sundalo. May dugo, may iyak, may sigaw.
“Casualties from Operation Iron Ridge!” sigaw ng medic.
Tumakbo si Lara kasama ng team. Sa stretcher, isang lalaking halos walang malay, duguan ang balikat at may sugat sa noo. Tinanggal ni Lara ang suot niyang gloves at mabilis na tumulong.
“Pulse weak but steady! Prepare for cleaning and stitching!” utos ng nurse.
“Yes, Ma’am!”
Habang tinatanggal niya ang dugo sa sugat ng pasyente, napansin niya ang matalim na titig ng sundalo nang magising ito — Corporal Ethan Ramirez, 26, tactical leader ng unit. Ang mga mata niya, kahit pagod at puno ng sakit, ay matatag at kalmado.
“Relax lang po, sir,” bulong ni Lara. “Safe na kayo. I’ll take care of it.”
“Hindi mo kailangan magpaka-professional sa akin, Doc,” mahinang sabi ni Ramirez, kahit may ngiti sa gitna ng sakit. “Kita kong nanginginig kamay mo.”
Napahiya si Lara. “Hindi po, pagod lang.”
“Pagod o takot?” sagot niya, halos pabulong.
Hindi na siya nakasagot. Tahimik siyang nagpatuloy, marahang tinatahi ang sugat nito. Ang bawat paghinga ni Ramirez ay parang mahinang hampas ng hangin sa dibdib niya — ramdam niya ang bigat ng karanasan, at ang tahimik na tapang ng isang taong sanay sa panganib.
Matapos ang ilang oras, natapos ang operasyon.
“Stable na siya,” sabi ng doctor-in-charge. “Good job, intern.”
Lumabas si Lara, pawisan, nanginginig pa rin. Akala niya tapos na ang araw, pero sa likod ng tent, naroon si Ramirez, nakaupo, nakasandal sa dingding, hawak ang sigarilyong hindi pa sinisindihan.
“Hindi ka uuwi?” tanong niya.
“Duty pa po ako,” sagot ni Lara.
“Matapang ka,” sabi ni Ramirez. “Pero hindi ko alam kung hangga’t kailan.”
“Bakit niyo po nasabi?”
“Dito sa kampo,” sagot niya, “hindi bala ang kalaban namin araw-araw. Minsan… sarili namin. Yung takot. Yung mga alaala.”
Tumahimik sila pareho. Sa di kalayuan, maririnig ang helicopter na muling umaalis para sa susunod na operasyon.
“Salamat kanina,” dagdag ni Ramirez. “Kung hindi dahil sa ‘yo, baka hindi na ako huminga ngayon.”
Ngumiti si Lara, mahina. “Ginagawa ko lang po ang trabaho ko.”
“Hindi lahat gumagawa ng trabaho nang may takot sa mata pero tapang sa kamay,” sagot niya.
Pag-alis ni Lara, napatingin siya sa langit — papalubog na ang araw, at ang langit ay kulay abo’t pula. Para bang sinasabing may susunod pang gabi… at may susunod pang laban.
At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Lara na baka hindi lang ito simpleng internship — baka ito na ang simula ng isang kwentong hindi niya inasahan.
