Epilogue
It's been 12 years nang tuluyan na ngang nabuo ang piraso ko. I never wish something more than he awake from his deep slumber. To feel him on my arms.
Noong sinabi ng nurse na gising na ang pasyente ay dali-dali akong napatakbo papunta sa private room ni King. Labis ang kaba at antipasyon na meron sa puso ko. Hindi ko na nga namalayan na naalis na yung isang sapatos ko at nahulog na ang dalang basket ng prutas sa aking pagtakbo. Wala na akong pakialam kung pagtinginan ako ng mga tao roon.
They don't know kung gaano ako kasabik kay King noon. I am so much happy and wishful that time. Naiiyak ako na tumatakbo at nang makita ko ang pinto ay napahinto ako.
Paano kung mali lang ang sinabi ng nurse? What if bigla ulit makatulog si King? Paano kung panaginip na naman ito?
Parang gus
