“James, wala akong tinatago.”
Matigas kong sabi pero putangina, traydor talaga boses ko. Kahit anong pilit kong maging kalmado, halatang kinakabahan ako. Lalo na nang bigla niyang hawakan balikat ko. Dahan-dahan niya kong pinaikot paharap sakanya hanggang sa tuluyan kaming nagkatitigan.
At doon ako tuluyang napalunok. Kasi yung mga mata niya, hindi simpleng tingin lang. Punong-puno ng kung anong emosyon na parang gustong...
“Bella…” mahina niyang bulong.
Tangina. Yung paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko parang...parang may kung anong ginagawa sa dibdib ko.
“Alam mo ba kung gaano kita ka-miss?”
Nanigas ako.
Literal.
Parang biglang huminto buong paligid namin.
Walang ingay.
Walang tao.
Siya lang.
At yung titig niyang parang kayang basahin lahat ng nasa isip ko.
“A-Ano na na
