Gabi-gabi ay umiiyak ako dahil sa nalaman ko. Mula rin noon ay wala akong natanggap na kahit na anong mensahe mula kay Arvin. Kahit nga tawag ay wala rin. Araw-araw ay para akong pinapatay dahil sa bigat na aking nararamdaman. Hindi ko naman makausap si Lola tungkol doon. Wala silang kaalam-alam na mayroon na akong kasintahan. Kaya kahit na sobrang nabibigatan na ako, wala akong magawa kundi ang umiyak ng mag-isa at tahimik.
“Ate! Nasusunog na ang isda!”
Napaigtad ako nang marinig ko ang malakas na tawag ni Marisol.
Nang bumalik ako sa aking katinuan ay nanlaki ang mga mata ko nang makita kong umuusok na ang kawali sa harapan ko. Mabilis kong pinatay ang kalan at umuubo-ubong tinapik-tapik ang ang usok na nagmumula roon.
“Hala,” nakangiwing sabi ni Marisol habang nakatunghay din sa
