Mababaliw na yata ako kaiisip kung sa paanong paraan ko maiiwasang mahuli. Bawat segundo ay para akong sinasampal dahil isa talaga itong kasalanan. Para akong kriminal na malalim ang nililihim at hindi ko maitatanggi na naroon ang masidhi kong takot na mahuli.
Pero wala eh, wala na akong choice. Sa tree house din ang punta niya. Kung bumalik siya rito upang hanapin ang susi, wala akong choice kundi i-abot ito sa kaniya.
Habang nakatitig siya sa akin, bumuntong hininga ako. Dahan-dahan kong kinapa ang likod na bulsa ng pants ko sabay dukot ng mga susing tinago ko rito. Yumuko ako at parang batang iniabot ito sa kaniya, na para bang nakagawa ako ng isang malaking pagkakamali at humihingi ako ng kapatawaran.
“I-ito ang hahanapin mo, nasa akin…”
“Bakit nasa ‘yo ‘to?”
Inang
