Painful Scar

Kabanata 2

"What are you doing here?" puno ng pagtatakang tanong ko saka wala sa sariling itinaas ang aking kumot hanggang sa aking baba.

He smiled at me as if everything that happened between us seems to be nothing now. "How are you feeling?" he asked.

I fake a smile and answered, "Fine."

"I'm sorry," he woefully muttered. I can't understand where and what he's being sorry for. Is he sorry for leaving me or apologising for the car crush? "I'm sorry about what happened lately."

Tila nabunutan ako ng tinik dahil sa sinabi niyang iyon ngunit kasabay rin ang pagkadismaya sa inutas niya. Hindi ko alam kung tama pa ba na maramdaman ko ito ngunit nagkukusa iyon. Pilitin ko mang pigilan ay mas nasasakal lang ako.

"Wala ka bang gustong sabihin?" nagtatakang tanong matapos mapagtantong blankong nakatitig lamang ako sa kanya.

"May dapat ka pa bang marinig?" nakangiti ngunit sarkastikong pagbabalik ko ng tanong.

He shook his head in disbelief. "I know your mad at me for I didn't consider what we are bef—"

"Com'on dude! Why would she risk her health eating a sweet chocolate that finally reaches its expiration date?" Napatingin kami sa pinagmulan ng bruskong tinig na iyon. Hindi ako nagkamali, sa tinig pa lamang— si Damon nga.

"That's too risky. It's unhealthy, dude."

He smiled at him, bitterly, more on sarcastically. "Hey, Kai! How's life?"

"Great!" he answered without being polite. "How about you? How's hell?" puno ng sarkasmong tugon niya saka ako tinapunan ng tingin saka ipinukol ang atensiyon sa lalaking kaharap niya. "Kumusta ang impyerno? Eh si satanas ba, kumusta?"

"You're funny," anang ni Kian.

"Is there anything else that you wanna say? Com'on say it."

"Just gonna talk to her to settle things up. I'm going to take full responsibility including the hospital bills and so on."

Damon's jaw suddenly clenched; as if he's being insulated by what he said. "No need," he added.

"But I'm responsible for this mess so I should pay."

"We can double or even triple the price so if you won't mind, the door is widely open," aniya saka iminuwestra ang pinto. "You can leave."

"Bakit ba ang init ng ulo mo sa akin?" pangiti-ngiting tanong ni Kian kay Kuya. "I mean, we're once each other's best friend."

"We are." He took a step closer. "Not until, ginago mo ang kapatid ko."

"Com'on!" natatawang siring ni Kian na animo'y wala lang sa kanya ang ginawa niya noon. "Iyon nga ba talaga ang dahilan?"

Doesn't he know that I'd cried myself to sleep? He's such a jerk!

"Ang nakaraan ay mananatili na lamang doon. We've been best friend, yes!" Ngumisi pa ang loko bago nagpatuloy sa sinasabi. "But does that mean we can be nothing?" Walang naisagot si Kian sa tanong na iyon. "We won't last forever, dude," makahulugan ngunit puno ng sarkasmong dagdag niya pa.

"You're unbelievable!" I felt an unfamiliar surge of enthusiasm at his smile.

"You can reminisce the memories but you can never redo or even undo things. For it is said that life has no rewinds and no replays." Hindi ko alam kung bakit parang ako yata ang pinatatamaan niya sa sinabi niyang iyon. "All it leaves behind is realization that you are just not meant to be."

Damon stopped a few feet away from me. I knew his words meant something, but I could only stare, bewildered.

"Still, territorial." Mapaklang napangiti si Kian ngunit nang masilayan ako ay kataka-takang ngumisi ito. "Doesn't she know?"

My eyebrows furrowed. "Know what?" Inosenteng tanong ko sa kanya.

Sa isang iglap ay para bang hanging lumipad si Damon patungo sa direksyon niya at walang pasabing kinuwelyuhan siya. "Umalis ka na!" galit na talagang aniya saka padarag na binitawan si Kian.

"Easy, bro," sarkastikong aniya kay Damon habang inihaharang ang dalawang kamay sa pagitan nilang dalawa. "I guess she have no idea that half of her life was a lie."

"What do you mean?" Hindi ko napigilang magtanong.

"She's like your puppet. Does it feel good to manipulate her life?"

"Isang maling salitang lalabas sa bibig mo, anim na metro paibaba mula sa kinatatayuan ko ang kalalagyan mo." Bakas ang pangamba sa tinig niya ngunit mas nangibabaw ang kakaibang galit dito.

Hindi ko magawang maunawaan nang lubos ang kanilang binibigyang tukoy ngunit malakas ang kutob ko na ako ang paksa ng kanilang pag-aaway.

Kian bitterly smile and tap his shoulder. "Still the Demon I've known for so long." He smirked and took his hand off before leaving the atmospheric appeal, hanging.

When our eyes met, I took the chance to ask what's on my mind. "Are you hiding something from me?"

"I don't," he answered.

"Bakit ganoon ka na lang kagalit kay Kian? Do you want him for me?"

"Gago!" Inis na bulong niya. Damon looked at me, triggered. "Do you still love that asshole?" Halos umusok na ang iling niya habang unti-unti na ring namumula ang kaniyang tainga.

I rolled my eyes on him. "Shut up, you fool!"

"I said, stop cursing." Walang bahid ng anumang biro sa tinig niya kaya't bahagya akong kinilabutan sa 'di maipaliwanag na dahilan.

"f**k you, Demon!" Inis na pang-aasar ko. Unti-unting umukit ang mga gitla sa kaniyang noo, maging ang kaniyang kilay ay halos maging isang tulay na. Amba na siyang lalapit ngunit natigilan siya nang biglang bumukas ang pinto at iluwa noon si Mommy.

Mangiyak-ngiyak na lumapit ang dilag at niyakap ako nang pagkahigpit-higpit. "What happened, b-baby?" Doon ko na tuluyang naramdaman ang malalamig na butil na nagsisipagpatakan sa aking balikat. Si Damon naman ay nakatitig lamang sa amin na tila ba nanonood ng isang teleserye.

I smiled sweetly to give her peace of mind and relief. "I'm fine Mom. Kaunting galos lang ito, oh?" nakangiting ani ko saka ipinakita ng aking balikat na may mga benda. Bahagya siyang nagpunas ng luha saka kumalas sa akin.

"I'm gonna kill that assh*le." Bagaman ay pabulong na sinambit ni Damon ay rinig na rinig ko pa rin ang mga salitang iyon. I lifted my chin, and gave him my middle finger's salute.

Parang batang tumabingi ang kaniyang ulo kaya't kamuntik-muntikan pa akong matawa. Nang maipukol ko ang tingin kay Mommy ay naka-krus na ang kaniyang mga braso sa kaniyang dibdib habang nagpapalit-palit ng tingin sa amin ni Damon.

She looked intense. "Quit it," tanging ani ng nanay namin bago kami iniwan sa loob ng silid.

Binalot kami nang matinding katahimikan matapos ang mga pangyayaring iyon. Mayamaya pa ay tumunog ang aking telepono kaya't walang pasiring na sinagot ko iyon.

"Yeah, sure. When? Okay. Game!" Minabuti kong hindi i-loud speaker ang telepono para hindi iyon marinig ni Damon. Ugali niya pa naman ang makisawsaw sa gulo ng buhay nang may buhay.

"Where are you two going?" mayamaya'y tanong niya. Hindi na ako nagtaka pa.

I shrugged and mumbled, "What are you talkin' about?"

"What I mean is, lately. Where are you two going?" Muli akong binalot ng inis nang maalala ko ang kapalpakan namin ni Xyrene.

"Why did you follow us?" Napa-upo ako.

"I'm confused."

"That's all?" Hindi ko na napigilan ang bugso ng aking damdamin nang tumango siya. Nakaaasar ang sagot niya! He followed us and I almost die just because he's freakin' confused?

"Where are you two going?"

"Why do you care?" Alam kong kapatid ko siya pero hindi naman siya nakikialam noon. Like, whatever I do, he doesn't care.

What broughts the sudden change "Why do you hate me?" he asked, without taking his eyes off me. "Why, baby?" he asked again. Inis ko siyang pinagrolyohan ng mata saka isinara ang aking mga mata, pinakiramdaman ko siya at nagpanggap na natutulog.

Mayamaya pa ay naramdaman ko ang paghagkan niya sa aking noo. Halos manigas na rin ako sa kinahihigaan ko matapos niyang gawin iyon. I mean, it's been years since he last kissed my forehead. We we're both young that time.

He isn't used to it or It was just me who wasn't aware that he have been doing that?

I heard his deep sigh. "I hope you feel better anytime soon." Ramdam kong itinaas niya muli ang kumot. "Even if you we fight a lot, do remember that I love you so much. Get your energy back and curse on me more." Iyon ang huli kong narinig mula sa kanya bago ko marinig ang pagsara ng pinto.

Doon ako tuluyang nakahinga nang maluwag. Iminulat ko ang aking mga mata at walang pasabing ini-upo ang sarili sa strecher. He was an asshole by a choice but born as a protective man.