Painful Scar

Kabanata 5

I never have done things to flirt or to do something that might ruin my name. Yes, I do shits but not to seduce someone! Another thing, he's my brother. How could he see me like that?

Tahimik kong binagtas ang daan pauwi sa aming bahay. Nang makarating ako ay tahimik akong nagtungo sa kuwarto at inihiga ang sarili sa kama. Ipinikit ko ang aking mga mata ngunit hindi pa rin ako makatulog. May kung ano sa kaloob-looban kong hindi ko magawang maipaliwanag. Isang pakiramdam na hindi ko mawari

"Com'on Vali! Why are so affected? Sleep! Asshole!" inis na asik ko sa sarili saka muling ipinikit ang aking mga mata.

"Vali!" Naalimpungatan ako sa pag-alog sa aking balikat. "Wake up!" Kinusot ko ang aking mga mata upang tignan kung sino iyon. Sinalubong ako ng malalalim na gitla sa kaniyang noo.

"Mom?" puno pa rin ng pagtatakang tanong ko saka ini-upo ang sarili. "What's up?"

She sighed. "Your kuya is looking for you." Pagkasabi niya pa lang ay naparolyo na ako ng mata saka muling humiga ulit.

He's looking for me? Right after what he said? That moron!

My eyebrows furrowed. "Ginising mo ako para riyan? That's nonsense, Mom!" ipinikit ko muli ang aking mga mata saka padabog na inihiga ang sarili at nagtalukbong ng kumot. I tried to sleep but deeply stunned when I heard her sob. "Please, anak. He's in pain. She needs you!" Napamulat muli ako nang marinig ang kaniyang sinabi.

Why me?

"In pain?" kunot noong tanong ko. "Again?"

She nodded. "Umuwi siyang puno ng pasa ang mukha. Ayaw naman sabihin kung bakit. I offered him a hand but he asked for yours instead. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa kuya mo! He wasn't like that before!" Doon na siya tuluyang humagulgol.

I took a deep breath and heaved a sigh. Alam kong galit pa rin ako sa kanya pero dahil gumawa na naman siya ng kagaguhan, isasantabi ko muna ang pride ko. "Where is he, Mom?" I asked in disbelief.

She look right through me with a teared-eye. "Nasa kuwarto niya."

Inis akong napatayo, isinuot ang sapin sa paa saka nagtungo sa kabilang kwarto. Nang marating ko ang tapat nito ay hindi na ako nag-atubili pang kumatok at nagdire-diretso na lamang ang pasok.

"Hindi ka pa rin talaga marunong kumatok." Napatingin ako sa madilim na bahagi ng kaniyang silid.

Bumungad sa akin ang basag ulo kong kapatid. Ang ilaw sa loob ay pawang nakasara at ang nagbibigay liwanag lamang ay ang sinag ng bilog na buwan. Nagawa kong maaninag ang kalahati ng duguan niyang mukha sa tulong na rin ng kumukitikutipap na mga bituin.

I sarcastically curved a smirk. "Hindi ka pa rin marunong umiwas sa gulo."

Hindi ko na binuksan pa ang ilaw at nakakrus ang mga braso na lumapit sa kanya. Binuksan ko ang lampshade sa bandang kaliwa niya.

"Wait, what!? Nagawa mo pang uminom?" Inis na asik ko sa kanya matapos makita sa side table ang bote ng mga alak na naubos niya.

"Why?" Pabalik na tanong niya. Nanlaki ang mga mata ko ng unti-unting namungay ang kaniyang mga mata. "I drink myself to sleep. And why would you care? I am just your brother, right?" parang kidlat sa bilis akong ginisa sa sarili kong mantika. Hindi ako nagpaapekto dahil sa una pa lamang, siya na ang may nagawang mali sa akin at hindi ako. "You have no responsibility to me. Mere brother, I am." Aniya pa saka inilapag ang baso sa lamesa.

"Huwag mo nga akong kakausapin na para bang wala kang sinabi kaninang nakasasakit ng damdamin! Pakiusap 'wag ka namang pa-victim!" Napaigtad ako sa gulat nang bigla niya akong hilahin, dahilan upang paupo akong bumagsak sa kaniyang kandungan. "Sorry—" he therefore said before he slowly wrapped his arms around my waist, raising goosebumps!

Wala sa katinuang napatayo ako at umarteng hindi iyon nangyari. "Gago ka pala! Matapos mo akong pagsabihan ng kung anu-ano, hihingi ka ng tulong? Hihingi ka ng sorry? Paulit-ulit na lang? Ano'ng akala mo sa akin, knight in shining armor na supernatural?"

"I didn't mean it. I was blown away by my anger." He gave me the most pouty lip extant and his eyes were brooding.

Oh, god! How could I resist that look? How could I manage to argue with this guy for a bit longer if his irresistible velvet voice, eyes of salt and pinkish-rose like lip, are holding my temper back?

"Beside, you started it first," parang batang aniya saka pinag-krus ang mga braso. That suddenly ruined the atmosphere!

I shook my head. "Para ka talagang bata." I walk towards him; flashing my a little bit concerned-like looks.

I can smell the liquor hanging thick in the air, filling the entire room. "You smell awful!" Wala sa sariling asik ko. "Take a bath, Demon!"

My pulse is thudding in my ears and my heart kept on drumming hyperactive over my sweaty palm. I got a little bit nervous, I admit it.

I saw a wide smirk curved on his lips. "Don't breathe and let the demon inside of you, suffocates. Don't let the devil live inside your fate, for I will loose my control and commit a big mistake," makahulugang aniya saka binuksan ang ilaw at nakatalikod na dumiretso sa banyo.

"Fvck you, Moron!" wala sa sariling sigaw ko saka nahiga sa higaan niya. Inabot ko ang chips na nasa gilid ng drawer niya. Ipinatong ko ito sa aking tiyan saka nagsimulang papakin ito. Kinapa ko ang remote at 'di naman ako nabigo dahil nasa ilalim lamang ito ng sandamakmak niyang mga unan.

Minsan sumasagi rin sa isip ko kung ano nga ba ang ginagawa niya sa mga unan at buwan-buwan niya itong pinapalitan? Minsan may butas pa 'yung corners and it's hard, a little. I want to divert my dirty thoughts but I couldn't help but to think of it. Boys will always be boys but I think he's getting on my nerves.

The tv news were boring. It circulate between nonsense stuffs, showbiz and so on. Inilipat ko ito sa International movie chanels at nanood ng kung anu-ano. Hindi ko namalayan ang oras dahil nawili ako sa palabas. Mayamaya pa ay naramdaman ko na ang bahagyang pagbihat ng mga talukap ko.

Hindi ko nagawang gamutin ang mga sugat niya. But seeing him calm, I can assure that he will cure himself. Pabibo lang siya at gustong makipagbati sa akin. Well, nagtagumpay na naman siya.

I'm tired, I felt dizziness, I'm sleepy.

"Don't let yourself fly like a clover leaf in a freefall. One wrong move in an unexpected time, you'll be... we'll be at our downfall." kasabay ng marahang pagpasada ng kaniyang daliri sa aking mga mata ay ang paglapat din ng kaniyang mga labi sa aking noo.

***

KINABUKASAN ay nagising ako sa kakaibang halimuyak na nanuot sa aking pang-amoy. The aroma of a hot cappuccino coffee took upon the whole place. The smell is heavenly good.

"Wake up, sleepy head."

"I'm sleepy, Damon." Marahang ungol ko.

"It's past 1 pm. You haven't ate lunch."

"I'm not hungry," I insisted. Muli kong hinigit ang unang nasa may paanan ko at itinakip iyon sa aking mukha.

"I heard you wanna go to the beach?"

"Hmmm," tanging sagot ko.

"I'll bring you there—" Parang kidlat sa bilis na nawala ang antok ko at agarang napatayo at tinitigan siya.

Ilang band aid rin ang nakita ko sa mukha niya. May black eye pa nga, eh. I almost burst into laughter but I remain calm and silent. I don't wanna tease him right now. Baka bawiin niya pa ang sinabi niya. Para ba akong timang nakatitig sa kanya habang hinihintay ang susunod niya pang sasabihin. Ngunit nang makita ko ang bahagyang pagkurba ng kaniyang labi, bumagsak ang balikat ko at binigyan siya ng bagot na tingin. Kahit ganoon ay nakangiti pa rin ako sa kanya.

He laughed.

The smile on my face slowly vanished and a confused damsel's look took over me. "You are not joking, right?" I have to make sure that he wasn't pranking me. This is no time for pissing jokes.

He woke me up by making a good excuse he knew I can't refuse. What a brilliant jerk!

He shook his head. "Get dressed." Pagkasabi't pakasabi niya pa lamang n'on ay patakbo na akong nagtungo sa kuwarto at nag-ayos.

"Kung buong gabi akong nakatulig sa kwarto niya, saan nsiya ntulog kung gayon?" iyon agad ang sumagi sa aking isipan. Natulog ba siya sa kwarto ko? Sa couch sa room niya o sa tabi ko?

I blanched at the thought! "As if it's a big deal?" naiiritang tanong ko sa sarili. "Eh, noong mga bata pa kami halos sabay na kami maligo. Iisang kama rin naman tinutulugan namin at wala namang kaarte-kaarte kahit 'yung pinagkainan ko ang gagamitin niya sa muli niyang pag-kain."

Bukas ay may pasok na. I get exhausted only by the thought. Just thinking about seeing my enemy's face again is driving me nuts. Dealing with my professors is excruciating.

It took me half an hour to get myself ready. I was wearing a spaghetti croptop and a high-waisted royal blue denim short. Of course, I won't forget my sun glasses.

"Don't forget to bring the lotion thing. Make sure you could protect your skin from the burning heat of the sun." It was Damon.

I was relieved. I almost forgot to bring the sun screen with me. Kinuha ko iyon mula sa aking drawer at dali-daling isinilid sa dala kong bag.

I heard several knocks from my door. "What's taking you so long?" he asked.

Napangiti ako nang makita ang repleksyon ko sa salamin. I love the sea, so much. The sea breeze, the sound it makes, it calms me down.

Ipinihit ko ang busol at doon tumambad sa akin si Damon. He was wearing his signature look. A white neat polo with the first two button unclasped. It was paired with a black short. I cannot tell if he's looking at me with his glasses on.

A smirk draw on his lips. "Let's go?"

Halos isang oras din ang byahe bago namin narating ang sinasabi ni Damon na beach with fine white sand. "Do you like it?" he asked.

I couldn't help but to awe with this breathtaking scenery. The sound of the waves drenching the sand and splashing against the big rocks, it was like a pleasing melody playing in my ears.

I nodded a couple of times. The whole departure was worth it! I sat for a couple of minutes and it was paid off! Everything was beyond fabulous! I couldn't put to words the happiness I've felt. Now, I could say that love at first sight exist!

Wala akong ginawa roon kun'di ang magtatakbo, maglaro sa buhangin at magtampisaw hanggang sa lumubog ang haring araw. Marami akong nakuhang kabibe at mayroon pang star fish! Kaso sabi ni Damon baka raw mamatay kapag inahon namin sa tubig kaya iniwan na lang namin roon sa gilid, kung saan ay maabot ito ng alon. Nawa'y tangayin ito at makabalik sa karagatan.

Bukod sa mag-stroll, kumuha rin ako ng napakaraming litrato. Si Damon naman ay nag-sa-sun bathing pa rin habang pinagmamasdan akong nakangiting paikot-ikot doon.

"Wow! This is beautiful!" wala pa ring mapaglagyan ang tuwa ko nang may makita akong kabibe na may iba't ibang pattern. Dali-dali akong yumuko upang kunin ito.

"Damon! Damon! Damon!" makailang ulit kong sigaw upang tawagin ang atensiyon ni Damon na panay lamang idlip. "I'm sure, he would love this too." That's my thought.

Like a thunder, he appeared in front of me; asking, "What the heck happened to you? Are you hurt? Did you hurt yourself? Did that shell cut your skin? How are you feeling? Do you need any medical assistance? Should I call an ambulance?" Nairita ako nang sinimulan niyang sipat-sipatin ang noo ko. Sa inis ay tinabig ko ito at nginusuan siya.

"I just wanna show you this," I said before opening my palm where it was captive. The moment I saw the shell, I couldn't help smiling. "It looks amazing, right?" the smile on my face didn't fade.

"Akala ko kung napaano ka na," mahinang bulong niya na animo'y pagdadabog iyon. Pinagtaasan ko siya ng kilay at nagkusa na ring tumaas ang sulok ng labi ko. Tila napansin niya naman ito kaya agad siyang umayos ng tayo at ngumiti ng pagkalaki-laki.

"Yeah, baby. It looks amazing!" dagdag niya pa saka ako tinalikuran at bumalik siya sa kaninang ginagawa. Ang salubungin ang init ng araw na animo nama'y living daing.

Kapag masaya ka, hindi mo namamalayan ang oras. Tila ba napakabilis nito. Ngunit sa pagkakataong nakararamdam ka ng lungkot, animo nama'y ayaw ng gumalaw ng mga kamay nito. Napakadaya, hindi ba? Kung saan mo gustong manatili ay hindi maaari ngunit kung saan mo nais umalis, doon ka naman magtatagal.

Life isn't life without a so-called torture.

I walk towards Damons' spot and lied next to him. Sabay naming pinagmasdan ang nagtila-kahel na kalangitan. "Thank you, Damon." I whispered.

He wrapped his arms around my shoulders and gave a dulcet beam. Later on, I felt something warm touched against my forehead; as a husky voice whispered, "You're always welcome, baby. As long as I am here, no one could hurt you. Ever. You'll live without worries. If it is you, I'll get myself inside the war path regardless of whom I'm going to fought with. There will be no exception, no mercy. Swear to god, I'll even fight satan for your reverie."

***

Pinakiramdaman ko muna ang paligid bago tuluyang iminulat ang aking mga mata. "May pasok na," tipid na aniya.

It's freakin' school day! Hindi ko namalayang nakatulog ako at 'di ko man lang napansing nakauwi na kami. Am I that tired? Yeah, well, I build a castle made of sand. And played along with it the whole time.

Inis akong bumalikwas at inayos ang sarili. Bago pa ako makaalis ay binalingan ko siya saka nginisian.

I was so thankful that I feel like teasing him in exchange. I raised my middle finger and muttered, "Fvck you, Demon!" Patakbo akong nagtungo sa kuwarto ko at isinira ang pinto. Though my heart is beating so loud, racing so fast, it felt so right!

Inayos ko ang mga gamit ko bago tuluyang naligo. Sobrang bilis naman yatang matapos ng sem break! School days are insane!

Inayos ko ang sarili at saka tinignan an aking repleksiyon sa salamin. "Baby!" My mom's sweet voice echoed.

I shifted my chin to meet her pair of eyes.

"Hey, Mom." Wala sa sarili ang naging pagbati ko. Tipid rin akong ngumiti saka hinagkan siya sa kaniyang pisnge.

She smiled back and handed me a small box.

Isang tipid na ngiti ang kumalawa sa aking labi. "What is this for?"

Then there she goes again, wearing her sweetest smile.

"Com'on, baby, open it," aniya saka nakangiti pa ring humalukipkip. Iniiwas ko ang aking tingin saka ibinaling ang atensiyon sa hawak kong box. "I'm sure you're gonna like it!"

The box is way too small. What kind of stuff might fit in here?

"Kapag talaga ito house and lot Mommy, itatapon ko si Damon sa gitna ng West Philippine sea o kaya naman ipapalamon ko siya nang buhay sa bermuda triangle," natatawang bulong ko na nakapagpahagikhik din sa kanya.

Napailing na lamang ako dahil sa kalikutan ng aking utak. Hindi ko na pinatagal pa at basta ko na lamang inalis ang ribon na nakapalibot dito.

"You've gotta be kidding me!?" With a teary eye, i was blown away!

Tango lamang siya nang tango kasabay ng marahang pagtukop ng kaniyang dalawang palad sa kaniyang bibig. Tila nawala ang antok ko at dali-daling napatayo! Patakbo akong lumabas ng bahay at doon ko nasilayan ang isang bagay na hindi ko aakaling sila ang kusang magbibigay.

Thing's wouldn't just sink in!

I was shocked then wondered, "Why would she buy me that stuff? I'm such a bitchy stupid, war freak, naughty girl!?"

Yes! I just receive a key! For a freakin' brand new car!

A FLAME-RED ONE!

I looked at Mom with so much happiness reflecting my eyes to hers.

She smiled back the asked, "Do you like it?"

I still don't kow what to say.

I'M SPEECHLESS.

As I respond, I nodded couple of times.

I was about to pace her again when suddenly, I heard that ear shuttering curse from a familliar voice.

"What the f**k!" sabay kaming napatingin sa pinagmulan nito. Tingin kong puno ng inis at pagkairita habang sa ina'y labis na pagkagulat at pagtataka.

"You jealous, Demon?" mapang-asar na tanong ko.

Nang magtama ang aming paningin ay halos matunaw na ako sa kakaibang tensiyong namamagitan sa kaniyang mga titig. Hindi natural, nakapapaso! Doon na rin dumako ang mata ko sa bendang nakapulupot sa kanan niyang balikat. Ang mga band aid sa kaniyang mukha na hindi man lang nakaapekto sa kaniyang dating. Ni hindi nga nito nabawasan ang kaniyang anking kagaguha— este kaguwapuhan.

With or without wounds, he's Damon and he's freakin' hot!

Mom looked at him and asked, "What's wrong?"

Namungay ang mata niya't kita ang unti-unting pag-igting ng kaniyang panga.

"Nothing," mariing sagot niya. Ramdam na ramdam ko ang pagpipigil ng inis sa kaniyang boses habang pinasasadahan ng tingin ang kotse at nagpapalit-palit ng tingin sa amin ni Mommy.

He's just overeacting! "Do you want me to get you the same car, baby?" Mom asked.

"Nah," bagot niyang pagtanggi. "I'm cool with mine."

Kitang-kita kung paano natigilan si Mommy. "Are you sure?"

Damon nod. "Besides, mine is better."

"Papansin!" sinadya kong hinaan ang boses ko upang hindi niya ito marinig ngunit nabigo ako.

"Don't show off. Ayokong manapak ngayong first day ko." Humalukipkip siya at nagsimulang humakbang papalapit sa akin. Iilang dangkal na lamang ang layo ng katawan niya sa akin. Inilapit ang kaniyang labi sa aking tainga sabay bulong, "Tomorrow would be better."

Matapos niya iyong sabihin ay para bang babaeng pinagrolyohan niya ako ng mata saka walang pasabing pumasok sa kotse niya at pinaharurot ito papalayo sa amin.

That's the reason why nobody dares to lay their hands on me. Kung gusto nilang maging matahimik ang buhay nila sa buong semester, layuan nila ako. Kahit mga bully ay kusa na rin akong nilalayuan dahil kay Damon. He's a notorious bully too. The one who touches the predators prey, suffers.

He has an overflowing abnormality. Sometimes we're friends but most of the time we are not.

Bati man kami kahapon, magkaaway na naman kami ngayon. That's how our life works. Though we faught a lot, I never regretted a thing. Naiinis man ako sa naging reaksiyon ng lalaking iyon ay nangibabaw pa rin ang tuwa sa kaloob-looban ko. Bibihira lang ako makatanggap ng ganito kaya bakit ako magpapadala sa inis na nararamdaman ni Damon? Mamatay siya sa inis habang ako naman ay magbubunyi kasama nitong bago kong baby.

"Minsan talaga toyoin ka," I wondered mostly to myself. I was pertaining to Damon, not surprising at all. "Paniguradong kawawa ang magiging girlfriend mo. Selos here, selos there, with Damon here, selos everywhere!"

I looked at Mom and smiled as genuine as I could. "Thank you, Mom! You're the best!"

Muli kong ibinaling ang tingin sasakyan at bahagya pa itong hinimas. Pagkapasok at pagkapasok ko pa lamang ay nanuot agad sa aking ilong ang umaalingasaw na amoy ng bagong sasakyan. Napakasarap sa pang-amoy, sa pakiwari't pakiramdam! Ano pa kaya kung ako na mismo ang magmamaneho nito? Ano pang mararamdaman ko?

Hindi ko na nagawang pagbuksan ng bintana si Mommy, tanging pagbusina lamang ang aking naawa bago tuluyang imaneho ang sasakyan. Ini-angat ko ang tingin sa rear view mirror at do'n nakita si Mommy na panay kaway pa.

Sometimes it crossed my mind that she's too good to be true. She do things that might exceed a teenager's expectation. But because she's my Mother, it's to rude to think her bad. Napakawalang utang na loob kung ang kaniyang kabutihang ipinapakita ay mamasamain ko pa. Hindi lahat ay nakararanas ng ganitong buhay at hindi rin lahat nagkaroon ng pagkakataong maging nanay ang nanay ko.

Hindi rin nagtagal at nakarating na ako sa paaralang aking pinapasukan. At first glance had thought it unchanged. The parking lot was freshly painted.

It's been a while, AIntS.

Sa pagpasok ko pa lamang sa parking lot ay tanaw na tanaw ko na si Damon kasama ang anak ng mga Monteverro. Nakasandal ito sa kani-kaniyang sasakyan na magkakatabi lang ang kinalalagakan. Sa pakiwari ko'y nang-agaw na naman si Damon ng parking space. Nung last semester nasa dulo ng pasilyo ang pinagpa-arking-an niya. But because he's Karius Damien Piero, no one would argue. Kahit saan niya gustong i-park ang sasakyan niya ay walang aangal.

Bagot ko silang nilagpasan at ipinarada ito sa aking nakasanayang parking space. Pinagmasdan ko ang sarili sa sa isang salamin na naroroon saka iniabot ang bag at lumabas ng kotse. Kahit naman wala sa ayos ang buhok ko, eligante pa rin akong tignan.

"Babe! It's been a while. Haven't you missed me?" bungad ng isang nakaiiritang boses mula 'di kalayuan.

'Di ko man siya— sila harapin— ay batid kong siya ang panganay na Monteverro. Sino pa nga ba ang asungot na mayroon makapal na mukha bukod sa kanya?

"Stop hitting on my Sister, bro." Damon interrupted. I heard their booming laugh, I couldn't help glaring.

"Well, I think you would prefer to see her with me rather than seeing him with someone else." Rinig na rinig ko ang pagmamayabang ng loko.

"I would rather kill you," Damon said.

I rolled my eyes and turn my back to face Mr. Ycarus Monteverro, "I'd rather be alone forever than being with you for a meantime. That would probably suck!"

I walked away. That psychotic punk!